YÜREĞİMDE KALAN
Bölüm 21•
21. Bölüm
Tema:
Aynanın karşısında durduğunda Nur'un nefesi kesilmişti. Parmakları istemsizce beline kusursuzca oturan kumaşa dokunurken, bordo elbise sanki onun için özel olarak dikilmiş gibiydi. Kumaş, vücudunun her kıvrımını zarafetle sarıyor; hafif parlak dokusu ise gün ışığıyla dans edercesine ışıldıyordu. Kalp yaka detayı omuzlarını narin bir şekilde açıkta bırakırken, onu adeta bir tablo gibi gösteriyordu. İncecik boynuna düşen birkaç tutam saçını geriye attı ve aynadaki yansımasına bu kez daha dikkatli baktı. Dudaklarında utangaç bir tebessüm belirirken gözleri, sağ bacağından başlayıp yukarı doğru uzanan cesur yırtmaca kaydı. Bir an duraksadı. Ardından başını dikleştirerek içinden, "Bu benim... Artık saklanmak yok." diye geçirdi.
Perdenin hemen arkasında elleri cebinde bekleyen Dijvan'ın gözleri perdeye sabitlenmişti. Zihni ise çok daha derinlerde dolaşıyordu. Sabırsızlığı işle ilgili gibi görünse de asıl merakı, içerideki kadının neden bu kadar uzun süredir çıkmadığıydı. Yüzünde belirecek küçücük bir gülümsemenin tüm bekleyişine değeceğini düşünerek kendini teselli etmeye çalışıyordu. Ancak içindeki başka bir ses, "Ya aklımı karıştıran o elbiseyi giymişse... Ya gerçekten üzerindeyse... Ya onu gördüğüm an bütün dengem bozulursa?" diye fısıldıyordu. Yutkundu. Farkında olmadan bakışlarını perdeye biraz daha sertçe odakladı. İç sesi sustuğunda ise kalbinin alışılmadık bir hızla çarptığını fark etti. Parmaklarını cebinin içinde istemsizce kıvırdı, ağırlığını sabırsızca bir ayağından diğerine verdi.
İçeride derin bir nefes alarak kendini toparlamaya çalışan Nur, bir an başını eğip ellerini kalbinin üzerine koydu. Sanki avuçlarının altında bastırmaya çalıştığı şey yalnızca heyecan değil; utanç, korku ve adını koyamadığı duygulardı. Elbisenin yırtmacı bacağını zarifçe ortaya çıkarırken saçlarını omzunun önüne çekti ve aynadan açıkta kalan omuzlarını son kez süzdü. Birkaç saniye sonra perdeyi araladığında Dijvan'ın yüzünde ne göreceğini düşünmek, gururuyla çekingenliği arasında ince bir çizgide kalmasına neden oluyordu. Gözlerini usulca kapattı. Göğsü düzenli olmayan nefeslerle inip kalkarken avuç içlerinin nemlendiğini hissetti. Perdenin kenarındaki kumaşı parmaklarına doladı ve bütün cesaretini toplayarak perdeyi yavaşça araladı.
İçeriden dışarı attığı ilk adımla birlikte zaman sanki bir anlığına durdu. Dijvan başını çevirip ona baktığında gözbebekleri hafifçe büyüdü, nefesi boğazında düğümlendi. Karşısında duran kadının, tanıdığı; sessiz, çekingen ve kendini sürekli geri planda tutan Nur olduğuna inanmakta güçlük çekiyordu. Şimdi karşısında omuzları açıkta, bordo elbisesinin içinde başı dimdik duran, bakışlarını kaçırmayan bambaşka bir kadın vardı.
Nur, aynanın karşısında hafifçe dönüp eteğini savururken elbise üzerine kusursuzca oturmasına rağmen içindeki huzursuzluğu bastıramıyordu. Kaşlarını hafifçe çatarak ellerini beline koydu ve çekingen bir sesle, "Sanırım olmadı... Çok mu abartılı?" diye sordu.
Kapının yanında sessizce duran Dijvan, onun huzursuzluğunu değil, kendine hâlâ inanamayışını görüyordu. Bir adım öne çıktı, bakışlarını onunkilere sabitleyerek yumuşak ama kararlı bir sesle konuştu.
"Bazı elbiseler seçilmez, Nur... Onlar sadece ait oldukları teni bulur. Bu elbise de seni bulmuş."
Nur, bakışlarını kaçırıp elini nereye koyacağını bilemez hâlde mahcup bir tebessüm etti. Dijvan'ın gözlerindeki hayranlığı gördüğü anda kalbi yeniden hızlandı. Dijvan ise gözlerini ondan ayırmadan sözlerine devam etti.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 8 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları