Ömrümün Son Mısrası

Bölüm 8•

Bölüm 7

Tema:

Neler oluyordu, bize ne yapılmıştı?

Başım çok ağrıyordu, damarlarımda hangi ilaç dolaşıyordu, kanıma hangi ilaç karışmıştı hiçbir fikrim yoktu. 
Etrafıma bakındım. Hepimiz koridorda, demir kapının önündeydik. Bayılmıştık. Hepimize iğne ile ilaç vermişlerdi. Bu ilaç da onların planları arasında olmalıydı.
Ne demişlerdi; bizim ölmemizi sağlayacaklardı. Biz intihar girişiminde bulunduğumuz için bu duruma düşmüştük ve bizi öldüreceklerdi.
Bu tamamen korkunçtu.
Etrafıma şaşkınca bakınırken bir kız da kendine gelmeye başladı. Bu kız Leya'ydı. O da benim gibi şaşkındı. Bakışlarımız denk geldiğinde "ne oldu bize?" Diye sordu. Başımı çaresizlikle iki yana sallayabildim sadece.
Diğerleri de uyanmaya başlamıştı. Bu saatten sonra herkes daha çok korkuyorduk. Çünkü bize ne yaptıkları hakkında hiçbirimizin en ufak bir fikri yoktu. Hepimiz çaresizlikle bir köşede oturup birinin bizi kurtarmasını bekliyorduk. O gün ne zaman gelirdi, işte o kocaman bir bilinmezlikti.
***
Saatler geçmişti. Saat kaçtı, ailelerimiz ne durumdaydı bilmiyorduk ve bu bilinmezlik bizi mahvediyordu. Annem biraz daha sakin bir insandı ama babam. 
Düşündüğüm kişiler babam ve erkek kardeşim Batu'ydu. Babam konu çocukları olunca dünyayı yakardı. Önce her yere bakar, bulamayınca da endişeden yerinde duramazdı.
Eminim ki babam, beni hastanede bulamayınca endişeden mahvolmuştur.
Bir odada tek başıma yerde oturuyordum. İçimdeki öfke hiç dinmiyordu. Beni bu duruma düşüren ben değildim. Her ne kadar beni sevselerde ailem ve o iki şerefsiz beni buraya düşürmüştü. Ailemi seviyor olabilirdim ama bana değilde, onlara inanmak istedikleri için ben bu haldetdim ve buradan çıkınca onlara bunun hesabını soracaktım. 
İçimde bunun kavgası vardı. Bir ses haklı olduğumu, bir diğer ses ise haklı olsam bile aileme çok kızmamam gerektiğini söylüyordu. 
Ama ikisini de dinlemeyecek, o gün geldiğinde ne bana ne doğru geliyorsa onu yapacaktım. 
Tabii önce intikamımı almalıydım. O iki şerefsizi öldürmeliydim.
Olanlar aklıma geliyordu. O ikisinin bana yaptıkları sürekli gözümün önünden geçiyordu. Silemiyordum bir türlü. Daha fazla dayanamayıp yere yattım. Dizlerimi karnıma çektim, küçülebildiğim kadar küçüldüm.
Daha beş yaşındaydım. Herkes eski, müstakil evimizde toplanmıştı, yemek yiyorlardı. Ben çabucak yiyip odama gitmiştim. Amcamın bana aldığı barbie bebekle oynuyordum.
Sonra Ferhan ile Uygar gelmişti odama. Oyun oynamak istemişlerdi. Bu istek beş yaşındaki Defne Mısra için normal bir şeydi. Abiler gelmişti, oyun oynayacaktık.
Uygar elimdeki barbei bebekleri almış bir köşeye bırakmıştı. "Evcilik oynayalım mı?" Demişti. Heyecanlanmıştım bunu duyunca, hemen kabul etmiştim. "Sen anne olacaksın, biz de baba olacağız." Demişti Ferhan. "Ama iki tane baba olmaz ki." Demişti küçük Defne Mısra. "Biz de sırayla oluruz." Demişti Ferhan.
Önce her şey normaldi. Uygar, sanki işten dönmüş gibi gelmişti, bende yemek yapmış gibi yapıyordum. Birlikte televizyon izlemiş gibi bile yapmıştık anne babamız gibi. Sonra Uygar "Şimdi de yatak odasına geçip anne ile babanın yaptıklarını yapacağız." Demişti. 

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 20 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları