YÜREĞİMDE KALAN

Bölüm 11•

11. Bölüm

Tema:

Çenemi yukarı kaldırıp emin adımlarla odadan dışarı çıktım. Madem ben bundan sonra Aydan Atasoy’dum, herkese ona göre davranacaktım. Aşağıdan gelen sesler beni biraz bozguna uğratsa da duruşumu bozmadan merdivenlerden aşağı inmeye başladım. 

Bütün bakışların üzerimde olduğunu hissediyordum ama bir an bile duraksamadım. Omuzlarımı dikleştirip, başımı biraz daha yukarı kaldırarak merdivenleri inmeye devam ettim. Kalbimin ritmi hızlanmıştı ama bunu kimseye belli etmeyecektim.

​Avluya adım attığımda konuşmalar bir anlığına kesildi ve bütün gözler bana çevrildi. İçlerinden bazıları merakla, bazıları ise hafif bir alayla beni süzüyordu ama bu durum umurumda bile değildi. Eğer ben Aydan Atasoy’sam, buradaki herkes de buna uygun davranmayı öğrenecekti.
​Gelen misafirlerin içinden bakışlarım tek bir kişiyi, Behram’ı buldu. Bakışlarıyla bana adeta güç veriyordu. O da çenesini yukarı kaldırıp cesaretime güç kattı. O an içimde bir şeyler yerine oturdu. Behram’ın bakışlarındaki ve tavrındaki o sarsılmaz güven bana net bir mesaj veriyordu: “Buradasın ve buraya ait olduğunu herkese göstereceksin.”
​Ben de tam olarak öyle yaptım. Omuzlarımı biraz daha dikleştirip avlunun ortasına doğru ilerledim. Adımlarım taş avluda yankılanırken, sessizlik birkaç saniye daha sürdü ama sonra fısıltılar yavaşça geri geldi. Kimin ne söylediğine kulak asmadan, gözlerimi Behram’dan ayırmadan yürüdüm; ta ki onun birkaç adım ötesinde durana kadar.
​“Geciktim mi?” dedim hafif bir gülümsemeyle. Sesimde en ufak bir tereddüt olmamasına dikkat ediyordum.
​
Behram başını hafifçe yana eğdi, dudaklarında belli belirsiz bir tebessüm belirdi. “Tam zamanında,” diye mırıldandı. O sırada avlunun diğer ucundan gelen sert ve otoriter bir ses dikkatimi dağıttı:
​“Demek sonunda teşrif ettiniz, Aydan Hanım.”
​Başıma gelecekleri bilerek gelmiştim buraya. Bugün kolay geçmeyecekti ama zaten hiçbir zaman kolay olacağını düşünmemiştim.
​"Kusura bakmayın, malum yeni evliyiz; düğün yorgunluğu ve eşyalar falan derken geciktim," dedim yapmacık bir şekilde gülüseyerek.
​Avluda kısa bir sessizlik oldu. Kimileri şaşkınlıkla, kimileri ise alaycı bir gülümsemeyle bana bakıyordu. Ama en çok görmek istediğim tepkiyi Behram’dan aldım. Gözleri hafifçe kısıldı, dudaklarının kenarında belli belirsiz bir kıvrım oluştu. O beni tanıyor, ne yapmaya çalıştığımı gayet iyi anlıyordu.
​
Karşımda duran Cemal Bey kaşlarını çatıp beni süzdü. Yüzünde hoşnutsuz bir ifade vardı. “Evlilik güzel şey tabii ama gecikmek pek hoş olmadı,” dedi, sesindeki otoriter tonu koruyarak.
Gülümsememi hiç bozmadan cevap verdim “Ne yaparsınız, yeni hayatımıza alışma sürecindeyiz.” Bunu söyleyerek Behram’ın yanına gidip koluna hafifçe dokundum. Bu küçük hareket, avludakilere net bir mesaj veriyordu: “Ben buradayım ve Behram’la yan yanayım.”
​Behram hafifçe başını eğerek bu hareketi onayladı ama gözlerinde hala sorgulayan bir ifade vardı. Benim neyin peşinde olduğumu biliyor muydu? Büyük ihtimalle evet, ama yine de ses etmedi.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 16 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları