MARAZ

Yayın başa sarıyordu, defalarca, durmadan, adeta bir simülasyon gibi aynı kelimeleri, aynı cümleleri tekrarlıyordu: “...ikinci bir emre kadar ülke genelinde sokağa çıkma yasağı uygulanacaktır…”

Yayın bir kez daha en başa sardı. 

En sonunda pes etmiştim. Radyoyu açık bir şekilde kenara bıraktım ve ağır, kararsız kalan adımlarımı pencereye doğru yönlendirdim. Mavi gökyüzünün karanlığa kavuşacağı bu vakitlerde zihnimi toparlamaya, sakin kafayla bir sonraki adımımızı düşünmeye ihtiyacım vardı. Ancak tam pencerenin önünde yaklaşmışken, odadaki radyonun sesine kapının hemen arkasından gelen dehşet dolu çığlıklar ve bağırışlar adımlarımı bir bıçak gibi kesmişti. Hemen kapının arkasından yükselen bu sesler, marazlıların gırtlaklarından gelen ürkütücü seslerle karışıyordu. 

“Kaçın!”

“Büşra senin ağzına sıçayım!”

O argolu serzenişte bulunan sesin sahibini tanıyordum fakat birkaç saniye bu durum beni olduğum yere çivilemişti: neden kalakaldığımı bilmiyordum, belki de şimdiye kadar onlara yaşıyor gözüyle bakmadığım içindi.

Ahşap kapı şiddetli darbelerle zorlanmaya başladığında kapının hemen arkasından gelen, “Hocam kapıyı açın!” diye çaresiz bir haykırış odanın içini tamamen kaplamıştı. Bu sesin sahibi, diğer bir öğrencim, Büşra’nın sesine aitti. Genç kız hiç durmadan, nefes nefese haykırmaya devam etti. “Hocam lütfen! Kapıyı açın, biz ısırılmadık!” 

Kendime geldiğim an, “Altan kapıyı açmalıyız,” dedim yanına giderek. “Hadi masayı çek!”