YÜREĞİMDE KALAN
Bölüm 17•
17. Bölüm
Tema:
BÖLÜM: YANGIN YERİ
(Bu bölümden sonra sezon finali olacaktır...)
INSTAGRAM: @miss_volere
💌💌💌💌💌💌💌💌💌💌💌💌
Dijvan, sarsak adımlarla parktan çıkıp bir eliyle karnını tutarak daha fazla ilerleyemedi ve kendini duvarın dibine yavaşça bıraktı. Nefesini kesik kesik alırken, yediği acımasız dayaktan ötürü her yeri sızlıyor; en çok da kalbi canını yakıyordu. Nur’u gözlerinin önünden zorla götürürlerken hiçbir şey yapamayıp öylece arkalarından bakakalmıştı.
Başını soğuk duvara yaslayarak gözlerini kapattı.
Kirpikleri yaşla dolsa da ağlamıyordu; artık gözyaşı akıtacak dermanı bile kalmamıştı. Parmakları titreyerek cebindeki telefonu bulup ekranı açtığında bir an duraksadı. Ekranda Behram’ın adını görünce boğazına aşılmaz bir yumru oturdu. Dişlerini sıkarak arama tuşuna bastığında telefon uzun uzun çaldı. Geçen her saniye, Nur’un gözlerinin içine son kez bakmış gibi hissettirerek içini kemiriyordu.
Nihayet, arkadan gelen rüzgar uğultusuna karışan Behram’ın sesi duyuldu "Efendim Dijvan?"
Dijvan bir an konuşamadı. Sesi çatallaşınca yutkunmaya çalıştı ancak boğazına oturan o ağır yumruyu bir türlü geçiremedi. Sıkıntıyla nefes alarak "Nur’u götürdüler… Beni sokakta öylece bırakıp gittiler. Hiçbir şey yapamadım..." diyebildi.
Behram’ın sesi bir anda buz keserek sertleşti "Kim götürdü? Kim yaptı bunu?"
Dijvan, karnındaki keskin acıyla doğrulamaya çalışırken hırıltılı bir sesle cevap verdi "O herif… Zaten peşindeydi. Koruyamadım Behram. Kız gözümün önünde yitip gitti."
Bunu söylerken pişmanlığın ağırlığıyla omuzları çöktü. Telefonun ucunda beliren sessizlik, adeta fırtına öncesindeki o ürkütücü sessizliği andırıyordu. Behram derin bir nefes alıp endişesini gizlemeye çalışarak sordu "Neredesin şimdi? Konum at bana."
Dijvan, kesik kesik nefesler alarak mırıldandı "Eski okulun oradaki parkın arkasındayım. Duvar dibinde yatıyorum."
"Oradan milim kıpırdama. Geliyorum."
Telefon Dijvan'ın gevşeyen parmaklarının arasından süzülüp yere düşerken, göğsündeki sızı eşliğinde tek düşündüğü şey Nur’un gözlerindeki o çaresiz korkuydu. O an, bu işin artık geri dönüşü olmayan, karanlık bir yola saptığını kesin olarak anladı.
Aradan geçen on dakikalık süre, acının koynunda boğularak adeta asırlara bedel olmuştu. Sokak lambasının solgun ışığı, Dijvan’ın yüzündeki morlukları ve kan izlerini acımasızca belirginleştiriyordu. Göğsündeki keskin ağrıyla düzensiz nefesler alıp verirken, uzaktan yaklaşan bir araba sesi duyuldu. Ani fren sesinden gelenin kim olduğunu hemen tanımıştı. Sertçe kapanan kapının ardından aceleci adımlar yaklaştı.
Behram, sesindeki endişeyi ve derinden gelen öfkeyi bastıramayarak eğildi ve Dijvan’ı omzundan kavradı. Karanlıkta bile yüz hatları gerim gerim gerilmişti
"Dijvan!"
Dijvan başını hafifçe kaldırıp utanç dolu, çatallı bir sesle mırıldandı "Dayanamadım Behram… Çok kalabalıklardı. Silah çekip üstüme çullandılar. Nur’u zorla arabaya bindirip gözümün önünde götürürken hiçbir şey yapamadım..."
Behram’ın gözlerindeki sertlik, dostunun bu perişan halini görünce yavaşça yumuşadı. Elini omzundan çekip ensesine atarak onu kendine doğru çekti ve sıkıca sarıldı. Dijvan hıçkırarak devam etti "Kimsenin ona dokunmasına izin vermem derken, canını yaktılar Behram. Çaresizce bakakaldım, götürdüler onu..."
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 21 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları