YÜREĞİMDE KALAN

Bölüm 22•

22. Bölüm

Tema:

Yazdığım en uzun bölüm oldu :) Ama bende bittim, mental olarak aşırı zorlandım. Sandığımdan da zor bir bölüm oldu. Her neyse, inşallah bunun karşılığını oylarla ya da yorumlarla alırım. Keyifli okumalar dilerim herkese :)

​INSTAGRAM: @MISS_VOLERE
🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵
​Kırgınlık insanın kalbine bir kere girdi mi, ne kadar seversen sev, artık aynı gözle bakamazsın kimseye. Karşındaki ister en güvendiğin olsun, ister canın kadar sevdiklerin... Bir kez incindiğinde kalbin, geri dönüş olmaz çoğu zaman. Sessizce bir duvar örülür içine. Ne sen fark edersin o duvarı ne de başkası. Ama oradadır işte, durur.
​Bir bakış değişir, bir kelime eksik söylenir, bir davranış geç gelir... Ve birikir hepsi. Koca bir yara gibi büyür içinde. O kırgınlık ne bağırır, ne çağırır... Sadece susar. Ve insan en çok, sustuğunda uzaklaşır aslında.
​Bazı insanlar gitmez, ama eskisi gibi kalmaz da. Kalırmış gibi yapar, gülermiş gibi yapar, konuşur ama ruhu hep birkaç adım geridedir. Kırılan kalp her zaman aynı sesi çıkarmaz. Bazısı gözyaşı olur akar, bazısı sessizlik olur susar.
​Elimdeki boşanma kağıtlarına uzun uzun baktım. En altta Behram'ın imzası vardı. Sert, kararlı, aceleye getirilmiş gibi... Sanki bir hayatı değil, sıradan bir evrakı onaylamış gibiydi. Gözlerim, kağıdın birkaç satırında takılı kaldı: "Karşı tarafa mahkemenin belirlediği kadar nafaka ödenecektir."
​Hepsi bu kadar mıydı yani? Anılar, acılar... Birkaç cümleye, birkaç kuru satıra mı sığmıştı?
​Oysa bir zamanlar elimi tutarken gözlerimin içine bakarak "Sana ömür borçluyum," diyen adam, şimdi sadece "belirlenen miktar" kadar sorumluydu artık. Ne bir kelime fazlası, ne bir his, ne bir pişmanlık izi...
​Parmaklarım titreyerek kağıdı katladım. İçimden geçenleri söyleyebileceğim kimse yoktu. Kalbim sussa da gözlerimden süzülen sessizlik çoktan konuşmaya başlamıştı. Bazı ayrılıklar sesli olmazdı zaten; bazı vedalar imzayla değil, dökülen gözyaşıyla mühürlenirdi. Ve ben, işte o mühürlü sessizliğin ortasında tek başıma oturuyordum. Bir evliliğin değil, bir hayalin cenazesine tanıklık ediyordum.
​Geç bile kalmıştı zaten Behram. Ona söylediğim her kelime, içini delik deşik etmişti. Ama ben sustukça büyüyen kırgınlıklarımı başka türlü anlatamazdım. Hayatında bir zamanlar nefes bildiği kadın, ona cellat olmuştu. Ve ben, onu en zayıf yerlerinden vurdum.
​Sevilmemiş çocukluğundan tuttum, ailesinin sevgisizliğini suratına çarptım. "Madem bu kadar seviyorsun, neden böyle hissettiriyorsun?" demedim bile. Direkt "sevmeseydin" dedim. Öyle bir nankörlükle, öyle bir umursamazlıkla... Çünkü içimde ona ait olan ne varsa artık kırılmıştı.
​O, bana inanarak uzattı kalbini. Ben ise, kendi ellerimle o kalbi parçalayacak bıçağı aldım. Sonra da usulca, yüzüne bile bakmadan sapladım. Düşününce, belki de en acı olan buydu; hiç tereddüt etmedim.
​Ama yine de insan sevdiğini yaraladığında, kendi içinde de bir yerleri kanıyordu. Sessiz, gizli, kimseye göstermeden. Belki Behram'a acıdım mı bilmem ama kendime hiç merhametim kalmamıştı o andan sonra. Çünkü bazı kararlar bitiş değil, içten içe çürümektir. Ben o gün çürümeye başlamıştım. Ve hâlâ içimde bir yer, "Ya başka türlü olsaydı?" sorusuna cevap arıyordu.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 14 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları