YÜREĞİMDE KALAN
Bölüm 15•
15. BÖLÜM
Tema:
Keyifli okumalar dilerim herkese lütfen vote ve yorum yapmayı unutmayın ❤️
İNSTAGRAM :@MİSS_VOLERE
🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵
Nur, elindeki tabağı masaya bırakıp bir adım geri çekilerek etrafı süzdü; masada her şey hazırdı. Sabah erkenden yataktan fırlayıp hummalı bir kahvaltı hazırlığına girişmişti. Dün gece yaşanan kabus gibi olaydan sonra gözüne tek damla uyku girmemiş, Dijvan ne kadar "Geri gelmeyecek," diyerek içini rahatlatmaya çalışsa da yüreğindeki korkuyu bir türlü söküp atamamıştı. Adem Kara’nın her an karanlık bir köşeden çıkıp kendisini alacağı korkusuyla, bütün geceyi yatakta dikilerek geçirmişti.
Gözlerini her kapattığında Adem Kara’nın o buz kesmiş yüzü canlanıyordu zihninde. Soğuk, karanlık bakışları ve tehditkâr sesi kulaklarında çınladıkça Nur, titreyen ellerini eteğine silip derin bir nefes aldı. Sessizliğin hüküm sürdüğü mutfağın camından dışarıya baktığında, Mardin’in heybetli dağlarının hâlâ yoğun bir sis tabakası altında gizlendiğini gördü.
Dijvan içeriden hâlâ çıkmamıştı. Sabahları erkenden uyanmaya alışkın olan bu adam, bu sabah belli ki yorgun düşmüştü; belki de onun da kafası en az kendisininki kadar doluydu. Nur, içinden geçen uğultulu düşünceleri susturmak istercesine başını iki yana sallayarak masaya döndü.
Tam o anda kapının menteşeleri acı bir gıcırtıyla açıldı. Nur, dizlerinde ani bir ağırlık hissedip kalbi yerinden fırlayacak gibi çarparken hızla arkasına döndü, neyse ki kapıdan çıkan sadece Dijvan’dı.
Uykusuzluğun gölgelediği gözleriyle önce Nur’u, ardından özenle donatılmış masayı süzdü."Yine mi sabah kahvaltısı için bu kadar uğraştın?" dedi, sesi gecenin yorgunluğunu taşır gibi boğuk ama bir o kadar da yumuşaktı.
Nur’un yüzünde beliren küçük gülümseme, yerini hızla utangaç bir ifadeye bırakınca genç kız arkasını dönerek sitem etti"Dijvan, üzerine neden bir şey giyinmedin? Yarı çıplak gelmişsin kahvaltıya!"
Dijvan ilk an ne olduğunu anlayamayarak duraksadı, ardından gözleri kendi üzerine kaydı. Üzerinde sadece gri bir eşofman altı ve siyah, dar bir atlet vardı. Uykusuz geçen o çetin gecenin ardından, kalkar kalkmaz hiçbir şey düşünmeden doğrudan odadan çıkıvermişti.
Dudaklarından, her zamanki sertliğinden uzak, hafif ama son derece içten bir kahkaha kaçtı. "Özür dilerim, senin elinin emeğine gömlekle saygı gösterecektim demek," diyerek takıldı Nur’a; ancak gözlerinde oyunbaz bir parıltı dalgalanıyordu.
Nur, utancı ses tonuna yansıyarak hâlâ pencereye bakmayı sürdürüyordu"Git de üstüne bir şey giy… Yoksa kahvaltı soğuyacak."
Dijvan, bu sözler üzerine ellerini beline koyup sanki bir tiyatro sahnesindeymişçesine dikildi. Teatral bir ses tonuyla, "Efendim, ağanız olarak huzurunuzda eşofmanla dikilmekten gurur duyarım," diye gürledi muzipçe.
Nur, tezgahın kenarında duran mutfak bezini kapıp arkasına bile bakmadan fırlatırken söylendi
"Git üstünü değiştir de gel! Yoksa gerçekten çay falan yok sana!"Dijvan havada süzülen havluyu tek hamlede kolayca yakalayıp başını yana eğerek gülümsedi.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 17 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları