YÜREĞİMDE KALAN
Bölüm 18•
18. Bölüm
Tema:
KEYİFLİ OKUMALAR DİLERİM HERKESE LÜTFEN VOTE VE YORUM YAPMAYI UNUTMAYIN, O KADAR OKUNUYOR AMA BİR TANE YORUM BİLE YOK :(
İNSTAGRAM :MİSS_VOLERE ( TAKİP EDER MİSİN LÜTFEN)
🤍🤍🤍🤍🤍🤍🤍🤍🤍🤍🤍🤍🤍🤍🤍🤍
Avluda ölümcül bir sessizlik hüküm sürüyor, herkes diken üstünde bekliyordu. Çıt çıkmıyordu; sanki birisi tek bir kelime etse ortalık bir anda yeniden yangın yerine dönecekti.
"Eğlence yeni başlıyor gibi," dedi Ferzan, sesindeki o sinir bozucu keyifle. Bakışlarını ağır ağır kapıdan çekip önce Dijvan’a, ardından yerde kanlar içinde yarı baygın yatan Adem Kara’ya çevirdi. Küçümser bir tavırla, "Cidden bir kız için değer miydi bu kadar tantanaya?" diye mırıldandı.
Ortamda bir tek o eğleniyor, bir tek o konuşuyordu.
Kimse ona cevap vermedi. Silahların dumanı avlunun o ağır, kasvetli havasında asılı kalmıştı. Dijvan, Ferzan’a öfkeyle bakarken ellerinin titremesine engel olamıyordu. Ama bu korkudan değil, tamamen öfkedendi. Nur, onun bu halini fark edip elini daha sıkı tuttu. Dijvan elindeki o ani sıcaklığı hissedince bakışlarını Nur’un yüzüne çevirdi.
Nur’un yüzü solgundu ama gözleri inanılmaz kararlı duruyordu. O an kelimeler tamamen gereksiz kaldı. Sadece birbirlerine bakarak anlaştılar; Nur yanındayım, korkmuyorum, bu kavgada yalnız değilsin der gibi bakıyordu.
Dijvan derin bir nefes alıp gözlerini kapatarak içindeki o deli öfkeyi yatıştırmaya çalıştı. Gözlerini tekrar açtığında sesi buz gibiydi. "Senin gibiler için insan hayatı hiçbir zaman değerli olmadı," dedi. "Ama biz, sevdiklerimizi korumak için gerekirse canımızı veririz."
Ferzan alaycı bir şekilde kafasını yana eğdi. "Romantik cümleler için yanlış yer, yanlış zaman," dedi. "Hâlâ anlamıyorsunuz değil mi? Bu savaş çoktan başladı."
Dijvan bir adım ileri çıktı. Önce yerdeki kan gölüne, ardından Adem Kara’nın kıpırtısız bedenine baktı. Yerde yatan adam öz dayısıydı ama içinde ne bir acı vardı ne de en ufak bir vicdan azabı. Sadece içini kemiren derin bir nefret duyuyordu.
"Nerede başladıysa orada bitecek," dedi, dişlerini sıkarak. Sesi, her bir kelimede biraz daha sertleşiyordu. "Bitmezse de bu savaşı size dar eder, yine de sizi bu topraklardan sileriz."
Avludaki sessizlik iyice ağırlaşırken, Adem Kara’nın adamları ve Ferzan’ın adamları gerilimle ellerini silahlarının kabzasına götürdü. Bir çatışma çıkması an meselesiydi. Dijvan’ın hemen arkasında duran kendi aşiretinden üç adam ise gözlerini karşı taraftan ayırmadan, parmakları tetikte beklemeye başladı.
Hatice, Dîjvan’ın hemen arkasında duruyordu. Yüzü solgundu ama ifadesindeki o soğuk ve vakur duruşu hiç bozmamıştı. Ne Adem’in yerde kanlar içinde yatması ne de avludaki bu ölümcül sessizlik onu korkutabiliyordu. Sadece, Dîjvan’ın içindeki bu öfkenin sonunun nereye varacağını çok iyi biliyordu.
Ferzan başını kaldırıp omzunu dikleştirdi ve küçümser bir tavırla Dîjvan’a doğru adımladı. “Ne yapacaksın? Herkesi mi öldüreceksin? Kan dökerek mi kuracaksın kuracağın yeni düzeni? Seninle Adem’in ne farkı kalıyor o zaman?”
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 20 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları