Son Viraj(Aşk'ın karanlık yüzü)
14.Bölüm
KAYLA'dan...
Marketten aldığım noodle ve bir poşet dolusu birayla eve gelmiştim. Solapta da dolu bira vardı, aldıklarımı da obların yanına dizdikten sonra Ketıla suyu koyarak hangi odama gidip üzerimdekileri değiştirerek mutfağa geri döndüm. Kaynayan suyu tencereye boşaltarak paketten çıkardığım noodleyi de tencereye koydum. Buzdolabı şuan için bira harici bomboştu. Ya dışarıdan söylüyordum yada böyle marketten hazır paketlerden alıyordum. Sağlıksızdı belki ama beni doyuruyorsa bir sıkıntı yoktu.
Noodle suyunu çekince sosları da ekleyerek tabağa koyup biramı da alarak salona geçtim. Orta masanın üzerine elimdekileri bırakarak minderin üzerine oturdum. Işığı açma gereksiniminde bulunmamıştım, ay ve köşede konumlandırılmış lambaderin ışığı odayı aydınlatmaya yetiyordu.
Bir tane birayı açarak önce karnımı doyurmak adına noodlela birlikte içtim. Tabak boşalınca kenara indirip bir bira kutusu daha açtım. Bundan sonraki içecekkerim zevkine olacaktı. Her sene belirli bir günde mutlaka yapardık bunu, özel birgün olmasına gerek yoktu. Bugün de yapmak istemiştim, onları özlediğimden. Sanki yanımdaladmış gibi bu geleneğimizi devam ettirmek istedim.
Özlemiştim onları, hem de çok özlemiştim. Önümde fotoğraf albümü vardı, çocukluktan on yedi yaşımıza kadar olan fotoğraflar ondan sonra çekilmemiştik zaten, Cenk'den sonra... Sayfaları çevirdikçe anılar zihnimin en ücra köşelerinden çıkmaya başladı. Her fotoğraf mutluluğumuzu temsil eden bir anıyı taşıyordu. Ama artık ne o anılar geri gelebilirdi ne de biz eski çocukluk günlerimize dönebilirdik.
Biramdan koca bir yudum alarak masanın üzerine bıraktım kutuyu, boşalmıştı. Kutuyu da diğer kutuların yanına fırlatarak yeni bir kutuyu da beraberinde açtım, bir yandan da dikkatimi çeken fotoğrafı elime alarak parmağımı altı çocuğun yüzünde gezdirdim, bu fotoğrafı çektirdiğimiz günü çok iyi hatırlıyordum. Kiraz yemek için ağaca çıkmıştık ve sonuç, hastahanelik olmuştuk.
Buruk bir gülümseme düştü dudaklarımın kenarına. Ben ve Işıl kolumuzu kırmış kaç gün alçıyla dolaşmıştık. Emre ve Arda kafa üstü düşmüşlerdi. Cenk bacağını kırmış Doruk ise sadece dizini kanatarak sıyrılmıştı kazadan.
Bitmiş bira kutusunu kenara atarak yeni bir birayı da içmeye başlamıştım. Kutuların birini bitirip diğerini açarken kaç kutu olduğunu bile saymadım. Sarhoş olmaya başlamıştım. Gözlerimin yandığını hissediyordum ama yaş yoktu, göz yaşları bile isyan bayraklarını çekmiş, akmamak için direnişe geçmişlerdi.
Bir bira daha açtım, son da olmayacaktı bu biliyordum. Kolyemi avuçlarımın arasına alırken başımı arkaya doğru yasladım. Biramı içerken bir yandan da telefondan açtığım, Perdenin ardındakiler - Her gece şarkısını mırıldanıyordum.
Bir kutu daha bitmişti, kutuyu gelişigüzel bir köşeye fırlattım. Oluşan kutu yığınına bakarken yeni bir kutuyu açtım. Peşpeşe kaç kutu içtim bilmiyorum başım dönmeye midem bulanmaya başlamıştı ama durmuyordum. Müzik biterken tekrardan başa sardım, kaçıncı başa sarışımdı ondan bile emin değildim.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 10 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları