Kelebek Etkisi 🦋

Murat’ın Anlatımı

İçimdeki acının tarifi yoktu. Çaresizlik… İşte yaşadığım ızdırabın adı tam da buydu. Ama benim hangi işim kolay olmuştu ki bunun kolay olmasını bekliyordum? Hayat beni her zaman zorluklarla güçlendirmedi mi? Şimdi de öyle olacaktı elbette.

Herkes evden gidince kendimle baş başa kaldım. Ben kendimle ve yaşadıklarımla baş başa kalmamak için deli gibi çalışıyordum. Şimdi ise hem geçmiş hem de gelecekle yüzleşiyordum.

Saat 10 olduğunda üst kata çıktım. Leyla ile bir an önce konuşmam gerekiyordu. Ama bunu yalnız yapmalıydım. Tüm gerçeklerle yüzleşecek ve bunu onun gözlerindeki acıyı izlerken yapacaktım.

Henüz bu olaylara karşı ona anlatabileceğim bir çözümüm yoktu. Tek çözüm evlenmemizdi. Ama ona ne vadedebilirdim ki? O zenginliğin içerisinde benim fakirhaneme tamah edebilir miydi?

Üst kata çıktım. Adımlarım bile yaşadığım durumun ağırlığından yavaşlamıştı. İstemsiz bir şekilde merdivenleri yavaş yavaş çıkıyordum. Kapının önüne geldiğimde önce derin bir nefes aldım. Yüzüme en güzel gülümsememi yerleştirdim. Zile bastım.

Kapı hızla açıldı. Sanki kapının önünde beni bekliyormuş gibi. Kapıyı Leyla’m açmıştı. Yüzünde endişe ve sevinç bir aradaydı. Heyecandan titrediğini uzaktan görebiliyordum.

"Hoş geldin canım. Gelsene içeriye" dedi en naif sesiyle.