YÜREĞİMDE KALAN
Bölüm 19•
19. Bölüm
Tema:
Nefret en gerçek duyguymuş meğer. Sevgi de aşk da koca bir yalandan ibaretmiş.
İnsan en çok nefret ederken hissettiğini anlıyormuş yaşadığını. Kalp daha güçlü vuruyor göğse, gözler daha net seçiyor dünyayı, akıl daha keskin, daha pürüzsüz çalışıyor.
Sevgi ise pamuktan bir kandil gibiymiş; esen ilk rüzgarda titreyip sönüveriyor.
Hele aşk… O en büyük yalan. Güzel sözlerin, tutulmayan sözlerin, o derin bakışların arkasında kalan koca bir boşluk sadece. Gün geliyor, bir çift göz için dünyayı karşısına alan insan, o gözlerin içinde kaybolup gitmek istiyor; sırf her şeyi unutmak, her şeyden kaçmak için.
Ama nefret öyle değil.
O unutmuyor.
Kök salıyor en derinlere, ruhun kırık dökük yerlerinden fışkırıyor yeniden. Zamanla anlıyor insan; bazı duygular sevmekten değil, cayır cayır yanmaktan doğuyor.
Soğuk bir hastane koridorunda, sırtımı duvara yaslamış, o sert plastik sandalyelerden birinde oturuyordum. Avuçlarım dizlerimin üzerinde hareketsizce duruyordu. Başım dimdikti. Karşımda duvara yaslanan adama dikmiştim gözlerimi, içimdeki o zehirli nefretle bakıyordum ona.
Her şey o kadar çabuk olmuştu ki... Ne olduğunu bile anlayamadın, söyleyemediklerim boğazımda düğüm düğüm kalmışken, hayatımın anlamı tek bir kurşunla ellerimin arasından kayıp gitmişti.
Hastanenin floresan ışıkları göz kırpar gibi titreyerek yanıyor, beyaz duvarlara yorgun bir solukluk yayıyordu. Kalbim göğsümde değil de sanki ayaklarımın ucunda atıyordu; öyle ağır, öyle halsiz. Her saniye bir ömür gibi uzuyordu koridorda.
"Aydan," dedi çekingen bir sesle Cevap vermedim, sadece nefretle bakmaya devam ettim yüzüne.
"Yalvarırım bana öyle bakma," diye fısıldadı. Sesi titriyordu. Suçluluğu o kadar çıplaktı ki, gözleri gözlerime saplanıp kaldı.
O an içimde uyuklayan o büyük acı, hırçın bir öfkeye dönüştü. Tek bir adım bile atmadım. Sadece yüzümdeki ifadeyle, kelimelerin asla anlatamayacağı kadar çok şey söyledim ona. Aramızdaki sessizlik, çığlık çığlığa bağıran bir canavardı artık.
"Her şey... kontrolümden çıktı," dedi kısık bir sesle, gözlerini yere indirirken. "Ben böyle olmasını istememiştim."Dudaklarımdan buruk, darmadağın bir kahkaha döküldü "İstememiş miydin?" dedim sonunda. Yavaşça ayağa kalkıp ona doğru bir adım attım ama aramızdaki o görünmez mesafeyi korudum. "O zaman neden sadece izledin? Neden sustun?"
Başını öne eğdi, omuzları çöktü. Üzerindeki o suçluluk yükünün altında eziliyordu ama içimden onun yükünü hafifletmek gelmiyordu.
"Sadece seni korumaya çalıştım," diye fısıldadı yeniden.
"Korumak mı? Sen beni o sessizliğinle, o korkak suskunluğunla ölüme terk ettin!" Sesim koridorda yankılandı, duvarlara çarpıp geri döndü. Uzaktaki bir hemşire bize doğru baktı ama ses çıkarmadı, bu acıya ortak olmamak için başını çevirip gitti.
Behram sustu. Sözleri bitmişti ya da artık söyleyecek yüzü kalmamıştı.
Bense buz kesmiştim. Bu koridor, bu titreyen ışıklar, karşımda duran bu adam... Hepsi bana hayatımın en karanlık gecesini hatırlatıyordu. Ve şimdi, hiçbir şey olmamış gibi benden affedilmek istiyordu.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 20 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları