YÜREĞİMDE KALAN
Bölüm 25•
25. Bölüm
Tema:
İnsan kaderindeki kişiyi hiç beklemediği anda karşısına çıkarırmış, en umulmadık anda aşık olup bir çift göz için dünyaları bile yakabilecek hale getirirmiş.
Çünkü o karşılaşma, ruhun kayıp parçasını bulması gibiymiş. Ne bir zorlama, ne bir arayış, sadece aniden gelen, yakalayan ve artık onsuz nefes alamayacağın bir "olmuş" haliymiş. Bir anda tüm hayatının rotası değişir, bildiğin tüm yollar o tek kişiye çıkarmış
. Daha önce hissetmediğin bir aidiyet duygusuyla dolanırmışsın . Artık sen değil, siz olurmuşsunuz. o gözler için sadece dünyaları değil, kendi kurulu düzenini, tüm mantığını ve sınırlarını bile tereddütsüz yıkıp baştan kurarmış insan. Çünkü o aşk, yürekten gelen en güçlü fırtınaymış.
Tıpkı dijvan ile bizim gibi, o gece Adem kara' dan kaçarken kapısına gidip yardım istediğim adama aşık olacağımı hesaba katmadan ondan yardım istemiştim. Dijvan ile ilk tanıştığımız da soğuk bakışları vardı, hatta bana belki yardım etmez diye düşünmüştüm ama öyle olmadı. Dijvan benim için öz dayısını karşına aldığı gibi herkesi karşısına almıştı. Annesini de dahil,
Bir ara dijvan annesine " Nur için herşeyi yaparım ama o adama vermem, Nur' u üzersen seni bile karşıma alırım anne" dediğin de Dijvan' na " benim için anneni ezme dijvan demiştim, eğer annen senin kararlarını saygı duyuyorsa bunu yapmaz ve emin ol senden daha iyi davranır" demiştim.
Çünkü Hatice hanımın o otoriter tavrının altında sıcak bir anne sevgisi hissediyordum.
Her şeyin başladığı o geceyi düşündüğümde hâlâ kalbim hızla atıyor. O karanlık gecede korku içinde çaldığım o kapı, aslında hayatımın en güzel başlangıcıymış meğer. O kapının ardında sadece bir sığınak değil, ruhumun diğer yarısı varmış.
Dijvan’la yan yana yürüdüğümüz her gün, geçmişin izleri biraz daha siliniyor, yerini umut dolu bir geleceğe bırakıyordu. Artık hayatımda ne olursa olsun biliyordum; Onun ellerini tuttuğum sürece hiçbir fırtına beni yıkamazdı.
" gülüm bak bu elbise sana çok yakışır" diyen dijvan' nın sesi ile daldığım düşüncelerden çıktım, Bakışlarımı ilk dijvan'a ardıdan elinde tuttuğu kırmızı elbiseye baktım. Az önce vitrin de gördüğüm elbiseydi
Kumaşı öyle zarifti ki, sanki elini değdirsen kaybolacakmışsın gibi bir yumuşaklığı vardı. İncecik askıları, sade ama asil bir kesimi vardı. Ne fazla iddialıydı, ne de basit. Bedeni saracak türdendi. insanın içinde utangaç bir hayranlık uyandırıyordu. Işığa her döndüğünde hafif bir saten parlaklığıyla göz alıyor, rengi kan kırmızısından ziyade, geceye yakışan derin bir bordo tonuna dönüyordu.
Elbisenin alt kısmı hafifçe genişliyor, yere doğru süzülerek bir su damlası gibi akıyordu.
“Çok güzelmiş,” dedim sessizce, gözlerimi elbiseden alamadan. Dijvan hafifçe gülümsedi, sonra elbiseyi elinde sallayarak bana doğru uzattı “Al bakalım, dene üzerinde nasıl duracak görelim. Olmazsa bir tık büyüğünü ya da küçüğünü alırız,” dedi rahat bir tavırla.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 12 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları