Masumun Günahı

Bölüm 4•

Nikah

Tema:

Nazlı yılmaz

Sabaha kadar uyumadım. Odada bir ileri bir geri gidip duruyordum. Neyse ki depo gibi bir yere kapatmadılar, elimi ayağımı bağlamadılar ama kapımı kilitlediler. Bulunduğum oda fazlasıyla genişti; içinde banyosu olan bir oda. Çift kişilik yatak, karşısında iki kişilik bir koltuk, küçük bir masa ve birkaç sandalye vardı. Bir de balkon... Balkona çıktım. Kapıyı kilitlememişlerdi. Ama ne yazık ki evin üçüncü katındaydım ve çok yüksekti. Ayrıca ana yola uzak, hemen bahçenin bitiminde bir orman var. Kaçsam bile ne yapacağımı bilemiyorum. Aslı delirmiştir meraktan. Babanın haberi var mı acaba?
Hava buz gibiydi. İçeriye geri girip kapıyı kapattım. Bir adam girdi. Elinde kahvaltı tepsisi vardı; içinde normal kahvaltılıklar. Tepsiyi masaya bıraktı.
“İstemiyorum,” dedim. “Geri götür.”
“Savaş Bey kahvaltısını yapsın dedi,” dedi.
“Ne yiyeceğime de mi karar veriyor Savaş Bey’iniz? İstemiyorum!” diye bağırınca bir hışımla yanıma gelip kolumu sıktı.
“Bana bak, beni uğraştırma! Zıkkımlan şunları!”
Kolumu öyle sıkmıştı ki canım çok yanmıştı. İnce bir inleme çıktı dudaklarımdan. Adam dalga geçer gibi konuştu:
“Bana bak, bir sıkımlık canın var. Bize kafa tutmayı bırak!”
Daha da sıktı kolumu. O an yüzüne tükürdüm. Asla boyun eğmeyecektim. Ne yaparlarsa yapsınlar, onlara istedikleri zevki tattırmayacaktım.
Adam öfkeyle elini kaldırıp sert bir tokat attı. Başım yana savrulurken dudağımın patladığını hissettim. Başımı kaldırmamla, aralık duran kapıdan içeri Savaş Demirhan girdi. Dün hatırlamamıştım ama sonra hatırladım: Demirhan Holding’in sahibi bu adam. Demek ki mafyaymış. Gözlerinde büyük bir öfkeyle yanımıza geldi.
Ben doğrulup dudağımdan akan kanla bile dik durmaya çalışıyordum. Bir anda o bariton sesiyle bağırdı:
“Sen ne yaptığını sanıyorsun lan!”
Adamın konuşmasına fırsat vermeden bir yumruk savurdu. Tek yumrukla adam yere serildi.
Ne şimdi bu? Dün de kendisi vuracaktı. Sadece kendisi mi eziyet edebilir bana? Bu adam hiç normal değil. Gösterdiğimin aksine, damarımın içindeki kanı titretecek kadar korkuyorum ondan. Ama göstermemekte ısrarcıyım. Ona istediğini asla vermeyeceğim.
Kapıdaki diğer adam gelip yerdeki adamı kaldırdı, dışarı çıktılar. Savaş Demirhan’ın kahve gözleri yine öfkeyle dolmuş bana bakıyordu. Sonra bir an bakışları dudağımın kanayan yerine durdu. Bana doğru geldi. Ben geri gittim. O geldi, ben gittim. Sırtım duvara gelene kadar devam etti.
“Söz dinle, küçük yılan. Söz dinle,” dedi.
Sonra bakışını masaya çevirdi.
“Kahvaltını yap. Yarın nikah var. Bayılıp kalma başıma.”
Kalbim kaburgalarımı yumruklarken zorlukla konuştum:
“O nikah olmayacak. Seninle asla evlenmem. Duydun mu beni? Senin yemeğini yemem!”
Kolumu sertçe sıktı ama az önce adamın sıktığı yere denk gelince elimde olmadan seslice inledim. Gözlerim doldu. Hayvan herifler... Bir an şaşırdı. Ne kadar güçlü olduğunun farkında değil bu dağ ayısı.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 22 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları