Ömrümün Son Mısrası

Bölüm 10•

Bölüm 9

Tema:

“Kırılan her şey ses çıkarmaz; bazı kalpler sessizce dağılır.”

Artık acı çekmek istemiyordum. Korkuyordum, hem de çok korkuyordum. Her şeyden, herkesten çok korkuyordum artık. Küçükken yaşadığım o şeyden sonra da herkesten çok korkmaya başlamıştım ama herkese karşı o kadar soğuk, o kadar hissizleşmiştim ki onlardan korkmadığıma kendimi inandırmıştım.
Ama korkuyordum işte...
Aklımı kaçırmış gibiydim. Pamir odadan çıktıktan sonra neşteri arayıp bulmuştum. Daha fazla acı çekmek istemiyordum, ölmek istiyordum. 
Babam ölmüştü ve nedeni bendim. Bunu bilerek yaşayamazdım. Benim canımdan can gitmişti, babam olamdan nasıl yaşayabilirim ki?
Odanın ortasında durdum ve neşteri bileğimin üstüne koydum. Titriyordum. Öleceğim diye titremiyordum belki de damarlarımda gezinen ilaç yüzündendi bu titremem. 
Neşteri biraz daha bastırdım. Tam o anda kapı açıldı. Kapının açılmasıyla "Mısra!" Diye bağırıp koşar adımlarla elimdeki neşteri benden alan Pamir'i görmüştüm. 
Nasıl bu kadar hızlı yanıma gelip neşteri almıştı? Bileğimde bir çizik olmuştu, kanıyordu ama benim canım hiç yanmıyordu. Yüzümde hissettiğim ıslaklıktan ağladığımı anladım. Bunun bile farkında değildim.
"Ne yapıyorsun sen?" Diyen Pamir'in sesi bana ulaşmıyor gibiydi. Duymuyordum onu, duysam bile cevap veremiyordum. Nasıl oldu da böyle yıkılmıştım ben?
"Kendine gel artık!" Diye bağırıyordu Pamir. Kollarımdan tutup beni sarsıyordu ama ben bileğinden akan kanı izlemekten başka bir şey yapmıyordum.
Pamir hala bağırıp duruyordu ama benden cevap alamıyordu. Bu onu daha çok delirtiyordu. Odaya diğerleri de gelmişti. Herkes ne olduğunu merak ediyordu.
"Abi biraz sakin ol, belli ki kız kendinde değil." Diyen Çağan'ın sesini duydum. 
Evet, kendimde değildim ve bu durum benim de hoşuma gitmiyordu. Ama sanki bu benim elimde değil gibiydi.
"Kızı sarsmayı bırak ve al şu suyu ona içir, iyi gelir." Diyordu Duru. 
Pamir bağırmayı, beni sarsmayı bıraktı. Birkaç saniye sonra dudaklarıma su şişesini yaklaştırdı. "Hadi biraz iç güzelim, biraz kendine gelirsin." Dedi Pamir. Sanki az önce bana bağırmıyor gibi.
Boğazım kupkuru olduğu için suyu bana içirmesine izin verdim. Ilık su boğazımı ferahlatmıştı. "Gel biraz uyu." Diyerek beni yürüttü Pamir. Diğerlerine de "siz çıkın ben de birazdan gelirim." Diyerek onları odadan çıkardı.
Yatağa uyandığımda başım çok ağrıyordu ve uykum geliyordu. "Neden?" Diye sordum ona. Sadece baktı. Bana acıyordu, bu halde olduğum için bana acıyordu. Gerçi ben de kendime acıyordum.
"Neden sürekli yanımdasın, neden hep bana yardım ediyorsun?" İlk günden beri bana karşı hep iyi biri olmuştu, hep yanımda durmuş, zayıf anımda bana yardım etmişti. Tanımadığı bir kadına karşı neden bu kadar korumacıydı merak ediyordum.
"Çünkü sen benim rüyalarımda sana yardım etmemi isteyen kadınsın." Dediğinde yutkunmuştum.
Beni rüyalarında mı görüyordu? Ama bu nasıl olurdu. Ağırlaşan gzölerimi kapanmaması için zor tutuyordum. "Nasıl?" Diyebilmiştim. "Ben hasta olduğumu öğrenmeden iki gün önce seni rüyamda gördüm Mısra. Buz mavisi gözlerinde korku vardı. Yüzünü görmüyordum ama buz mavisi gözlerin ve küçük, pembe dudaklarını net bir şekilde görebiliyordum. Üstünde beyaz bir elbise vardı, sarı saçların açıktı. Benden yardım istiyordun. 'Beni kurtar' diyordun. Hastanede gözlerimi açmadan önce de seni rüyamda görmüştü. Aynı rüyaydı. Denizin içinden bana sesleniyodun. Sen hastaneye gelmeden önce de gördüm." 

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 20 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları