YÜREĞİMDE KALAN
Bölüm 13•
13. BÖLÜM
Tema:
İNSTAGRAM : @MİSS_VOLERE.
TAKİP EDERSENİZ MUTLU OLURUM....
KEYİFLİ OKUMALAR DİLERİM BALLAR, CANLAR, KANLAR....
💛💛💛💛💛💛💛💛💛💛💛💛💛💛💛💛
"Dijvan..." dedi Nur, titreyen sesini gizlemeye çalışarak.
Dijvan, başını zorlukla da olsa kaldırıp etrafına bakındı. Baygınlığın etkisiyle görüşü bulanıktı. Bilinci yavaş yavaş yerine gelirken Nur, gözyaşları içinde, "Dijvan, lütfen uyan, çok korkuyorum," diye fısıldadı.
Dijvan acıyla inleyip, "İyiyim," diyebildi ancak. Nur, onun sesini duymasıyla tuttuğu nefesini rahatlayarak dışarı verdi. "Korkuttun beni, uzun süredir baygındın."
Dijvan, bakışlarını loş ışıkta gezdirerek etrafı taradı. Rutubet kokan, karanlık bir depodaydılar; ikisi de sandalyelere oturtulmuş, elleri arkadan sıkıca bağlanmıştı.
Nur, çaresizce durumu açıklama gereği duydu: "Adem Kara’nın adamları... Beni buldular. Benimle birlikte seni de..."
Dijvan, bakışlarını Nur’a çevirdiğinde içinin sızladığını hissetti. Genç kızın ağlamaktan gözleri kızarmış, saçları dağılmıştı; teninde ise hırpalandığını gösteren yer yer kızarıklıklar vardı.
Nur’un bu halini gören Dijvan, öfkeyle dişlerini sıktı. Ne kadar süredir burada tutulduklarını kestiremiyordu ama onun bu durumda olması canını her şeyden çok yakmıştı. Kafasını kaldırıp çevreye daha dikkatli baktığında, depo duvarlarının paslı demir levhalarla kaplı olduğunu, köşelerde ise farelerin dolaştığını fark etti.
Nur, yanağından süzülen yaşları silip tekrar fısıldadı"Bizi burada bırakmazlar değil mi? Bir planları olmalı..."
Dijvan, derin bir nefes alarak bileklerindeki ipleri hissetmeye çalıştı. Bağlar oldukça sıkıydı ama bir çıkış yolu bulmak zorundaydılar. Tam durumu tartmaya çalışırken, dışarıdan gelen ayak sesleri ikisininde bakışlarının kapıya dönmesine sebep oldu.
Bir süre sonra Kapının kilidi, ağır bir metal sesiyle açıldı. İçeriye iri yapılı, yüzü yaralı bir adam girdi. Hemen peşinden ise daha genç, sinsi bakışlı başka biri belirdi. İri adam, sesini alçak ama tehditkar bir tonda tutarak, "Demek uyandınız, biz de sizi merak etmiştik," deyip keyifle güldü.
Onun alaycı gülüşü depoda yankılanırken, Dijvan sessizce dişlerini sıktı. Sandalyenin arkasındaki ellerini hafifçe kıpırdatmayı denediyse de bağlar çözülecek gibi değildi. Şimdilik önemli olan fevri davranmak değil, durumu anlamaktı.
Nur, korkuyla gözlerini iri adamdan kaçırıp yere bakarken, genç olan adam sinsice gülümseyerek öne doğru bir adım attı.
"Adem Kara sizinle özel olarak konuşmak istiyor," dedi genç adam. "Ama önce..."
Nur’un yanına gidip, dudaklarındaki iğrenç gülümsemeyle yüzünün önüne düşen saç tutamını geriye itmek istedi. Tam o anda Nur, büyük bir tiksinti ve korkuyla başını geriye çekti.
Elinin havada kalmasıyla adamın yüzü anlık bir öfkeyle gerildi; fakat Nur’un bu kaçışı onu daha da keyiflendirmişti. "Bak sen, küçük kuş hâlâ mücadele ediyor," diye alayla fısıldadı.
Dijvan, bileklerini kesen ipleri umursamayarak oturduğu sandalyede öne doğru atıldı. "Ona dokunursan seni kendi ellerimle gebertirim!" dedi, sesi depoda buz gibi bir etki yaratmıştı.
İri adam, durumu kontrol altına almak isteyerek uyarır bir bakış fırlattı: "Tamam Sadık, yeter. Onları korkutmaya ihtiyacımız yok. En azından şimdilik."
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 21 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları