YÜREĞİMDE KALAN
Bölüm 20•
20. Bölüm
Tema:
Keyifli okumalar dilerim herkese. Unutmadan söyleyeyim; bu bölümü Behram’ın gözünden, yani kısaca kırgın bir adamın kalbinden okuyacaksınız... 🥺
INSTAGRAM :@miss_volere
BÖLÜM ŞARKISI Fatma Turgut - İkimizden Biri
🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸
Yüreği paramparça olmuş bir adam nasıl yaşamalıydı? Belki de en çok ihtiyacı olan şey, kırıklarını saklamaktan vazgeçmekti. Acıyı içine gömmeden, onunla yüzleşerek yürümek... Ama nasıl? Gecenin sessizliğinde kaybolan bir gölge gibi, insan her adımda kendini aramalıydı. Ya da kendinden kaçmayı bırakıp, o yıkıntıların altında küçücük de olsa bir umut kırıntısı aramalıydı.
Bakışlarım gecenin koyu karanlığına saplanmıştı ama aklım sadece Aydan’daydı. Kim bilir, şu an nasıl bir haldeydi? Onun da gözleri doluyor muydun gecenin en kimsesiz saatinde? Yalnız mıydı? Benim için, sadece tek bir an olsun, aklından geçmiş miydi?
Derin bir nefes aldım. Göğsüme çektiğim hava ciğerimi delip geçti sanki, içim sımsıcak bir sızıyla kavruldu. Yaşamak artık haram gibiydi bana; her saniyesi acı, her hatırası yeni bir sancıydı.
"Sence Aydan nasıldır? Çok ağlamış mıdır arkamdan?" diye fısıldadım. Sesim rüzgarda eriyip gitti.
Yanımdaki sessiz güç olan Dijvan, ağır adımlarla bana yaklaştı. Sesi her zamanki gibi tok ve sakindi.
"Behram, yapma. Bir kez olsun kendini düşün artık."
Dudağımın kenarında buruk, yarım bir gülümseme belirdi.
"Ben kendimi düşünmeyi bırakalı çok oldu be Dijvan... Aydan’ı ilk gördüğüm gün vazgeçtim kendimden."
Kelimelerim havada asılı kaldı. Kendimi ne kadar geri çekmeye çalışsam da onun acısı ve benim yakamı bırakmayan vicdanım her an beni sırtımdan vuruyordu. Belki de yüreği parçalanmış bir adamın kaderi buydu; geçmişin ağır yükünü omuzlarında taşıyıp, geleceğe hep korkuyla bakmak.
Karanlığın içine doğru bir adım attım. Umudun o puslu silüetini arıyordum. Ve tam o an fark ettim; bazen en büyük cesaret, yeniden sevmek için o yıkıntıların arasından tek parça halinde doğrulabilmekti.
Aydan’ın sözleri hâlâ kulaklarımda bir çığlık gibi yankılanıyordu. O keskin, zehirli cümleler ruhumu kesen keskin birer bıçak gibiydi. Onu korumak için, ona zarar gelmesin diye abisini vurmuştum. Ama onun gözünde ben hâlâ değişmeyen bir düşmandım; ihanete uğramış hissediyordu kendini.
"Behram, senin gibi bir adam beni koruyamaz! Sen sadece daha fazla yara açarsın!" demişti.
İçimde kopan fırtına dışarıya sadece derin bir sessizlik olarak yansıyordu. Şimdi gitsem, onun gözlerinde yine o yaşları mı görürdüm? Yoksa o soğuk öfke, yerini bir daha asla affetmeyecek o korkunç kırgınlığa mı bırakmıştı?
Kendi günahlarımın ağırlığı altında ezilirken, Aydan’ın kalbindeki o dinmeyen acıyı nasıl dindirecektim? Onu korumak adına attığım her adım, arkasından büyük bir yıkım getirmişti. Yine de onun iyiliği için savaşmaktan vazgeçmeyecektim. Kendi yüreğimi hiçe sayarak onu uzaktan da olsa saracaktım. Çünkü içimde bir yerde, beni yeniden sevebilme ihtimaline dair o zayıf umut ateşi hâlâ yanıyordu.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 19 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları