YÜREĞİMDE KALAN

Bölüm 14•

14. BÖLÜM

Tema:
KEYİFLİ OKUMALAR DİLERİM BÖLÜM DE +18 VARDIR RAHATSIZ OLANLAR ORAYI GEÇE BİLİR +18 BAŞLADIĞI YERE ALEV KOYACAĞIM ORDAN SONRASI SMUT SAHNEDİR...
İNSTAGRAM :MİSS_VOLERE ( TAKİP EDER MİSİN) 
🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵 
​Zaman amansızca geçerken, yüreğimdeki sıkıntı da giderek katlanıyordu. Behram’ın evden çıkışının üzerinden neredeyse iki saat geçmişti. Bakışlarımı duvardaki saate çevirdiğimde gece yarısının yaklaştığını, onunsa hâlâ ortalıkta olmadığını gördüm. Kapının önünde birkaç tur atarak içimdeki endişeyi susturmaya çalıştım. Telefonuma uzanıp baktığımda Behram'dan yine bir mesaj yoktu. Parmaklarım bir an numarasına gitmek istese de son anda vazgeçtim. Belki önemli bir şey çıkmıştı, belki de beni merakta bırakmak istememişti... Ama bu kadar uzun sürmüşken en azından bir haber verirdi, değil mi?
​Pencereye yöneldiğimde dışarısı tamamen sessizdi; gecenin derinliğine karışan sokak lambaları etrafa loş bir huzursuzluk saçıyordu. Her geçen saniye içimdeki kuruntular büyürken, "Ya başına bir şey geldiyse?" sorusu zihnimi kemiriyordu.
​Tam o an, sessizliği bölen kapı ziliyle kalbim yerinden fırlayacak gibi oldu. Ayaklarım beni kapıya doğru sürüklerken ellerim heyecandan titriyordu. Kapıyı açar açmaz karşımda Behram’ı buldum.
​İçimdeki endişe yerini ani bir rahatlamaya bırakınca, hızla boynuna sarıldım. Behram da kollarını belime dolayıp beni sıkı sıkı sararken kokumu derin derin içine çekti. Bir adım geri çekilip geçmesi için yol açarak, "Çok merak ettim seni, apar topar çıktın ve hiçbir şey söylemedin," dedim. Behram içeri girer girmez kapıyı kapattım. Ayakta beklemek yerine avludaki meşeden yapılma sandalyelere geçip oturduk.
​
Behram, oturduğu sandalyeye yaslanıp başını geriye doğru kaldırarak derin bir nefes aldı. Gözleri bir an için gökyüzünde gezinirken, sanki içinde biriken tüm kelimeleri toparlamaya çalışıyor gibiydi. Sonra bana döndüğünde, yüzünde hem yorgun hem de huzurlu bir ifade vardı.
​Sesi kısık ama kararlı bir tonda, "Her şey o kadar hızlı gelişti ki, seni habersiz bırakmak istemezdim ama... mecburdum," dedi.
​Ben de karşısındaki sandalyeye oturup gözlerimi onunkilerle buluşturarak, "Ne oldu Behram? Nereye gittin böyle birden?" diye sordum; içimde hâlâ bir miktar merak ve kaygı barınıyordu.
​
Behram gözlerini benden kaçırmadan, "Dijvan ile alakalıydı, onun için gittim," deyince, şaşırarak "Dijvan mı?" diye yineledim. Başını sallayıp, "Evet, aşiretten biri aradı. Dijvan ve bir kadın kaçırılmış, onları kurtarmak için gittim," dedi ve endişemi sezerek hemen arkasından ekledi: "Merak etme, şu an iyiler. Ben de iyiyim, korkulacak bir şey yok." Sözleri içimi hem ürpertip hem de rahatlatmıştı. Bir yandan Dijvan’ın başına gelenlere üzülürken, diğer yandan Behram’ın sağ salim karşımda oturmasına şükrediyordum.
​Sesimdeki endişeyi saklayamayarak, "Kaçırılmışlar mı? Kim yaptı bunu?" dedim.
​Behram derin bir iç çekip dalgın gözlerle uzaklara bakarak, "Muhtemelen başka bir aşiret. Sınırın öte yanında çıkar çatışmaları büyüyor. Bu işin arkasında kimler var tam çözülemedi ama planlı bir şey olduğu belli. Şanslıydık ki yetişebildik," dedi. Ardından başını iki yana sallayarak ekledi: "Kadın perişandı... ama şimdi güvendeler."

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 15 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları