Son Viraj(Aşk'ın karanlık yüzü)

Bölüm 18•

18.Bölüm

Tema:

Tokadın sesi, sessizliği yararak tekrar kulaklaeımda yankulandı.

Emre, yanağını tutarak bana birkaç saniye öylece baktı. Gözlerindeki şaşkınlık, yerini yavaş yavaş öfkeye bıraktı.
"Sen ne yaptığını sanıyorsun!"
"Sana uzak durmanı söylemiştim." dedim dişlerimi sıkarak. "Bir daha bana dokunmaya kalkarsan sonuçları çok daha ağır olur."
Poşetleri daha sıkı kavrayıp apartmanın kapısına yöneldim. Tam anahtarı çıkaracakken arkamdan sesi geldi. "Kayla, benden bu şekilde uzaklaşamazsın!"
Olduğum yerde durdum ama bir süre arkamı dönmedim. Ne demişti o az önce.
'Benden bu şekilde uzaklaşamazsın.'
Ne sanıyordu bu adam kendini. Hala sevgili olduğumuzu falan mı? 
Bütün yılın öfkesi birden üzerime bindi. Yerde gördüğüm ilk taşı alıp arkamı dönerek kafasına fırlatmam eş zamanlı oldu. Ama ne yazık ki ıskalamıştım. Şu an sağlıklı düşünemiyordum. Ama bu da beni durdurmadı. Yerde gördüğüm büyük bir taşı elime alarak, öfkeyle soludum.
"Bir daha buraya gelirsen bu taşla senin kafanı yararım." dedim bağırarak. "İnan bu sefer ıskalamam!"
Emre'nin şaşkın bakışlarıyla benim öfkeli bakışlarım çarpışıyordu. Kısa bir sessizlik oldu aramızda, rahatsız edici bir sessizlikti bu. İkimizin de geri adım atmaya niyeti yoktu. 
"Ben artık senden korkmuyorum."
Bunu söylediğim an Emre'nin yüzünde ani değişimler oldu ve ben bunlara an ve an şahit oldum. Sonra sanki aklına bir şey gelmiş ve bu gelen her neyse daha çok öfkelenmesine sebep olmuş gibi, bana hırsla bir adım attı. Gözlerinden resmen Alevler çıkıyordu. Bu kadar öfkelenmesine sebep olacak ne düşünüyordu bu Allah aşkına?
"Ona mı güveniyorsun sen?"
Başta ne demek istediğini anlamadım. O devam ettiğinde anlamıştım.
"Söyle Kayla! O çocuğa  mı güveniyorsun? Oradan mı geliyor bu cesaret?"
"Ne saçmalıyorsun sen?" dedim dişlerimin arasından. Evet yine başlamıştı o meşhur saçmalamalarına.
"Açık değil mi!" dedi yüzüme öfkeyle bakarak.
"Onunla bayağı yakınsın."
Bunu soğuk bir alayla söylemişti.
"Benim dokunmama izin vermiyorsun..."
Kısa bir an duraksadı.
"Ama onunla yakınlaşmalar falan. Hayırdır Kayla!?"
Ve hırslı bir öfkeyle bir adım daha attı bana doğru. Onu daha önce hiç bu kadar öfkeli görmemiştim.
"Sen hala benim sevgilimsin!" 
Sözleri kulaklarımda yankılandı. Bir zamanlar bu cümleyi duymak kalbimi hızlandırırdı belki. 
Şimdi ise midemi bulandırmaktan başka hiçbir işe yaramıyordu.
Onun gözlerinde sevgi yoktu.
Sahiplenme vardı.
Kontrol etme isteği vardı.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları