Sığındığım sokak
Bölüm 5•
Kadın Cinayetleri
Tema:
Tuna gelince Emre’yle Elif’e giderlerken ben de Masal’ın odasına gittim. Kapıyı tıklatıp içeri girdim. Yatağında yüzüstü yatıyor, omuzlarının sarsılmasından ağladığı anlaşılıyordu. Kaşlarım çatık yanına gidip yatağın ucuna oturdum, omzuna elimi koydum. Masal’ın ağladığı pek görülmezdi, hatta neredeyse hiç görülmezdi. Hayatı şakaya alan, eğlenceden ibaret sanan bir kızdı o.
“Ne oldu Masal’ım, ne bu hâlin?” dedim endişemi gizleyip sesimi yumuşatmaya çalışarak.
Yavaşça doğruldu. Kızaran gözlerinden gözyaşlarını sildi. Omuz silkti.
“Konuşmak istemiyorum.”
Kolumu ona dolayarak kendime çektim. Başını göğsüme koyunca saçlarını öptüm.
“Bu kadar mı kötüydü seni bu hâle getirecek kadar?”
“Abi…” dedi, sesi içine kaçarak. “Konuşmak istemiyorum. Başkasının özeli sonuçta. Zaten çok bir şey anlatmadı bize, sadece biraz bahsetti.”
Başını kaldırıp bana baktı.
“Biz Elif’le o kadarını duymaya bile tahammül edemedik.”
Hafif tebessüm etti.
“Ben ne kadar şanslıymışım. Bir kız için ne kadar önemliymiş onu seven babası, annesi olması, sığındığı bir ailesi olması.”
Sıkıca sarıldı.
“İyi ki varsınız abi, iyi ki sizsiniz benim ailem.”
Saçlarını öperken gözlerimi kapattım. Kısa bir sarılmadan sonra onu çekip bana bakmasını sağladım.
“Masal’ım anlıyorum, sen zaten çok hassas bir kızsın, etkilenmişsin. Ama benim de bilmem gerek. Peşinde bir bela varsa hem onu korumak hem sizi…”
Gözlerini kaçırdı, omuz silkti.
“Anlatmam. Bize güvenip anlattı. Zaten çok zor güveniyor, asla güvenini sarsamam.”
Sıkıntıyla nefesimi verdim.
“Hadi Masal’ım, zorlama beni. En azından peşinde kimler var söyle.”
Hemen ters ters baktı.
“Abi anlamıyor musun, söyleyemem. Hem bulabileceklerini sanmıyorum. Bulduğu ilk otobüse atlamış. Bir yardımcısı varmış senelerdir, o yardım etmiş. İsmi falan olmadan binip gelmiş. Hangi şehirde olduğunu bile bilmiyorlar.
“Yardımcı mı? zengin miymiş? Bu kız ne yardımcısı?”
Boşluğa bakıyordum. Masal ses çıkarmayınca ona döndüm. Kaşlarını çatmış bakıyordu.
“Abi çık odamdan,” dedi sertçe, çıkarmaya çalışarak sesini.
“İyi tamam, çıkıyorum ama konuşacağız bunu sonra,” diyerek dışarı çıktım.
Uzun zaman oldu, Tuna ve Emre gelmiştir şimdi. Umarım onlar öğrenmiştir.
Emre Aslan
Yiğit bana kilitlediği işin büyüklüğünün farkında mıydı acaba? Önce Tuna’yı mı atsam önüne? Zaten sabah okulda da yine papaz olduk. Her şeye de kızıyor. Yeni gelen erkek öğretmenle kahve içiyordu. Ben de yanlarına gidip ortalarına oturdum. Adam gittikten sonra ağzıma tükürmüştü. Neymiş, niye karışıyormuşum, sürekli abilik taslıyormuşum. Yahu bizle baş başa kahve içse ne münasebet diye çıldırır, elin herifiyle içiyordu.
Yani sonuçta mahallemizin kızı. Biraz asabi, sinirli ama olsun. Sahip çıkmak lazımdı herkese, öyle yaparım ki ben.
“Tuna sen çal kapıyı.”
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları