YÜREĞİMDE KALAN
Bölüm 1•
1. Bölüm
Tema:
Evet ikinci kurgum ile tekrar geldim karşınıza. İnşallah bu da Sonsuz Sevda gibi tutar. :) Bismillahirrahmanirrahim diyerek ikinci kurgumuz için başlıyoruz. :) Lütfen vote ve yorum yapmayı unutmayın. Hepinize kucak dolusu sevgiler gönderiyorum. 🤍
---
İnsan kaçar...
İnsan bazen yeri geldiğinde sevdiklerinden bile kaçar. Kimi başka bir şehre, başka bir ülkeye gider, kimi de kendine başka alışkanlıklar edinerek uzaklaşır. Fiziken bir yere gitmese bile ruhen kaçmayı başarır. İnsan, bazen olduğu yerde kalırken bile kendini herkesten uzaklaştırabilir.
Ben de fiziken kaçamamıştım ama ruhen kaçmayı başarabilmiştim. Tıpkı şimdi olduğu gibi... Tüm aile baskısından ve saatlerdir içimi daraltan o boğucu havadan bir süreliğine uzaklaşmıştım.
Bugünlük arkadaşım Selin'de kalmıştım. Saatlerdir süren, ruhumu yoran aile içi gerginliğin ardından Selin'in evindeki o huzur veren sessizlik ilaç gibi gelmişti. Birkaç saatliğine de olsa kafamı dağıtabilmiş, kimsenin ne diyeceğini düşünmeden nefes alabilmiştim. Fakat sonunda eve dönmem gerekiyordu.
"Çok teşekkür ederim Selin, gerçekten iyi geldi. Ama artık gitmeliyim, daha fazla merakta bırakmayayım." Çantamı omzuma geçirirken ona mahcup bir şekilde gülümsedim.
Selin de sıcak bir gülümsemeyle bana sarılıp, "Ne zaman istersen gel canım, biliyorsun. Dikkat et kendine, hava karardı," dedi.
"Merak etme, giderim ben," diyerek ona son kez sarıldım ve vedalaştıktan sonra kapıyı yavaşça kapattım.
Saat epey ilerlemiş, hava tamamen kararmıştı. Binanın merdivenlerinden hızlıca inerken çantamın askısını omzuma biraz daha sıkı geçirdim. Sokağa çıktığımda etrafıma şöyle bir göz atıp doğruca evin yoluna koyuldum.
Adımlarımı hızlandırarak cadde boyunca yürürken içimde açıklayamadığım bir huzursuzluk vardı. Birkaç dakika sonra arkamdan gelen ayak seslerini işittim. Önce önemsememeye çalıştım ama sesler giderek yaklaşıyor, üstelik gelen adımlar benimkilerden daha hızlı ve tok çıkıyordu.
Allah kahretmesin... Bir bu eksikti!
Başımı çevirmeden yürümeye devam ettim. İçimden, "Belki beni takip etmiyordur," diyerek kendimi rahatlatmaya çalışıyordum ama kalbim çoktan hızlanmıştı. Caddenin üzerindeki ara sokağa geldiğimde hiç düşünmeden oraya daldım. Birkaç adım attıktan sonra çaktırmadan omzumun üzerinden arkama baktım.
Kimse yoktu.
Derin bir nefes alıp rahatladım. Tam önüme döndüğüm anda arkamdan gelen tok bir erkek sesiyle olduğum yerde sıçradım. "Hey!"
Sesin sahibine bakmaya bile fırsat bulamadan korkuyla eğilip yerden büyükçe bir taş aldım ve hiç düşünmeden arkaya doğru fırlattım. Taşın adama isabet ettiğini, ardından gelen acı dolu inlemeyle anladım. Ben ise arkamı dönüp bakmadan koşmaya başladım.
Koştum, koştum... Olabildiğince oradan uzaklaştım. Nereye gittiğimi bile düşünmeden birkaç sokak geçtikten sonra nefesim kesilmeye başlayınca durmak zorunda kaldım. Kendimi bir duvarın dibine atıp sırtımı soğuk duvara yasladım. Bacaklarım titrerken nefesimi düzene sokmaya çalıştım.
Az önce bir sapık tarafından takip edildiğimi düşünerek adamın kafasına taş atmıştım. Üstelik bunu düşünmeden yapmıştım.
Bir süre sonra biraz olsun sakinleşince üstümü başımı düzelttim, saçlarımı toparlayıp derin bir nefes aldım. Artık eve bir an önce varmak istiyordum. Yeniden yürümeye başladım.
Tam başka bir sokağa girecekken ne olduğunu anlamadan bir el ağzımı kapattı. Çırpınmama bile fırsat vermeden sırtımı duvara yasladı ve kaçmamı engelledi. Bütün bedenim bir anda gerilirken kalbim yeniden hızla çarpmaya başladı.
İşte şimdi bitmiştim!
Korkuyla kapattığım gözlerimi birkaç saniye sonra yavaşça açtım. Beni ilk karşılayan gecenin rengi gibi simsiyah gözler oldu. Ardından o uzun, gür kirpikler dikkatimi çekti. Yüz hatları oldukça keskindi; koyu kaşları, belirgin burnu ve sert ama çekici havasını tamamlayan kirli sakalları vardı. İlk bakışta insanı ürkütecek kadar sert görünmesine rağmen gözlerindeki o sakin bakışlarda tuhaf bir güven vardı.
Adam fısıltıyla, "Ağzını açacağım ama sakın bağırma, tamam mı?" dediğinde ne yapacağımı bilemeden başımı hızla salladım. Elini ağzımdan çektiğinde derin bir nefes alıp, "Ne istiyorsun benden?" diye sordum. Sesim titriyordu ve bunu gizlemeyi başaramamıştım.
Adam bir adım geri çekilerek sakin bir sesle, "Merak etme, amacım zarar vermek değil," dedi. Ben ise hâlâ yaşadığım korkunun etkisinden kurtulamamıştım. "Ne istiyorsun peki?" diye yeniden sorarken adam elini arkasına götürdü ve bütün kanım bir anda beynime sıçradı.
"Lütfen beni öldürme!" dedim korkuyla.
Adamın gözleri şaşkınlıkla büyüdü. "Seni öldürmeyeceğim ki. Sadece..." diyerek arka cebinden bir şey çıkardı. "...cüzdanınızı düşürmüşsünüz."
Gözlerimi kırpıştırarak elindeki cüzdana baktım. Gerçekten benim cüzdanımdı. Üzerindeki, ablamla abimin hediyesi olan anahtarlığı görünce hemen tanıdım.
"Benim cüzdanım," dedim şaşkınlıkla. "Cidden benim, lütfen alabilir miyim?"
Adam tam uzatacakken cüzdanı yeniden havaya kaldırdı. Yüzünde belli belirsiz bir ifade oluşmuştu. "Hatırlatırım, kafama taş attınız."
Ne diyeceğimi bilemeden yüzüne baktım. Sonra kendimi savunmak istercesine, "Ne yapayım? Sapık sandım sizi! Gece yarısı kadını takip eden adama ne denir?" dedim.
Adam başını hafifçe eğerek söylediklerimi düşündü. Ardından sakin bir şekilde, "Haklısınız, hata benim," dedi ve cüzdanı bu kez elime bıraktı.
Cüzdanımı alırken gözüm yeniden kafasına kaydı. Saçlarının arasından ince bir kan çizgisi aşağı doğru süzülüyordu. "İnşallah kanamıyordur diyeceğim de..." deyip başını işaret ettim. "Kanıyor sanırım."
Adamın yüzündeki sakin ifade bir anda değişti. Elini hızla kafasına götürüp parmaklarına bulaşan kana baktı. Yüzü bembeyaz kesilirken gözlerini devirdi. "Beni kan tutar," dedi.
Ne olduğunu anlamama fırsat bile kalmadan olduğu yere yığıldı.
Olduğum yerde kalakaldım.
Çok güzel... Alçakgönüllü adamı kan tutuyordu iyi mi!
Hemen yanına diz çöküp yanağına hafifçe vurdum. "Beyefendi, uyanın!" dedim ama hiçbir tepki vermedi. Tam ne yapacağımı düşünürken sokağın başından bir adamın telaşlı sesi duyuldu.
"Ağam!"
Başımı kaldırdığımda bir adamın hızla bize doğru geldiğini gördüm. Yanımıza gelir gelmez yerde yatan Behram'a bakıp ardından bana döndü. "Bacım, ne oldu ağama?" diye sorunca birkaç saniye ne diyeceğimi bilemedim.
"Bu adam ağa mı?" diye sordum şaşkınlıkla.
Adamın yüzündeki ifade değişti. "Atasoy Aşireti'nin ağasıdır!"
İçimden yalnızca, sıçtığımın resmidir, diyebildim.
Adam şüpheyle bana bakarak, "Ağama bir şey mi yaptın yoksa?" diye sorunca hemen ellerimi kaldırdım. "Ne münasebet canım! Bilmeden taş attım sadece," diye mırıldandım. Adamın kaşları çatılırken başımı biraz eğip ekledim. "Beni takip ediyordu, sapık sandım."
Tam o sırada bir araba geldi. Adam hemen elini kaldırarak aracı durdurdu. Ardından bana dönüp, "Arabaya bin, ağamın başını tutarsın," dedi.
"Ben mi?" diye şaşkınlıkla sordum ama itiraz etmeme fırsat bile vermeden Behram'ı kaldırıp arabaya yerleştirdiler.
Adamın başını dizlerimin üzerine koyduklarında ne yapacağımı bilemeden ellerimi havada tuttum. Birkaç dakika önce kafasına taş attığım adam şimdi başını dizimde tutuyordu. Elime bulaşan kana bakarken içimden derin bir nefes verdim.
Bu gece gerçekten başıma gelmeyen kalmamıştı.
Hastaneye gittiğimizde Behram hâlâ kendinde değildi. Doktorlar gerekli müdahaleyi yaptıktan sonra bir süre bekledik. Ben de bir köşede oturmuş, ellerime bulaşan kana bakıyordum. Ne ara bu kadar olayın içine girdiğimi hâlâ anlamaya çalışıyordum.
Bir süre sonra Behram ayıldı. Ceketini giyip üzerini düzelttikten sonra bakışları beni buldu. Birkaç saniye yüzüme baktıktan sonra dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.
"Kan davası var artık aramızda. Kanımı akıttınız."
Söylediği şey karşısında gözlerimi devirdim. "Ne kan davası be!" diye çıkıştım.
Behram gülmeye başlayınca kaşlarımı çatıp, "Gülme ulan!" dedim. Bunun üzerine kendini toparlamaya çalıştı ama yüzündeki o muzip ifade hâlâ kaybolmamıştı.
"Salih, söylemedin mi kim olduğumu?" diye yanındaki adama sordu.
Salih hemen cevap verdi. "Söyledim Behram Ağam, sizi bilmeyen mi var?"
Behram'ın bakışları yeniden bana döndü. Ben de birkaç saniye onu süzdükten sonra, "Umurumda değil kim olduğunuz," dedim.
Behram'ın kaşlarından biri hafifçe havaya kalktı. Söylediğim şey karşısında kızmasını beklerken yalnızca kısa bir süre yüzüme baktı. Ardından başını hafifçe sallayıp, "Anladım," dedi.
Behram birkaç saniye bana baktı. Söylediğim şey karşısında belki sinirlene bilir diye düşünmüştüm ama aksine tek kelime edip susmuştu.
Bakışlarımı behram'dan kaçırmadan, "Hem zaten sizi bilerek yaralamadım. Karanlıkta beni takip ettiğinizi görünce korktum," diye ekledim az önce ki laflarıma istifaden
"Biliyorum." dedi behram sadece
daha sonraysa Elini başına götürüp parmaklarının arasındaki kurumuş kana baktı. Ardından yüzünü buruşturmadan, sanki başındaki yara hiç önemli değilmiş gibi elini indirdi.
"Ama bir dahaki sefere taş yerine başka bir şey seçebilirsiniz." Sözleri karşısında istemeden dudaklarımı birbirine bastırdım. "Bir dahaki sefere daha dikkatli olurum."
Behram'ın yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluştu. "Umarım."
Aramızda kısa bir sessizlik oluştu. Ne diyeceğimi bilemediğimden çantamın askısını düzelterek ayağa kalktım.
"Ben artık gitsem iyi olacak. Ailem merak etmiştir."
"Tabii."
Ne diyeceğimi bilemeden çantamı elime aldım. Bu adamla daha fazla konuşursam gecenin daha da tuhaf bir hâl alacağını hissediyordum. Ayağa kalkıp kapıya yönelirken Behram'ın da arkamdan geldiğini fark ettim.
Hastanenin kapısından dışarı çıktığımızda serin gece havası yüzüme vurdu. Derin bir nefes alarak biraz olsun rahatlamaya çalıştım. Tam birkaç adım atmıştık ki hastanenin önünden geçen orta yaşlı bir kadın bizi fark ederek yanımıza doğru geldi.
"Ağam!"
Behram kadına dönerek, "Buyur abla," dedi. Kadın yüzünde içten bir gülümsemeyle ona yaklaşıp ellerini göğsünde birleştirdi. "Allah razı olsun senden ağam. Sayende aç değiliz. Çocuklarımın karnı doyuyor. Allah ne muradın varsa versin."
Behram'ın yüzündeki muzip ifade bir anda kaybolup yerini daha sıcak bir ifadeye bıraktı. Kadını dikkatle dinleyerek başını hafifçe eğdi. "Estağfurullah abla. Biz sadece elimizden geleni yapıyoruz."
Kadın birkaç güzel söz daha söyleyip gitmek üzere arkasını dönecekken bakışları bana kaydı. Beni görünce yüzünde anlamlı bir gülümseme oluştu. Sanki beni uzun zamandır tanıyormuş gibi gözleriyle baştan aşağı süzdükten sonra yeniden Behram'a baktı.
"Kaçırma bu kızı," dedi.
Bir anda olduğum yerde kaldım.
Ne?
Kadının sözlerini duyunca neye uğradığımı şaşırdım, Onu tanımıyordum. Beni nereden bildiğini bile anlamamıştım. Üstelik söylediği şey karşısında öyle afallamıştım ki ağzımı açsam da tek kelime çıkaramadım.
Behram'a baktığımda onun da bana baktığını gördüm. Gözlerinde belli belirsiz bir eğlence vardı. Sanki benim bu hâlim hoşuna gitmişti.
"Kaçırmam abla," dedi Behram, hiç düşünmeden.
Başımı hızla ona çevirdim.
Ne diyordu bu adam?
Kadın ise Behram'ın cevabından memnun olmuş gibi gülümseyerek başını salladı. "İyi, iyi. Bakarsın kısmetiniz vardır."
Yüzümün iyice ısındığını hissedince bakışlarımı kaçırdım. Kadına bir şey söylemek istiyordum ama kelimeler bir türlü aklıma gelmiyordu. Sonunda sadece küçük bir tebessümle yetindim.
Kadın birkaç saniye sonra poşetlerini toparlayıp yanımızdan ayrıldı. Onun uzaklaşmasını bekledikten sonra hemen Behram'a döndüm.
"Ne dedin sen kadına?" Behram sanki hiçbir şey olmamış gibi yüzüme baktı. "Ne dedim?"
"Kaçırmam dediniz." Dudaklarının kenarı yeniden kıvrıldı. "Kadın söyledi."
"Ee?"
"Ben de cevap verdim." Bir an yüzüne bakıp kaldım. Sonra istemeden başımı iki yana salladım. "Ama öyle denir mi?"
Behram hafifçe güldü. "Kötü bir şey söylemedim."
"Ben yine de utandım."
Bu kez bakışlarında kısa bir şaşkınlık belirdi. Ardından yüzündeki gülümseme biraz yumuşadı. "Fark ettim."
Daha fazla bir şey söyleyemeden Behram'ın arabası hastanenin önünde durdu. Şoför arabadan inerek kapıyı açtı. Behram eliyle arabayı işaret edip bana döndü.
"Gideceğiniz yere kadar bırakalım ister misiniz?" Başımı iki yana salladım. "Teşekkür ederim, ben kendim giderim."
Behram ısrar etmeden başını salladı. "Peki, tamam o zaman. Hoşça kalın."
Arabasına doğru ilerlemeye başladığında birkaç saniye arkasından baktım. Nedense içimde bir mahcubiyet oluşmuştu. Adamın kafasına taş atmış, onu hastaneye kadar getirmiştim. Buna rağmen bana karşı bir kez bile sert davranmamıştı.
"Behram Bey, özür dilerim tekrardan!" diye seslendim.
Behram durup arkasına döndü. Yüzünde sakin bir gülümseme vardı. "Önemli değil. Sizin açtığınız yara can yakmaz Aydan Hanım," dedi.
Söylediği söz karşısında ne diyeceğimi bilemedim. Yalnızca küçük bir tebessüm edip başımı salladım.
Behram arabasına bindi. O biner binmez araba hareket etti ve hızla hastanenin önünden ayrıldılar.
Behram gittiğinde etrafıma baktım. Hava giderek kararmıştı. Ailem beni merak etmiş olmalıydı. Dahası, bu saatte burada nasıl taksi bulacaktım?
Hastaneden çıkacağım sırada arkamdan "Aydan Hanım," diyen bir ses duymamla bakışlarımı sesin sahibine çevirdim. Sesin sahibi göbekli, tonton bir abiydi. Adam yanıma kadar gelip, "Behram Ağam'ın emri ile buradayım. Sizi eve bırakmam için," dediğinde şaşkınlıkla yüzüne baktım.
Behram ne ara halletmişti ki bunu?
"Cidden Behram Ağa mı söyledi size?" diye sordum.
Adam başını sallayıp eliyle biraz ileride duran taksiyi işaret etti. "Evet. Taksi burada, buyurun."
Birkaç saniye tereddüt ettikten sonra bakışlarımı hastanenin girişine çevirdim. Behram çoktan gitmişti ama arkasında yine bir şey bırakmıştı.
Bu Behram kimdi?
Daha doğrusu, onu neden herkes bu kadar çok seviyordu?
Yirmi altı yıldır Mardin'de yaşıyordum. Hadi yirmi diyelim... Bu adamı hiç ne görmüştüm ne de duymuştum. Ama daha ilk karşılaşmamızda kafasına taş atmış olmama rağmen beni eve göndermek için bile birini görevlendirmişti.
Adam, "Gidelim mi?" dediğinde daldığım düşüncelerden çıktım. İlk başta tereddüt etsem de, "Gidelim," dedikten sonra taksiye yöneldim.
Taksiye geldiğimde adam kapımı açtı. Bu hareket karşısında kısa bir an şaşırsam da belli etmeden arka koltuğa yerleştim. Adam kapımı kapatıp kendi kapısını açtı ve koltuğuna yerleşti. Emniyet kemerini bağladıktan sonra kontağı çevirdi ve arabayı çalıştırdı.
Birkaç saniye sonra hastanenin önünden ayrıldık.
Camdan dışarı bakarken aklımda hâlâ birkaç saat önce yaşadıklarım vardı. Ailemin baskısından kaçıp biraz nefes almak istemiştim. Bunun yerine bir adamın kafasına taş atmış, ardından onun aşiret ağası olduğunu öğrenmiş ve şimdi de onun gönderdiği taksiyle eve dönüyordum.
Hayat gerçekten ne zaman, ne getireceğini hiç belli etmiyordu.
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
ayy çok güzel ilk bölüm
Yorum
Yorum bulunamadı.