Son Viraj(Aşk'ın karanlık yüzü)

Bölüm 17•

17.Bölüm

Tema:

Rastgele yürürken aklına geleyim

sızlasın için. "
~Cemal Süreyya~
#######################################
KAYLA'dan devam
Bilmem kaçıncı defa sorguladım. Neden ben, tüm bunlar neden  benim başıma geliyor? 
Ama cevap, koca bir hiç... 
Belki de bazı soruların cevabı yoktu. Ya da ben, cevabını duymaya cesaret edemiyordum.
Eskiden her şeyin düzeleceğine inanırdım. Bir gün uyanacağımı ve içimdeki bu ağırlığın kaybolacağını düşünürdüm. Ama her sabah aynı boşlukla gözlerimi açıyor, aynı yabancı hayatın içine geri dönüyordum.
Ne garip...
İnsan bazen mutsuzluğuna bile alışıyormuş. O kadar uzun süre aynı duygunun içinde yaşıyorsun ki, başka bir hayatın mümkün olabileceğini unutuyorsun.
Ben de unutmuştum.
Gülümsediğimde gerçekten mutlu olup olmadığımı bile sorgulamıyordum artık. İnsanlar bana iyi olduğumu söyledikçe, ben de buna inanmaya çalışıyordum. Çünkü gerçeği kabul etmek daha zordu.
Şimdi ise... 
Emre...
Eskiden adını duymak bile yüzümde istemsiz bir tebessüm oluştururdu. Ya da ben öyle olduğunu sanırdım. Şimdiyse isminden bile içime açıklayamadığım bir huzursuzluk yayılıyordu.
İnsan, sevdiği birinden neden kaçmak isterdi? Hoş, onu seviyor muydum orası da ayrı bir soruydu. 
Neden onun sesi yaklaştıkça boğazım düğümleniyor, nefes almak zorlaşıyordu?
Neden bana her yaklaştığında midem bunu kaldırmıyordu? 
Belki de cevap çok basitti. Bazı insanlar hayatına yanlış zamanda girmezdi, yanlış kişi olarak girerdi.
Karşımda gülümseyen gözlere tiksintiyle baktım. Gelmişti yine. Aldığım nefesin bile hesabını soran adam, tam karşımdaydı. Onu görünce kalbim yerinden fırlamadı. Aksine, sanki olduğu yerde ağırlaştı.  Kim söylemişti yerimi. Yani gelseler bile uzun süre bulmaları imkânsızdı. Vermemiştim çünkü adresimi onlara. Her birinde gözlerimi gezdirirken aklıma tek bir isim geldi. 
Annem... 
Sıkıntıyla bir nefes verdim. Zaten annemden başka kim olacaktı. "Sürpriz sevgilim."  Ona iğreltiyle baktım, hâlâ bunu devam ettiriyordu. Kabul etmemiş miydi? Ayrılmıştı benden, peki niye böyle davranıyordu?  Kendi ağzından çıkan kelimeleri bile duyamayacak kadar sağır mıydı? 
Gözüm Mert'e kaydığında kaşlarını çatarak bizi izlediğini gördüm, anlamaya çalıştığı belliydi. Bakışları farklıydı ama sanki, çözemediğim bir nefret vardı o gözlerde. Yada ben öyle yorumlamıştım. 
Işıl'ın koşarak gelip sarılmasıyla bakışlarımı Mert'den çekerek sarılışına karşılık verdim Işıl'a. Ama gözlerim hâlâ Emre'nin üzerindeydi. "Kanka valla engel olmaya çalıştık ama tanıyorsun sen de, gizliden de olsa gelirdi. "
"Sorun değil kanka ya, elbet birgün yaşanacaktı bu durum. Sadece erken oldu." Işıl ile sarılmayı bırakıp arkada kalan Arda ve Doruk'a da gülümseyerek baktım, özlemiştim onları. "Ee, sarılmak yok mu? " Kollarımı iki yana açtığımda hiç ikiletmeden ikisi de  gelip sarıldı.  Cüsselerinden aralarında kaybolmuştum ama. Arkadaşlarım diye demiyorum ama hayvan gibilerdi. 
 "Ben artık gideyim, iyi geceler."  Mert'in sesiyle  Arda ve Doruk'dan ayrılarak mavi gözlere çevirdim bakışlarımı. "Teşekkür ederim, eşlik ettiğin için."

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 27 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları