YÜREĞİMDE KALAN

Bölüm 10•

10. BÖLÜM

Tema:

Dijvan, elindeki fotoğrafa uzun uzun baktıktan sonra masada yarım kalan son rakısını da bir dikişte kafasına dikti. Boğazından aşağı süzülen acı tatla birlikte geçmişin amansız yankıları odada dolanırken, gözleri bir anlığına acıyla kapandı. Fotoğrafta, siyah-beyaz bir anının tam ortasında gülümseyen yüzler vardı;  Bazıları artık yaşamıyor, bazılarıysa çok uzak diyarlarda büsbütün kaybolup gitmişti.

​Bardağın soğuk tabanını masaya bıraktığında, ahşap yüzeyde kalan nemli izlere kederle baktı. Zihnindeki fırtına yüzünden parmakları hafifçe titriyordu. Küllükte yarım kalmış bir sigara, kendi kendine içilmeden sönüp gitmişti. Cebinden bir tane daha çıkarıp ağır hareketlerle yaktı. İlk nefesi ciğerlerini amansızca yakarken, gözleri hâlâ o eski fotoğraftaydı.
​
"Neden yaptın bunu bana, neden gittin benden?" dedi kederli bir şekilde; çünkü yüreğine dağ gibi ağır geliyordu bu yarım kalmış sevda. Sesi acıyla çatallandı; adam, gözlerinde biriken yaşları yazarın gözünden saklayamayacağını bilmeden, onları çevreye belli etmemek adına başını hafifçe yana çevirdi. O anlarda sigarasının külü iyice uzamış, yere düşmek için saniyeleri sayıyordu.
​Etrafına bakındı; vakit hayli geç olmuştu ve neredeyse mekân kapanmak üzereydi. Garson, masaların üzerinde kalan boş bardakları toplayarak ağır adımlarla ilerliyordu. 
​Dijvan, yanan sigarasını kül tablasında söndürdü. Fotoğrafı sol cebinin, yani tam kalbinin üzerine yerleştirip masaya bir miktar para bıraktıktan sonra ayağa kalktı ve ceketini omzuna attı. Ceketi omzuna atarken bir an duraksadı. Meyhanenin loş ışıkları altında yüzü tamamen gölgelenmişti; gözleri dalgın ama zihnindeki o karanlık kararla doluydu. Ağır adımlarla kapıya yöneldiğinde, yerdeki eski ahşap tahtalar adamın yükünü taşıyamazca hafifçe gıcırdadı. 
Kapıyı iterken, içeride kalan sigara dumanı ve eski şarkılarla dolu o hüzünlü havayı arkasında bıraktı.
​
Sokağa adım atar atmaz yüzüne kırbaç gibi vuran soğuk, nihayet ayılmasını sağladı. Cebindeki fotoğrafın varlığını yeniden hissetti. Parmakları, koruma içgüdüsüyle istemsizce kumaşı yokladı; o hatıra oradaydı ve hâlâ sıcaktı. Birkaç adım ilerideki solgun sokak lambasının altında durdu. Caddeden seyrek geçen araçların farları, gökten yeni inen yağmurdan ötürü ıslanmış asfaltı bir ayna gibi parlatıyordu.
​Dijvan, derin bir nefes aldı. Yapacak fazla bir şey kalmadığını çok iyi biliyordu artık. Beklemek, ruhunu kemiren bu belirsizliği daha fazla yaşamak istemiyordu. Gözlerini kısıp uzaklara baktı; şehrin ışıkları, yıldızsız gökyüzünde birer hayalet gibi sönük sönük parıldıyordu.
​
Dijvan, kaldırımların kenarında biriken su birikintilerine hiç aldırmadan yürüdü. Ayakkabılarının altından sıçrayan su damlaları, gecenin sessizliğine düşen ağır ve ritmik birer vuruş gibiydi. Sokak lambalarının solgun ışığı, arada bir önünden kaçan sokak kedilerinin gölgelerini tekinsizce uzatıyordu. Ancak ne yağmurun tenini sızlatan soğukluğu ne de ıslak taşların kayganlığı, zihnindeki o devasa ağırlığı hafifletmeye yetiyordu.
​Cebindeki elleri, sığınacak bir liman ararcasına istemsizce yine fotoğrafı buldu. Parmak uçları, kâğıdın yıpranmış kenarlarını usulca yokladı. Yüzündeki acı dolu ifadeyi dış dünyaya bozmamaya çalışarak yürümeye devam etti. Gözlerini önündeki karanlık yoldan hiç ayırmadan, kafasının içindeki çığlıkları susturmaya çabaladı. Ama olmuyordu. Fotoğraftaki o büyülü bakış zihnine bir çivi gibi mıhlanmıştı sanki; adam ne kadar uzağa gitse de geçmiş peşini bırakmıyordu.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 13 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları