Ömrümün Son Mısrası

Bölüm 7•

Bölüm 6

Tema:

“İnsan, kaybettiklerinin yasını tutarken bazen kendini de kaybeder.”

Buradan çıkmamız için tek kurtuluş yolu karşımızda duruyordu. Yani imkansız bir kurtuluş yolu.
Bu insanlar bizden ne istiyordu bilmiyorduk. Nedeni ne olursa olsun bizi burada tutmaları bir saçmalıktı. Hiç kimse bizi burada tutamazdı, bu bir suçtu. Buradan çıkınca onlardan şikayetçi olup yıllarca hapishanelerde süründürmek istiyordum.
"Siz kimsiniz, bizden ne istiyorsunuz?" Diyerek öne çıktı Leya adındaki kız. O da benim gibi dik başlıydı, kimseye boyun eğmiyordu. Birkaç dakikada bunu gözlemleyebilmiştim.
"Biz doktoruz." Dedi kadın olan. Önlüğünün üstünde Dr. Beril Ateş yazıyordu. "Ölmek isteyen hastaların istediklerini yerine getiren iyi doktorlar ve hemşireleriz." Diyerek devam etti erkek olan. Önlüğünde Dr. Volkan Ateş yazıyordu. Sanırım iki doktor evliydi. Bu planın kurucuları bu evli çiftti.
"Bu ne saçmalık. Sizin yaptığınız büyük bir suç!" Onlara doğru bir adam atmıştım ki Pamir kolumdan tutup beni arkasına aldı. "Bizi buradan çıkarmanız gerekiyor. Ailem bana ulaşamazsa başınıza bela olur ve beni bulmak için her şeyi yaparlar."
Kadın doktor sanki komik bir şey söylemiş gibi kahkaha attı. "Pamir Yağız Noyan-" bir adım atıp karşısında durdu. Gözlerinin içine baktı, ardından başını biraz eğip benimle göz göze geldi. "-ve Defne Mısra Ergüven-" tekrar Pamir'e baktı ve sözlerini tamamaladı. "-ailelerinin geldi ama sizi göremediler ve bir daha göremeyecekler. Şuan Tolga Can Noyan kamera kayıtlarına bakıyordu ama ortada bir kayıt yok. Gökhan Ergüven de sanırım kızı için çok endişeli. Hastanenin her tarafına baktı ve kızını göremedi. Yazık, adamcağız gözü yaşlı terk etti burayı."
Ne ben ne de Pamir tek kelime edememiştik. 
Ailelerimizden buraya gelenler vardı ve hiçbiri de bizi bulamamıştı. Babam şimdi kafayı yiyor olmalıydı. Bu olanlardan dolayı kendini suçlayıp duracaktı, tanıyordum babamı. Bana önceden inanmadığı için şimdi kendini suçlayıp duracaktı. Buraya beni almaya gelmişti ama kocaman bir boşlukla karşılaşmıştı. 
Pamir'e baktım, o da bana baktı hissetmiş gibi. Gözleri dolmuştu. Pamir de kendi ailesini düşünmüş olmalıydı. O da kendi ailesini tanıyordu ve onu göremeyince ne hale geldiklerini tahmin etmiş olmalıydı. 
"Kesin şu saçmalığı ve bizi buradan çıkarın!" Atlas'ın sesiyle gözlerimiz onu buldu. O da öfkeli duruyordu. Hatta biz de dahil buradaki dokuz tutsağın gözlerinde saf öfkeden başka bir duygu yoktu.
"Ölmek isteyen sizdiniz. Şimdi de gün geçtikçe daha çok ölmek isteyeceksiniz." Erkek olan doktor kafasıyla arkada kalan hemşirelere bir baş hareketi yaptı. İki doktor ve altı hemşire birden üstümüze doğru yürüyünce şaşırtmıştık.
Erkek doktor Pamir'i, kadın doktor beni tuttu. Hemşireler diğerlerini tutmuştu. Hepsinin ellerinde iğne vardı. Onların elinden çıkmak için çırpındık ama nafileydi. Ben çırpınırken doktor birden koluma iğneyi batırdı ve durmak zorunda kaldım. 

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 13 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları