YÜREĞİMDE KALAN
Bölüm 12•
12. BÖLÜM
Tema:
"İnsanı insan yapan merhameti ve yüreğidir," derdi babam.
Merhamet, en zor anında bile bir başkasını düşünebilmekti. Yürek ise sadece kan pompalayan bir organ değil; vicdanın, sevginin ve cesaretin yuvasıydı. İnsan, yüreğindeki sevgiyle büyür, merhametiyle yücelirdi.
Babamın sözleri birer birer zihnimde yankılanıyordu "Bir insanın ne kadar güçlü olduğunu görmek istiyorsan, onun başkalarına nasıl davrandığına bak. Çünkü gerçek güç, kimse görmediğinde bile iyilik yapabilmektir. Paran, mevkin, bilgin seni büyük yapmaz kızım. Bir çocuğun gözyaşını silmeyi, bir yaraya merhem olmayı, bir gönüle dokunmayı biliyorsan, işte o zaman gerçekten büyüksün."
Şimdi onu çok daha iyi anlıyordum. Merhamet, insanı insan yapan en büyük değerdi ve Meryem Hanım'da bundan eser yoktu. Kendi oğlunu düşünürken bile yalnızca kendi çıkarlarını koruyor, Behram'ı yok etmekten çekinmiyordu. Bazen en büyük kötülük, doğrudan yapılan bir zulüm değil, sessizce izlenen bir adaletsizlikti. Meryem Hanım'ın gözleri önünde büyüyen bu acı, onun için yalnızca bir araçtı.
Gönlü nasır tuttuğundan, Behram'ın yokluğunu bir kayıp olarak görmüyordu; çünkü kaybettiği şeyin bir insan olduğunu hiç düşünmemişti.
Merhametsiz bir yürek ne kadar güçlü görünürse görünsün, aslında en zayıf olanıydı. Ve ben, babamdan öğrendiğim gibi, asla bir kalbi incitmemeyi, her şeye rağmen bir yaraya merhem olmayı seçecektim.
Behram'ın sözleriyle Meryem Hanım’ın yüzü kaskatı kesildi. Yüzündeki gerilim, yerini bir anlık şoka ve ardından hızla yükselen bir öfkeye bıraktı. Oğlu, Atasoy soyadından ve aşiretin başından vazgeçtiğini söylüyordu. Bu, Meryem Hanım’ın tüm hayatı boyunca inşa ettiği her şeyin inkârıydı.
"Sen ne dediğinin farkında mısın, Behram?" diye tısladı. "Baban olmasaydı bu hayatta var olabilir miydin? Onun adı, gücü ve soyadı olmasaydı sen kimdin?"
Behram annesine doğru bir adım atıp, gözlerini onun gözlerine dikerek sert bir şekilde yanıt verdi "Ben, ben olmayı seçiyorum anne. Beni bir isimle ya da güçle tanımlayamazsın. Artık kendi yolumu çizeceğim."
Meryem Hanım gözlerini kısarak öfkeyle soludu. Yıllarca oğluna Atasoy adının büyüklüğünü anlatarak onu kendi doğrularıyla büyütmüştü. Oysa şimdi oğlu, her şeyi bir kenara itiyordu.
"Sen bu aşiretin geleceğisin, Behram! Bunu reddedip kaçamazsın!"
Behram acı bir kahkaha attı. "Aşiretin başı mı? Kaç can yakarak, kaç hayat mahvederek anne? Tıpkı babam gibi mi olmalıyım? Güçlü olmak için vicdanımı susturamam, ben sizin gibi olamam!"
Öfke ve çaresizlik boğazını sıkarken Meryem Hanım derin bir nefes aldı. Oğlunun elinden kayıp gittiğini hissederek, "Sen benim oğlumsun, seni nasıl yetiştirdim unuttun mu?" diye üsteledi.
Behram gözlerini annesinden ayırmadan başını iki yana salladı. "Hayır, unutmadım. Ama senin doğrularınla yaşamak zorunda değilim. Artık kendi hayatımı kendim seçeceğim." behram sözlerin ardından arkasını döndü.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 19 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları