Masumun Günahı
Bölüm 3•
İll Karşılaşma
Tema:
Savaş demirhan
Aç ağzını" dedim Erdal’a Kızın bağlı olan ağzını açtı.
Küçük bir kız çocuğu... Uzun, sarı saçları dağınık, ağlamaktan kızarmış yeşil gözleriyle karşımda duruyordu. Biraz daha kısa olsa kesin çocuk derdim ama en az 170 boyu vardı. Üzerindeki ince hırka omzundan kaymış, parmakları titriyordu ama yumruk yapmıştı ellerini.
Gözlerinde korkunun dışında başka bir şey daha vardı: büyük, saf bir öfke. Oysa ona ben öfkeli olmalıydım, değil mi?
"Ne istiyorsunuz benden?" dedi. Sesi sertti ama içindeki korkuyu saklayamıyordu. Takdir ettim; güçlü görünmeye çalışıyordu. Dudakları titredi ama gözlerini kaçırmadı.
Yanına yaklaştım. Bir anlık tereddütle geri adım attı ama sonra sabit kaldı. Ne kadar korksa da gözümün içine bakıyordu bu küçük kız. Çenesini hafif yukarı kaldırmıştı, meydan okur gibi.
"Babanı," dedim sert sesimle.
Kaşları çatıldı. Gözleri kısıldı.
"Ne... Ne istiyorsunuz babamdan?"
Daha da yaklaştım. Nefesimi yüzünde hissetti.
"Canını."
Şu an elinde olsa beni öldürecek gibi bakıyordu. Gözleriyle bunu defalarca denediğine eminim. Çenesini sıktı, dişleri birbirine kenetlendi.
"Ne yaptı babam size? Ne istiyorsunuz ondan?"
Kolunu tutup sıktım. Direndi, geri çekilmedi. Omzunu geriye attı, gözlerini kısmadan bana dikti.
"Bana bak küçük yılan. Baban benim babamın katili. Babamı öldürdü ve bunu canıyla ödeyecek."
Olabilirmiş gibi kaşları iyice çatıldı. Gözleri büyüdü.
"Ne diyorsun sen be?! Ne babası, ne öldürmesi?!"
Kolunu daha da sıktım. Parmaklarım bileğine gömüldü.
"Bana bak. Bana sesini yükseltme. Bunu bir daha sakın yapma!"
Sustu. Bir şey demedi ama hâlâ kötü bakıyordu. Dudaklarını birbirine bastırmıştı, gözleri dolmuştu ama akmadı.
"Baban, benim babamın sağ koluydu. Bir mafya babasının. Ve onu öldürdü."
Gözlerinde şoka girmiş bir ifade vardı. Sanki inanmıyor gibiydi. Göz kapakları titredi, nefesi düzensizleşti.
"Benim babam bir fabrika işçisi. Ne mafyası, ne öldürmesi? Ne saçmalıyorsunuz siz?"
Çok iyi, saf numarası yapıyordu. Tıpkı babası gibi. Ama bu kız babasının kıymetlisi ve şimdi elimde. Bunu kullanacaktım.
Kolunu biraz daha sıkıp kendime iyice çektim. Bu defa yüzünü buruşturdu, acımış olmalı ama umurumda bile değil. Dişlerini sıktı, gözlerini kaçırmadı.
"Bana bak, babasının kıymetli kızı. Minik şeytan. Sen bana babanı getireceksin."
"Bilmiyorum yerini," dedi gözümün içine baka baka. "Günlerdir haber alamıyorum. Hem bilsem de söylemem."
"Söylemene gerek yok. O kendi ayağıyla gelecek nasılsa," dedim.
Biraz durup düşündü. Gözleri sağa sola kaçtı.
"Na... Nasıl?"
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları