İNFİTAR

Seninle nefes aldım ben,
Sevgiyi seninle hissettim derinden.
Şimdi ayrılık mı gerçek sevgiden?
Gel kopma kalbimden, hep seninim ben...

##########################################

Annemle uzun bir vedalaşmanın ardından bavulumu da alarak asansöre bindim. Sanki bana inat herşey daha ağır çekimde ilerlemeye başlamıştı. Attığım her adımda bunu hissedebiliyordum.  İstanbul bile Emre gibi gitmeme karşıydı.

Asansörün durmasıyla açılan kapıdan ardımdan bavulumu da sürükleyerek çıktım. Binadan da çıktığım an o kasvetli hava vurmuştu yüzüme. Yürüyecektim havaalanına kadar, iki saat vardı rahat yetişirdim, yakındı da. Hem bavulla binemezdim bisiklete, taşımazdı bavulu.

Attığım her adımda ardımda bıraktığım anılar düştü zihnime. Bu anılar silinmezdi zihnimden, silinmesini de istemiyordum, güzel anılarım da vardı onlar benimle hep kalacaktı.

Yorucu ve uzun bir yolun ardından nihayet havaalanına gelebilmiştim. Dönen kapıdan girerek  kontrollerden geçtikten sonra  gişeye doğru ağır adımlarla ilerledim.  Görevliden ayırttığım bileti de alarak bavulumu da teslim edip kafeteryaya doğru ilerledim, bir buçuk saatim vardı daha. Kahvemn olmasını beklerken etrafımı izledim bir süre. Geri dönüşü olmayacak bir yola girecektim az sonra.

Peki bunu gerçekten istiyor muydum?

Gidince herşey hallolacak mıydı? Sanmıyorum. Ama daha kötü de olamazdı.

"Kahveniz hazır. " Çalışanın sesiyle düşüncelerimden sıyrılıp teşekkür ederek ayrıldım kafeteryadan. Havaalanının uğultu gibi çıkan gürültüsü arasında bir köşeye oturmuş uçağımın kalkış saatini bekliyordum.  Artık bitmişti, özgürlük  sandığımdan daha yakınımdaydı. O uçağa bindiğim an, herşey geride kalacaktı.

Bazıları aileleriyle vedalaşıyor, bazıları da benim gibi tek başıma bekliyordu. Valizlerin zeminde sürüklenme sesleri, insanların koşuşturmaları, bebek ağlamaları, hepsi sanki bir olmuş beynimin içinde bir koro oluşturmuşlardı.

Havaalanının çıkışına doğru çevirdim bakışlarımı. Geri döner, hiçbir şey yokmuş gibi devam ederdim. Yada kararımın arkasında durup o uçağa binerdim.

Telefonumun tuş kilidini açarak notlar kısmına yazdığım mesajı tekrar tekrar okudum. Emin olmak için, sonradan yazdıklarıma pişman olmamak için. Evden çıktığımdan beri kim bilir kaç defa okudum satırları. Uçağa binmeden önce gönderip sonra telefonu tamamen kapatacaktım.

Kahvemden bir yudum daha alarak arkama yaslandım. Yarım saat kalmıştı, yarım saat sonra yeni hayatıma ilk adımımı atacaktım.

'Sayın yolcularımızın dikkatine,
İstanbul’dan İzmir’e gerçekleşecek olan uçuşumuz için son çağrı yapılmaktadır.
İzmir Adnan Menderes Havalimanı’na hareket edecek olan uçağımızın yolcularının, ilgili kapıya yönelmeleri rica olunur.
Lütfen biniş kartlarınızı ve kimliklerinizi hazır bulundurunuz.
Anlayışınız için teşekkür eder, iyi yolculuklar dileriz.'

Anonsun bir kez daha yapılmasıyla boş karton bardağı çöp kutusuna atıp çantamı alarak  uçağın kalkacağı kapıya doğru ilerledim.

'Emre, anladım ki tek taraflı sevgi yetmiyormuş. Seni yanlış yorumladım belki de, ilgini sevgi sandım. Bu ilişkiye başlamak başlı başına bir hataydı zaten, bizim arkadaşlığımız güzeldi öyle de kalmalıydı.

Sen değiştin, beni de değiştirdin. Cenk haklıydı, biz olmamalıydık. Sana olan aşkımı kalbime gömüp devam etmeliydim. Boğulmaya başladım Emre, sana olan zaafım yıprattı beni. Ayrılmak istedim, sana kaç defa bitirelim dedim bitirmedin. Hep daha fazlasını istedin. Diğerlerinden de uzaklaştırmaya çalıştın.