Son Viraj(Aşk'ın karanlık yüzü)

Bölüm 10•

10. Bölüm

Tema:

ÇAKIR'dan

Müziğin sesini biraz daha açarak İzmir'in  gürültüsü arasında ilerliyordum. Direksitonu kavrayan parmaklarımla bir yandan ritim tutyor bir yandan da arkadaşlarıma yetişmek için trafiğin açılmasını bekliyordum. İstanbul kadar olmasa da trafik yoğundu. 
Müzik değişince sesi biraz daha açtım. En sevdiğim şarkı, Emir Can İğrek - Can Dostum çalıyordu radyoda. Bu şarkı benim için hep özel olarak kalacaktı. Yeri doldurulamayacak bir şarkıydı. Diğer hiçbir şarkı, bu şarkının bünyede bıraktığı etkiyi bırakamazdı. 
Telefonumun çalmasıyla düşünceleeimden sıyrılıp aramayı cevaplayarak hoperlöre aldım. "Efendim." Karşı taraftan gelen gürültülü seslere gülümsemeden edemedim. "Parti hazır, şampiyonumuz eksik. Neredesin be oğlum? Şampiyonsuz kutlama mı olur." Bu söylediğine ben de sıdıtarak eşlik ettim. Bu ay ralli de şampiyon olmuştum, onun kutlamasını yapıyorlardı. 
"Yoldayım az kaldı, herkes gelsi mi? " Ama seslerden anladığım kadarıyla ortamdaki tek eksik bendim yani şampiyon. "Çabuk ol! Ağaç olduk beklemekten hadi! "
Telefon hoperlörde olmasaydı kesin kulağımdan uzaklaştırırdım. Melis yine formundaydı anlaşılan. "Tamam be, abiye ciyaklanmaz. "
"Abiymiş, götümün abisi." Ağzının içinde söylense da sesi çok net bir şekilde duyuluyordu. "Duyuyorum yalnız, küfür yakışmadı abisinin gülüne." Telefonun diğer ucundan göz devirdiğini hissediyordum. Öz kardeşim değildi ama kardeşten de öteydi benim için Melis. Grubun minnağıydı. Ona takılmak hoşumuza gidiyordu. Öz kardeşim demişken, onu da özlemiştim. Amerika'ya ttaşınmıştı kendini toparlamak içn. "Duy zaten, duyman için söyledim salak." Melis'in sesi beni düşüncelerimden uzaklaştırırken yolda gördüğüm kalabalıkla kaşlarımı çattım.  "Geliyorum birazdan. "
Konuşmalarına izin vermden yüzlerine kapatmıştım telefonu. Hızımı azaltarak  yolu engellemeyecek bir şekilde park edip indim araçtan. "Açılın!" Sesimle insanlar geri çekilirken kalabalığı yararak ortaya doğru ilerledim. Kızın biri yerde diz çökmüş, kulaklarını kapatarak bir ileri bir geri sallanıyordu. Huzlı adımlarla ona doğru ikerleyip tam önünde durdum beni farkermemişti kriz geçiriyordu şuan ve insanlar müdahaele etmiyor sadece izlemekle yetiniyorlardı. İnsanlar ne garipti. Biri önlerinde öldürülse  aman bana zarar gelmesin diyerek görmezlikten gelerek geçip giderlerdi. 
Koluna temas ettiğimde  elektirik çarpmış gibi irkikerek geri çekildi. Gözlerini gözlerimle buluşturduğunda laciverte çalan mavi gözleri dunura uğratmıştı beni. İki saniyeliğine duraklasam da hemen kendime geldim.  Ağlamaktan yaşaran gözlerini gözlerimle buluştururken "iyi misiniz? " Diye sordum ona. İyi olmadığını biliyordum oysa, elimin altında tüm bedeni zangır zangır titriyordu. 
Sorumla gözyaşlarından ıslanan kirpikkerini birkaç defa kırpıştırarak kendisine gelmeye çalıştı. "İ-iyiyim. Başım döndü sadece, sorun yok." Ona destek olarak ayağa kalkmasına yardımcı oldum. Yalan söyleyerek sıyrılmaya çalışmıştı  ama hali kendisini ele vermişti. "İyi görünmüyorsun, seni gideceğin yere bırakabilirim."
Bisikletini alarak kaldırımın üzerine çıktı. "İstemez, teşekkürker." Elim havada kalırken şaşkın gözlerle onu izledim bir süre. Önce bisikletini kontrol etti bir hasar var mı diye, sonra da twkerlekkeri inceledi.  

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 11 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları