Doğan’ın Anlatımı
Nida, son kez kadını ve bebekleri kontrol etmek için odaya gittiğinde ben ve Mustafa arabaya bindik. Yanımızda adam olduğu için sormadığım soruyu artık sorabilirdim.
“Ne söyledin de Nida kabul etti bu evliliği” dedim, gözlerimi kısıp Mustafa’ya bakarak.
“Mecbur olduğunu söyledim. Sonuçta bu evlilik onun hayatını kurtarıyor. Senin kabul ettiğini duyunca biraz şaşırdı. Çünkü mecbur olmayan sendin”
“Gerçekten hiç mecbur olmadan kabul ettim. Yoksa sen beni yanına evlendiğimi söylemek için çağırmadın, benim onayımı sormak için çağırdın demi” dedim sert bir şekilde gözlerine bakarak.
“Olur öyle şeyler, takma kafana…Evlilik öyle kötü bir şey değil merak etme. İleride iyi ki evlenmişim diyeceksin, valla bak” dedi gülerek.
“Öyle mi? Onun için mi sen nöbet bahanesiyle karakolda kalıyorsun”
“Kaşık tıkırdamayan ev olmaz. Arada kavgalar olur, sonra bir özür, bir çiçekle hallolur. Seni de göreceğiz bakalım”
“Neyini göreceksin formalite evliliğin”
“Bilemem, orası hiç belli olmaz. Bakarsın formalite, sizin gerçek evliliğiniz olur. Hayat neler getirir bilemezsin halam oğlu” dedi yan cama dönmüş, oynayan çocukları izliyordu.
Öyleydi. Dün bu yaşayacaklarımı söyleseler güler geçerdim. Şimdi, bambaşka bir dünyanın kapılarını aralıyordum. Bir saat sonramı bile bilmediğim bu hayatta artık hiçbir şeye şaşırmıyordum.
“Evliliğin en güzel tarafı, senin ve sevdiğin kadının izlerini taşıyan bir can. Baksana şunlara, her biri ya babasından ya annesinden bir parça taşıyor. Senin kanından, senin bir parçan. Babalık öyle bir duygu ki bunu sana kelimelerle ifade edemiyorum. Yaşayınca beni anlarsın”
“İnşallah” dedim boş bulunup ve hemen şaşkınlıkla bana baktı.
“Yani ileride gerçekten evlenirsem diye söyledim” dedim kendimi açıklamak zorunda hissederek.
“Göreceğiz halam oğlu göreceğiz” dedi bakışlarını tekrar cama dönerek.
O sırada Nida odadan çıkmış, arabaya doğru geliyordu. Hemen arabadan inip kapısını açtım.
Şaşırdı ve gülümseyerek gözlerime baktı.
“Teşekkür ederim” dedi ve arabaya bindi. Hemen ardından kapıyı kapatıp bende arabaya bindim. Mustafa’nın sırıtan ifadesini bakmadan da görebiliyordum. Bu yaptığım hareket benim miladımda yoktu. Babaannem ve halam dışında hiçbir kadının arabasının kapısını açmamıştım ama Nida’ya bir şekilde ona karşı hislerimi belli etmem gerekiyordu.
Tüm yapacaklarıma rağmen yine bana karşı bir şeyler hissetmezse, yapabileceğim bir şey yoktu. Kimsenin kalbine zorla giremezdim.
Ben arabayı çalıştırırken Nida telefonunu eline aldı.
Sonra “Olamaz!” diye bağırınca hemen ona döndüm ve
“Bir şey mi oldu?” dedim telaşla.
“Size söyleyemedim ama yola çıktığımızdan beri telefonum susmuyor. Annem ayrı arıyor, babam ayrı arıyor, abilerim ayrı. Şimdi abim mesaj atmış. Benim kaçtığımı anladıkları için babaannem fenalaşmış. Hemen gitmemiz lazım. Nolur hızlıca gidelim” dedi gözleri dolu dolu bana bakarken.
“Tamam yetişiriz merak etme” dedim onu sakinleştirmeye çalışarak.
Bölüm Yorumları