Öne Çıkanlar
Şu An Trend
Son Eklenenler
Yazar Anlatımı
Helikopterin kulakları rahatsız eden sesi, henüz aydınlanmamış dağın karanlığında inliyordu. Pervanesinden çıkan rüzgâr, havayı daha da sert hale getirmişti. Şahinler hızla helikoptere binerken, yanlarında getirdikleri örgüt üyesini onları rahatsız etmemeleri adına bayıltana kadar dövmüşlerdi. Baygın adamı omuzunda taşıyan Tokat, helikoptere son binen olmuştu. Adamı arka tarafa un çuvalı gibi fırlattıktan sonra koltukta yerini aldı.
Üsteğmen Hakan, helikopteri profesyonelce kalkışa geçirmişti. Helikopterin içi barut, ter ve kan kokusuyla ağır, ama bir o kadar da emek kokuyordu. Canlarını hiçe sayan bu yiğitler, vatan toprağının ne kadar kutsal olduğunun bilincindeydi.
Helikopterin motorundan yükselen ses, kulakların duyma yeteneğini zorlarken, tim bu şartlar altında bile bağırarak da olsa konuşmayı ihmal etmiyordu.
Jet, Tokat’ın kolundaki sargıyı hafif sıyırarak yarasını kontrol etti. Yüzünü buruşturup arkadaşına döndü.
“Ucuz atlatmışsın. Sıyırıp geçmiş. Birkaç güne bir şeyin kalmaz,” dedi sakince.
“Hissetmiyorum bile. Bu yara mı, allasen? Sinek ısırığı bu. Geçer, geçer,” dedi Tokat, dişlerini göstererek gülümsüyordu.
“Oğlum, şov yapma lan. Acıyorsa acıyor de. Uyuşturmadan diktirdin zaten,” dedi Jet. Ne kadar acıdığını az çok tahmin ediyordu.
“Şöyle söyleyeyim. En son kırık dizimle sırtımda 40 kilo yük operasyona devam etmiştim. O canımı fena yakmıştı. Acımıyor diyorum lan, neden anlamıyorsun?” dedi Tokat umursamazca.
Diğer koltukta Kripto, dizüstü bilgisayarıyla uğraşıyordu. Sayım verilerini ve diğer detayları raporuna ekliyordu. Üst düzey şifreleme ile kaydettiği raporun son kontrollerini yapıyordu. Karakola gittiklerinde tek yapması gereken, tekrar üzerinden geçip imza atmaları olacaktı.
Pusu, silahını göğsüne koymuş ve geriye yaslanmış, gözlerini dinlendiriyordu. İğne, silahının dürbününü siliyordu. Sağır da kafasını geriye yaslamış, bulduğu fırsatı uyuyarak değerlendiriyordu. Onun bu seste bile uyuyabilme potansiyeli vardı.
Demir ise camdan dışarıya bakıyor, zifiri karanlığın ardındaki dağları görmeye çalışıyordu. Her operasyon, ona yaşadığı acıyı hatırlatıyordu. Küçükken yaşadığı travma aklından hiç çıkmıyordu. Babasının sözleri kulağına küpe gibi yapışmış, içindeki intikam ve nefret duygusunu körüklüyordu. Karısının ölümünün ardından oğlunu intikam duygusuyla beslemiş, özel olarak yetiştirmişti. Babası da eski asker olan Doğan, Karadeniz’in hırçın dağlarını bırakıp güney doğunun sakin ama karanlık dağlarına ses olmuştu.
Her öldürdüğü düşmanda annesinin acısı bir damla da olsa dinliyordu. Görevini layıkıyla yerine getirmek, ona kendi içinde gurur veriyordu.
Piste iniş yaptıklarında, karakolun üzerindeki yazı tekrar dikkatini çekti Doğan’ın.
“Hudut Namustur.”
Vatan sınırlarını geçti mi düşman, artık her şey olabilirdi. Bu nedenle de sınır karakollarına daha çok iş düşüyordu. Onlar, namuslarını korur gibi koruyorlardı sınırlarını.
Tim karakola girdiğinde, heybetleri ile herkesin dikkatini çekiyorlardı. Yaptıkları operasyonun ağırlığı ve sonuçları hepsinin yüzünü güldürmüştü. Timin yanına hızla yaklaşan karakol komutanı Binbaşı Mustafa’yı görünce, tüm tim Doğan dahil hazır ola geçti.
Bu bölümün ilk 17 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.
Bölüm Yorumları