Son Viraj(Aşk'ın karanlık yüzü)

Bölüm 9•

9. Bölüm

Tema:

KAYLA'DAN...

1 hafta sonra...
Bir  veda, hem bir şeylerin bitişi hem de bazı şeylerin başlangıcı olabilir miydi? 
Olurdu... 
Çoğu  zaman can yakardı ama olması da gerekirdi. Artık bir şeylerle başa çıkamayacağını anladığın an, işte o anda veda ederdin. Herşeyi herkesi geride bırakarak gitmek isterdin ama yapamazdın. Geçmişin laneti üstüne siner, neredeyse etkili bir fırtınanın içinde kalmış gibi en temiz anlarını bile silip süpürürdü.
Geçmiş, attığın her adımda, aldığın her nefeste  omuzlarına binen ağır bir yüktür. Derin bir nefes alarak arkama yaslanıp kolyemle oynamaya devam ettim. Kendimi sıkışmış, kaybolmuş hissediyordum.  
İzmir'e taşınmamın üzerinden tam bir hafta geçmişti. Neredeyse bir haftadır hergün bu sahile geliyordum, ona yakın olabildiğim  tek yere. Alışmaya çalışıyordum belki de. Yalnızlığa yada yalnız bırakanlara...  
Onu benden ayıranların yokluğuna alışmaya çalışıyordum yada ona karşı duyduğum suçluluk hissine alışmaya çalışıyordum. 
Hangisi daha ağır basıyordu? 
Bir mesajla bitirmiştim aramızdaki tüm bağı. Yüzüne karşı söyleyince anlamamış ben de son çareyi mesajda bulmuştum. Belki böyle yaparsam tamamen benden  vazgeçeceğini düşünmüştüm. Belki de yanılıyordım. Bir mesaj bırakmam onu daha çok kızdırmıştı belki.
Derin bir nefes alarak gökyüzüne doğru kaldırdım başımı. Neden bayatım sürekli bir ikilem içinde olmak zorundaydı. Neden tek bir cevap yoktu?
'Yanlış mı yaptım sence?' diye söylenerek kolyemi avuçlarımın arasına aldım. 'Gerçekten kurtuldum mu? ' kolyemi biraz sıktım yanımda olduğunu daha iyi hissedebilmek için. 'Ya hiçbir şey istediğim gibi olmazsa, ya daha kötü olursa. O zaman ne yapacağım? '
Oturduğum bankta başımı geriye doğru yaslayarak gözlerimi kapattım. Martı sesleri kulağa çok hoş geliyordu. Sanki tüm yaşanmışlıklaeı bu ses alıp götürüyırdu. 'Peki neden huzursuz hissediyorum?' duymayacağını bilmeme rağmen fısıldamaya devam ettim. Belki bir umut, bir umut bir işaret gönderir diye  ama aldığım tek işaret, alnımdan yanağıma doğru süzülen sümüğümsü sıvıydı. 
 Bir anlık irkilmeyle gözlerimi hızla açarak yerimde doğruldum. "Hay sikeyim sizim sıçmanızI! "Etraftaki insanları umursamadan sinirle ayağa kalktım. "Senin göndereceğin işareti ben ne yapayım  Cenk! Off! " çantamdan çıkardığım ıslak mendille yanağımı  silerek "iğrenç! "  Bir yandan da söylenerek mendili çöpe attım. "Yani Cenk, sen iatediğin kadar ikilemde kal, hayat sana tek gerçek olan kuş boku mu gönderir diyorsun. Hey Allahım yarabbim ya. Şu düştüğüm hale bak." Banka yasladığım bisikletimi sinirle alarak uzaklaştım oradan. 
Denizin tuzlu kokusunun rüzgarla karıştığı, palmiyelerin  gölgesinde uzanan sahil sokaklarında pedal çevirirken bir yandan da kordon boyınca sıralanan  kafelerden yükselen kahkaha seslerini duyuyordum. Palmiyelerin arasından sızan güneş ıışığı, gün batımından önce bir sanat eseri gibi manzaraya karşı son imzasını atmıştı.
Sahile ve üniversiteye yakın bir arpartman dairesi tutmuştum. Sahile yakın tutmamın sebebi denizin kokusunu rahatlıkla duyabilmek içindi. Üniversiteye yakın olmasınım sebebi ise ulaşımımın kolay olması içindi. Evimiz vardı burada belki ama  tek kalacağmdan benim için fazla büyüktü hem de inşaatı henüz bitmemişti. 

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 16 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları