Ömrümün Son Mısrası
Bölüm 5•
Bölüm 4
Tema:
“Kimi insanlar yardım çığlıklarını sessizliklerinin içine saklar.”
BÖLÜM: 4
PAMİR YAĞIZ NOYAN
İNTİHAR ETMEDEN 1 GÜN ÖNCE
İnsan neyin, ne zaman geleceğini bilmiyordu. Bir bakmışsın gülüyorsun, bir bakmışsın ağlıyorsun. Bir bakmışsın yaşıyorsun, bir bakmışsın ölüyorsun.
Geldiğim özel hastanenin koridorunda yürüyorduk. Sağ tarafımda en güvendiğim, tek dostum, sağ kolum Kıvanç vardı. Onun yeri sağ tarafımdı. Nerede olursak olalım hep sağ tarafımda yürürdü.
Sol tarafımda da abim Tolga Can vardı. Evliydi ve bir kızı, bir oğlu vardı. Mutlu bir aileydik. Belki de yaşamayı bu kadar seven başka bir aile yoktu.
Ne olduysa o gün öğrendiklerimden sonra oldu.
Doktorumun odasına girdiğimde eskisi gibi çıkmadım. Şok olmuştum, inanmamıştım, darmadağın bir hale gelmiştim.
Hastaydım ve ameliyatı çok riskliydi. Hastalığım Beyin Anevrizması'ymış. Yani Beyin Damar Baloncuğu.
Doktorun dediğine göre uzun süre belirli vermeyebilirmiş. Şiddetli baş ağrısı, görme bozukluğu ve bayılma yapabilirmiş. Zaten baygınlık geçirdiğim için buradaydım.
Ameliyat olmam gerekiyormuş ama çok riskliymiş. Felç, beyin hasarı ve ölüm gibi riskleri varmış. Ama ameliyat olmazsam da ölecektim zaten.
Abimi ve Kıvanç bana sakin olmamı söylüyorlardı arabaların olduğu kısıma doğru yürürken. Ama sakin kalmak o kadar da kolay değildi. Onlar bu durumda olmadıkları için beni anlayamıyorlardı.
Arabaların olduğu kısma geldiğimizde arkaya oturdum. Abim de benimle birlikte arkaya geçti ve Kıvanç şoför koltuğuna oturdu.
Kısa sürede eve varmıştık. Yol boyunca "bir çaresi bulunur, dert etme, kurtulacaksın" gibi şeyler söylemişlerdi ama hiçbirine cevap vermemiştim. Demiştim ya onlar bu durumda olmadıkları için beni anlamıyorlardı.
İkisinden önce arabadan inip eve girdim. Büyük bir evimiz vardı. Ev değil, iki katlı bir villaydı. Babamalar salonda olmalılardı ama onların yanına gitmek de istemiyordum.
Bayıldığımda onlar da benimle hastaneye gelmişlerdi. Uyandığımda rahatlamış, sonuçlar açıklanana kadar hastanede kalmak istemeyip eve gelmişlerdi ve abimle Kıvanç'ı yanımda bırakmışlardı.
Merdivenlere doğru yürüyecektim ki annemin "oğlum" diyen sesi beni durdurdu. Ona döndüğümde endişeli yüzüyle karşılaştım. Ne de olsa bir anneydi ve oğlu için endişelenmesi normaldi.
Yanına gidip sarıldım ona. O da kollarını hemen belime sarmıştı. Annem çocukları arasında ayrımcılık yapmaz, hepimize değer verirdi. Abim eşi Melis ablayı da kendi kızı gibi görüyor, çok seviyordu. Belki de bir kızı olmadığı içindi.
"Mukaddes, geldiler mi?"
Babamın sesiydi bu. Salonda oturmuş anneme sesleniyordu. O da bizi çok seviyordu. Mutlu bir aileydik ve yaşamaya çok düşkündük.
Annem, kestane rengine boyattığı kısa saçlarını omuzlarının arkasına atıp salona doğru seslendi. "Geldiler Kadir, merak etme."
Abimde gelince annemle birlikte salona geçmişti. Ben de üstümü değiştirme bahanesiyle odama gittim. Giderken Melis ablayla karşılaşmıştım.
Büyük yeğenim Tuna Han annesinin yanında yürüyordu. Henüz dört yaşındaydı ve abime benziyordu. Küçük yeğenim Pamuk ise annesinin kucağındaydı. Daha birkaç aylıktı. Bembeyaz tenli, ela gözlüydü. Abim kızını görür görmez "Pamuk" demişti. Adı da Pamuk olarak kaldı.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 24 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları