Öne Çıkanlar
Şu An Trend
Son Eklenenler
Doğan’ın Anlatımı
Hiç ummadığımız bir anda karşılaşırmışız aşk denilen duyguyla. Önce dikkatimizi sonra kalbimizi çalarmış hiç beklemediğimiz o kişi…“Asla” diyerek sabitlediğimiz tüm fikirlere rağmen, bizi can evimizden vururmuş. Bugünden itibaren “asla” dememeyi çok güzel öğrendim. Bu kız bana o taş kalbimin yerini hatırlattı. Hem de sadece varlığıyla. Herhangi bir çaba sarfetmeden, sadece kaderin bizi karşı karşıya getirmesiyle.
Tesadüf müydü?
Annemden öğrendiğim yegâne derslerden biri, hayat okulunda tesadüf diye bir şey yoktur.
Her şey yerli yerinde, vakti vaktinedir. Zamanı gelen her şey o zamanda orada oluverir.
Kafamda düşmanların bizi tespit etmeleri ve bunun sonucunda tüm ekibin açığa çıkma tehlikesine rağmen bu kızı bırakıp gidemiyordum. Aklımdaki tek soru neden o saatte mayın bölgesindeydi, neden evden kaçmıştı. Tüm bu sorularla cebelleşirken, yanıma gelen bir asker, mecburi akrabam, dayı oğlum ve aynı zamanda komutanım Mustafa’nın beni odasına çağırdığını söyledi.
Kapıyı tıklayıp odasına girdiğimde yüzünde bana karşı olan her zamanki zevzek gülümsemesi yoktu. Ciddi bir şekilde karşısına oturmamı bekledi. Üstelik bu defa rütbe konuşturmaksızın, fındık bahçesindeki halimiz gibi samimi haline geçmişti. “Kesin bir bokluk var” dedim içimden ama dur bakalım.
Eline Nida’nın kimliğini aldı ve bana uzattı.
“Babasını arayım diyorum. Gelsin kızını alsın. Ne diyorsun” Dedi ciddi bir ifadeyle.
“Sakın arama. Belli ki bilmediğimiz bir durum var. Tehlikede olmasa neden evden kaçsın” dedim, onun buradan gitmesini hiç istemiyordum.
“Neden ki, sen demedin mi düşman diye. Belki bize zarar verir.” Dedi şüpheli bir ifadeyle
“Olabilir ama düşmanda olsa, önce sebebini öğrenmemiz lazım”
Bakışlarını gözlerime dikerek ciddi bir şekilde konuşmaya başladı.
“Senin düşman sandığın o kız var ya, buradaki kaç askerin hayatını kurtaran Miran ağanın kızı. Bize kaç kez önden bilgi vererek pusuya düşmemizi engelledi. Üstelik birkaç defa onun adamları bizimle çatışmaya girerek yaralandı. Diğerlerinin düşmanlığını kazanma pahasına yaptı tüm bunları. Hani Halil eniştem “Tüm Kürtler aynıdır” der ya hep. Aynı değil hala oğlum aynı değil. Ben onlarla aynı sofrada yemek yedim. Başlarının üzerinde taşır onlar asker dediklerini.” Dedi iç çekerek elini omuzuma atmış gözlerime bakmaya devam ediyordu.
“İyi de bunları bana niye anlatıyorsun ki. Git babama anlat. Anlatabilirsen tabi” dedim sırıtarak.
“Yok. Henüz ecelime susamadım.” Dedi arkasına yaslanıp bacak bacak üzerine attı.
“Beni niye çağırdın asıl meseleye gel. Kafamda milyon tane tehlike dolaşıyor” dedim bıkkın bir şekilde
“He o yüzden mi hala buradasın. Senin timini alıp çoktan buradan gitmiş olman gerekirdi. Neden hala buradasın hala oğlu de bakalım” dedi pis pis sırıtarak.
“Plan kuruyoruz herhalde. Haber gelmeden gidemem. Haber bekliyorum” Dedim ciddi bir şekilde
“Sen bak bakayım benim gözlerime. Bende bunu yiyecek göz var mı?” dedi iki parmağını gözlerine yaklaştırarak.
Bu bölümün ilk 20 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.
Bölüm Yorumları