YÜREĞİMDE KALAN

Bölüm 23•

23. Bölüm

Tema:

Bir insanın yüreği daha ne kadar acıyabilirdi? Ya da en güvendiği insanlar yüzünden daha kaç kez ihanete uğrayabilirdi? Hayatım boyunca "En yakınım." dediğim kişiden gelen o ihanetle dizlerimin üzerine çökmüştüm. Dünyam başıma yıkılmış gibiydi ama tam her şey bitti derken o gelmişti... Behram. Bana ne kadar kırgın olursa olsun, her şeyi bir kenara bırakıp beni yine düştüğüm yerden kaldıran oydu.

Önüme uzatılan bardakla birlikte bakışlarımı yavaşça yerden kaldırdım. Suyu uzatan kişinin yüzüne baktığımda ifadesi öylesine belirsizdi ki, içinde kopan fırtınaları anlamak imkânsızdı. Elimi uzatıp bardağı aldım. Titreyen dudaklarımla küçük bir yudum içtikten sonra bardağı yeniden ona uzattım. Sessizce elimden aldı, sehpanın üzerine bıraktı ve ağır adımlarla karşımdaki tekli koltuğa geçip oturdu.
"Daha iyi misin?" diye sordu sonunda. Sesi ne şefkat taşıyordu ne de öfke... Yalnızca derin bir yorgunluk ve boşluk vardı.
Derin bir nefes alıp boğazımdaki düğümü çözmeye çalıştım. "Bilmiyorum..." dedim kısık bir sesle. "Aklım almıyor, Behram. Abim bana bunu nasıl yapar? O beni seviyor. Abim yapmaz... Yapamaz..."
Sözlerim titreyerek dudaklarımdan dökülürken gözlerimi o gece karası bakışlarına çevirdim. Onun gözlerine baktığım anda boğazımdaki düğüm daha da büyüdü.
Behram başını hafifçe öne eğdi, dirseklerini dizlerine yaslayıp derin bir nefes verdi. Uzun süre sustu. Sanki söyleyeceği kelimeleri içinde tartıyordu.
"Benden nefret etmeden önce sen de beni seviyordun, Aydan," dedi sonunda.
Kalbim bir anlığına duracak gibi oldu. Ne diyeceğimi, nereye bakacağımı bilemedim. İçimdeki sızıya şimdi de onun bu cümlesinin ağırlığı eklenmişti.
Behram gözlerini kısa bir an kapatıp yeniden açtı.
"Halbuki..." diye devam etti. Sesi, bastırmaya çalıştığı gizli bir pişmanlığı ele veriyordu. "Ben sadece seni korumak istemiştim."
Sözleri odanın içinde yankılanıp sessizliğe karışırken yüzündeki sert hatların arasına gizlenmiş kırgınlığı ilk kez bu kadar net görebiliyordum. Dudaklarının kenarı belli belirsiz titriyor ama bakışlarını benden bir an olsun kaçırmıyordu.
Ben ise ellerimi kucağımda sımsıkı kenetlemiş, kalbimin göğsümü parçalayacak kadar hızlı atışını durdurmaya çalışıyordum. Ona kızgındım... Ama içimin bir yanı hâlâ ona inanmak istiyordu.
"Behram... ben bilemedim." Sesim titrerken gözlerim yalvarır gibi onun gözlerine tutunmuştu. "O benim abimdi, ne yapmalıydım? Sen söyle... Sen olsan güvenmez miydin abine?"
Behram oturduğu koltukta ağır bir hareketle geriye yaslandı. Bir süre hiçbir şey söylemeden yüzüme baktı. Gözlerini hafifçe kısarken, sanki söyleyeceği kelimeleri tartıyordu. Dudaklarının kenarında alayla karışık buruk bir ifade belirdi.
"Haklısın," dedi sonunda. Sesi düşük ama sertti.
"Ben de olsam inanmazdım. Ama sevdiğim kişiyi de dinlerdim, Aydan. Gururumu hiçe sayıp karşıma alır, onu dinlerdim. En azından yaralamazdım."
Sözleri göğsümün tam ortasına saplanan bir ok gibiydi. Başımı yavaşça öne eğdim. Birbirine kenetlediğim parmaklarımı sıkarken içimde kabaran suçluluk dalgasıyla nefes almak bile zorlaştı. Gözlerimin yanmasıyla birlikte tuttuğum yaşlar kirpiklerimin arasından kendini belli etmeye başladı.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 17 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları