Ömrümün Son Mısrası
Bölüm 3•
Bölüm 2
Tema:
Selam arkadaşlar yeni bir bölümle yine birlikteyiz.
Bölüme başlamadan önce oy verirseniz sevinirim.
Umarım bölümü beğenirsiniz.
Keyifli okumalar.
ÖMRÜMÜN SON MISRASI BÖLÜM 2
"Bazı yaralar görünmez; insanı en çok kanatmayan değil, kimsenin fark etmediği yaralar yorar."
GEÇMİŞ
"Defne, neredesin? Yeter artık, bıktım senin bu halinden!"
Betül hanım kızı Defne'yi aramakla meşguldü. Bu kız onu çileden çıkarıyordu. Az önce yine kardeşiyle oyun oynamak istemeyip kaçmıştı.
Annesi de babası da anlamıyordu kızlarının bu halini. Son iki senedir sürekli şakalar yapan kızları Defne artık ne gülüyor, ne de doğru düzgün konuşuyordu.
Annesi tekrar seslendi kızına ama bir cevap alamamıştı. Evin her tarafına bakmıştı ama kızı yoktu.
Betül hanımın Defne'yi çağıran sesini eşi Gökhan duymuştu. Eve gelir gelmez duyduğu ses buydu.
Gökhan bey, İzmir'in bir semtinde fırıncılık yapıyordu. İşimden memnundu ve severek yaptığı bir işti. Halkın çoğunluğu onun fırınına gider ekmekler, börekler, poğaçalar, simitler alırdı. İşinin hakkını verirdi Gökhan bey.
Elindeki poşetleri bir kenara koyup eşinin yanına gitti "neler oluyor Betül?" Derken.
"Defne yine bir deliğe girdi, çıkmıyor. Delirtecek bu kız beni." Eşinin sistemine karşılık olarak sadece gülümsemişti.
"Baktın mı her yere?"
"Baktım tabii ama yok işte. Batu'yla oyun oyna dedim, kaçtı gitti."
"Bu kıza artık oyun deme be güzelim. Bu kızda bir şey var, artık oyun oynamak istemiyor, kaçıyor."
Sıkıntıyla nefesini verdi ikiside. Ne yapacaklarını bilmiyorlardı. "Ben bir elimi yüzümü yıkayayım geliyorum, birlikte bakınırız."
Gökhan bey banyoya girdiğinde etrafına bakınmadan lavabonun önüne gitti. Suyu açıp elini yıkayacaktı ki gördüğü manzara karşısında biran korktu sonra da gülme arzusunu engelledi.
Arkasındaki dolabın üstünde küçük bir Defne vardı. Başını dizlerine yaslamış, kesik kesik nefesler alıyordu. Babasının banyoya geldiğini bile duymamıştı.
Annesi ona kardeşiyle oyun oynamasını söylemişti, o da oynamamak için bu dolabın üstüne çıkmıştı. Kimse banyoya bakmazdı, baksa da dolabın üstünde olacağını tahmin etmezdi.
"Dolabın üstüne bir Defne ağacı kök mü salmış?"
Defne Mısra, babasının sesini duyunca korkmuştu ama bunu belli etmemişti. Başını kaldırdı, eliyle burnunu silmeye çalıştı ve babasına baktı.
Sürekli babası ona üstten bakardı ama bu sefer o, babasına üstten bakıyordu.
"Hıı hıı aynen, bir Defne ağacı buraya kök saldı, inmeye niyeti yok." Babası güldü bu cevaba. Bekliyordu böyle bir şey söylemesini.
"Bir ağaç orada büyümezki." Dedi bilmiş bir tavırla babası. Küçük kız omuz silkti. "Bu ağacın niyeti de büyümek değil zaten." Babası bu sefer bir şey diyememişti. Kızından böyle bir şey duymayı beklemiyordu.
"Ne demek büyümek istemiyormuş. Herkes gibi sende büyüyeceksin küçük hanım."
Umursamadı kızı onu. Son birkaç yıldır kızı çok değişmişti. Eskiden hep gülüp eğlenir, etrafına neşe saçardı. Ama şimdi o küçük kız öldü de yerine bambaşka biri gelmiş gibiydi.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 29 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları