Ömrümün Son Mısrası
Bölüm 11•
Bölüm 10
Tema:
"insan bazen kaybolmak istemez; sadece kendini bulabileceği bir yer arar..."
Neva ölmüştü.
Bileklerini kesmiş ve ölmüştü.
Ben uyuduktan sonra ne oldu da birden kendini öldürmüştü bilmiyordum ama şuan bunu düşünecek durumda değildim. Ağlayarak yere diz çöktüm. Herkes benim gibi şaşkındı, kimse ne olduğunu anlamamıştı.
Uyandığımda yanımda Ceren vardı. Gelen seslerle ikimizde odadan çıkmış, sesin geldiği odaya gitmiştik. Gördüğümüz manzarayı unutmak kolay olmayacaktı. Herkes odadaydı ve tek bir yere bakıyorlardı; Neva'nın cesedine...
Bileğinden akan kanlar yerde küçük bir göl oluşturmuştu, teni solmuştu ve nefes almıyordu. Yaşadığına dair ufak bir belirti bile yoktu. Aklım hala onun öldüğünü algılayamıyor gibiydi.
Ölmek o kadar kolay, bir o kadar da kolay değildi. Ölmek bu kadar korkunç bir şey miydi? Sanırım bunun cevabını ilk babam öldüğünde, şimdi de Neva'nın ölümüyle alıyordum.
Ölmek denizde boğulacak kadar kolaydı ama o denize girmek hiç de kolay değildi. Ben o denize nasıl girmiştim? O an aklım yerinde değil gibiydi, hiçbir şey algılayamıyor gibiydim.
Kendini toparlayıp Neva'ya yaklaşan ilk kişi Çağan olmuştu. Neva'nın yanına diz çöküp nabzını kontrol etti. Bize bakıp başını iki yana salladı. Yani getmekten de ölmüştü. Biz bir cesetle aynı odadaydık.
"Benim yüzümden." Dedi Pamir. "Ona söylediklerim yüzünden kendini öldürdü." Başını iki elinin arasına alıp Neva'nın cesedine baktı. Başını iki yana sallarken "benim yüzümden" demeye devam ediyordu. Pamir birden koşar adımlarla odadan çıktı. Birkaç saniye sonra başka bir odanın kapısının sertçe kapanma sesi geldi.
Pamir neyden bahsediyordu bilmiyordum ama çok kötü görünüyordu. Ayağa kalkıp son defa Neva'nın solgun yüzüne baktım, gözyaşlarımı elimin tersiyle silip odadan çıktım. Pamir ile kaldığımız odaya gittim. Tahmin ettiğim gibi oradaydı.
Pencenin önündeki yatağına cenin pozisyonda yatıyordu. Yanına yaklaşıp "iyi misin?" Diye yersiz bir soru sordum. İyi olmadığını biliyordum. Pamir'i tanıdığımdan beri sürekli beni ayakta tutmaya çalışmıştı, hep yanımda durmuştu. Onu ilk defa böyle yıkılmış görüyordum.
"İyim Mısra." Diye geveledi. "Konuşmak ister misin?" Dedim. Buna ihtiyacı vardı, onu anlayabiliyordum. Pamir, bana doğru dönüp "sen hala toparlanamamışken bir de beni mi toparlamaya çalışıyorsun?" Dedi.
Öylece kaldım, cevap vermedim. Pamir de bir cevap beklemiyordu zaten. Yatağından kalkıp oturur pozisyona geldi. Daha fazla dikilmeden yanına oturdum. Bir süre sonra "belki birlikte toparlanırız." Dedim. İkimizin de toparlanması gerekiyordu buradan çıkabilmemiz için.
Bu sözümün ardından Pamir ile birkaç dakika bakılmıştık. Bu anı bölen kişi elinde suyla gelen Leya olmuştu. "Su iyi gelir diye düşünmüştüm." Dedi çekinerek. Gülümseyerek ayağa kalkıp yanına gittim. Suları elinden alıp teşekkür ettim.
Leya, odadan çıkarken ben de Pamir'in yanına oturmuştum. Sulardan bir tanesini Pamir'e verdim, diğerini de kendim içtim. Suyu içtikten sonra karnım guruldamıştı. Günlerdir yemek yemiyorduk. Bu gidişle intihar etmemize gerek kalmadan açlıktan ölecektik.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 16 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları