YÜREĞİMDE KALAN

Bölüm 24•

24. Bölüm

Tema:
( bu bölüm de bütün kararları behram vermişti, bu bölüm behramın kontrolünü kaybetmiştim ve behram kendi kendine yazmış kendi kendine karar almıştı ve belki de tutkunun notalarında beni en çok zorlayan bölüm bu oldu.... 
Keyifli bir okumalar dilerim 🌸 
İnstagram : Miss_volere 

🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 🌸 🌸 

İnsan kırıldığında sessizleşirdi. Behram da öyleydi… Canı yanıyordu; hem de çok derinlerde, en hassas yerinden. Ama yine de sustu. İçinde kopan fırtınaları kimseye sezdirmedi. Gözleri uzaklara dalıyor, dudakları mühürlenmiş gibi açılmıyordu.

​
Sanki konuşsa yarası daha da kanayacaktı, bu yüzden kelimelerini içine gömdü. Geceleri kimsenin duymadığı çığlıklarla ayakta kaldı, gündüzleri ise kimseye eğilmeden dimdik durmaya çalıştı. Yine de her sessizlik, omuzlarına biraz daha yük bindirdi.
​Behram’ın suskunluğu sıradan bir sessizlik değildi. O sessizliğin arkasında kırılmış hayaller, yarıda kalmış cümleler ve saklanan acılar birikmişti. İnsan kırılınca susardı ya, Behram’ınki de tam olarak böyle ağır bir suskunluktu.
​
Sevdiği kadının yüzüne uzun uzun baktı. Aydan’ı uyurken izlemeyi kısa sürede alışkanlık edinmişti ama bir süredir yapamıyordu bunu. Gözleri ne zaman ona takılsa, hastane koridorunda işittiği o sözler zihnine saplanıyordu. Ne kadar zaman geçerse geçsin, unutamıyordu.
​Derinden kırgındı. Kırgınlığı Aydan’a, kızgınlığı ise kendisinedi. İçinde bir yer, o anı defalarca baştan yaşamış gibi sızlıyordu. Dudaklarının kenarı hafifçe titredi, bakışlarını kaçırmak istercesine başını yana çevirdi ama olmadı. Ne yaparsa yapsın, gözleri dönüp dolaşıp yine Aydan’ı buluyordu.
​
Ona hâlâ kıyamıyordu. Canını ne kadar yakmış olursa olsun, içindeki bir ses Aydan’a karşı hep yumuşaktı. Aydan şimdi başını kaldırıp “Behram, gel” dese, hiç düşünmeden giderdi. Bunu bilmek, onu en çok yaralayan şeydi. Çünkü kırgınlığı ne kadar derin olursa olsun, sevgisi ondan da büyüktü.
​Boğazında düğümlenen sözleri yutkunarak geri itti. Dudakları aralandı, bir şey söylemek istedi ama vazgeçti. Gözlerindeki kırgınlıkla birleşen sessizliği, odadaki havayı daha da ağırlaştırdı. Parmak uçları istemsizce koltuğun kenarını sıktı; içinde fırtınalar koparken dışarıya sadece sessiz ve derin bir bakış yansıyordu.
​Sehpanın üzerindeki telefonun çalmasıyla bakışlarını Aydan’dan ayırdı. Ekrandaki ismi görünce beklediği arama olduğunu anladı ve telefonu eline aldı. Ayağa kalkıp elini cebine attı, alyansını çıkardı. Bir süre alyansı parmaklarının arasında döndürdü, ardından gözleri yeniden Aydan’a kaydı. Asla çıkarmayacağına dair söz vermişti ama yüzük şimdi elindeydi.
​Boğazına oturan o sert düğüm dağılmak bilmiyordu. Gözleri, Aydan’ın huzurlu yüzüne, dudaklarının kenarındaki belli belirsiz tebessüme takılı kaldı. Alyansı sıkan parmak boğumları bembeyaz kesilmişti. O sözü verirken hissettiği derin sadakat duygusu, şimdi elindeki o küçük metal parçasıyla birlikte yüreğine ağır bir yük gibi çöküyordu.
​Bakışlarını Aydan’dan çekip elindeki yüzüğe baktı. Bir süre daha parmaklarının arasında döndürdükten sonra, sanki bir yemini oraya hapsediyormuş gibi usulca sehpanın üzerindeki kâğıtların üzerine bıraktı. Metal, cam yüzeye hafif bir tık sesiyle değdi. Bu ses, Behram’ın içinde koptu sandığı fırtınanın dışarıya sızan tek yankısıydı.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 20 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları