Ömrümün Son Mısrası

Bölüm 9•

Bölüm 8

Tema:

“İnsan, kaybettiklerinin yasını tutarken bazen kendini de kaybeder.”

Hayat için bazen çok kısa derdim, bazen de çok uzun. Ama aslında sonu belli olmayan bir sonsuzluktu. Kimi için hayat şimdi biterdi, kimi için yarın, kimi için yıllar sonra. Sonu ne zaman gelir koca bir bilinmezlikti hayat.
Gözlerim yanıyordu. Kısa bir an mı, uzun bir an mı buradaydım bilmiyordum. Uyumamıştım. Belki biraz uyurum demiştim ama Pamir odadan çıktıktan sonra hiç uyuyamamıştım.
Babamın durumu nasıldı merak ediyordum. Babamı görmek istiyordum. 
Koridordan sesler gelince yataktan kalkıp diğerlerinin yanına gittim. Yine onlar gelmişti. Ellerinde yine iğneler vardı. "Buradan çıkınca hepinizi mahvedeceğim!" Diyordu Atlas. "Sizin katilleriniz biz olacağız!" Diyordu Toprak Can. 
Ama onlar hiç umursamıyorlardı. Hatta bu lafları duydukları için gülüyorlardı. Hemşirelerden biri ile göz göze geldim. Yaka kartında İlay Çelik yazıyordu. Gözlerime acıyla bakıp "özür dilerim" diyerek ağzını oynattı. 
Anlam veremedim bu duruma ama kurcalamadım. İleriye doğru yürüyüp "babam nasıl?" Diye sordum. Tüm gözler bana dönmüştü. Bizi buraya hapseden manyakların önünde durdum. Başım dönüyordu, ayakta zor duruyordum ama yine de karşılarında dik durdum.
"Babanın durumunu sana söylemeyeceğiz. Bu bilinmezlikle burada ölüp gideceksin ve mezarına gelecek bir kişi bile olmayacak. Çünkü kimse senin öldüğünü bile bilmeyecek."
Kısa bir an diğerlerine de baktı ve "bu sizin için de geçerli. Siz burada öleceksiniz, kimsesizler mezarlığına gömüleceksiniz ama aileniz bunu bilmeyecek." Sesli bir kahkaha atıp "çok üzücü bir durum değil mi?" Dedi.
Bu kadın insanı delirtirdi. Ama kocasının da ondan aşağı kalır bir yanı yoktu. "Öyle deme hayatım bak nasıl da üzüldüler. Son günlerini üzülerek mi geçirsinler." O da şen bir kahkaha atıp "bence geçirsinler." Dedi. Arkadaki hemşireler de gülmeye başlamıştı ama benden özür dileyen hemşire İlay gülmüyordu.
"Kesin artık sesinizi!" Diye bağırdım ve kadın doktorum boğazına yapıştım. "Babamın durumunu bana söyleyeceksin ve bizi buradan çıkartacasın. Öldürürüm seni. Duydun mu?! Seni kendi ellerimle öldürürüm!" Ellerim boğazını sıkarken, sesim olabildiğince gür ve psikopatça çıkmıştı. Beni çekiştirenler, adımı söyleyenler vardı ama ben hiçbirini umursamıyordum.
Gözüm dönmüştü, başım da dönüyordu ama babamın durumu bundan daha önemliydi. Bana söylemelilerdi. O benim babamdı, bana durumu hakkında bir şey söylemelilerdi. 
Biri ellerimi o kadının boğazından çekmeye çalışıyordu ama çok sıkıyordum boğazını bundan dolayı başaramıyordu.
Kadının gözleri dolmaya başlamıştı, nefes alamıyordu. Kimse bu manyak kadını elimden alamıyordu. Taa ki o sesi duyana kadar. 
"Öldü!" 
Dr.Volkan Ateş babamın öldüğünü söylemişti. 
Ellerim gevşedi ve iki yanıma düştü. Boş gözlerle babamın öldüğünü söyleyen adama baktım. Ne demek öldü? 
Babam ölmüş olamazdı. Baygındı sadece, nasıl ölmüştü ki? O beni bulmadan mı ölmüştü? Ne olursa olsun beni bulmadan, iyi olduğumu görmeden ölmezdi. Kalbi dayanmadı mı yoksa? Babam beni yüzümden mi ölmüştü?

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 18 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları