YÜREĞİMDE KALAN

Bölüm 26•

26. Bölüm

Tema:
küçük çocuklar, her akşam olduğu gibi yaşlı kadının küçük avlusunda toplanmıştı.Hava hafifçe serinlemiş, güneşin son ışıkları gölgeleri uzatmıştı.Çocukların yüzlerinde merakla karışık bir heyecan vardı; sanki birazdan sihirle dolu bir kapı açılacaktı.Yaşlı kadın, dizlerinin yanında duran ahşap sandalyeye yavaşça oturdu.
Saçlarına düşen gri teller rüzgârla hafifçe dalgalandı, gözlerinde ise yılların yorgunluğunun yanında tatlı bir sıcaklık parlıyordu.
“Peki yavrular…” dedi yumuşak ama net bir sesle.
“Bugün size hangi masalı anlatayım?”
Önde oturan kıvırcık saçlı çocuk hemen elini kaldırdı. “Perili ormandaki ışığı anlat teyze!” dedi gözleri parlayarak.Yanındaki çocuk başını salladı.
“Hayır, hayır… Deniz prensesinin hikâyesi yarım kaldı.”
En arkada oturan, sesi neredeyse duyulmayan küçük bir çocuksa utangaçça konuştu:
“Ben… yıldızlara tırmanan çobanı dinlemek isterim.”Yaşlı kadın hepsine tek tek baktı.
Yanaklarındaki çizgiler gülümsemesiyle daha da belirginleşti.
“Öyleyse,” dedi, sesi akşamın sessizliğine karışırken “Bugün size üç hikâyenin birleştiği bir masal anlatacağım.”
Çocuklar birbirine bakıp şaşırdı. “Üçü birden mi?” diye fısıldaştılar. Kadın başını yavaşça salladı.
“Evet… Çünkü bazı masallar yalnız başına eksik kalır. Bir araya geldiklerinde gerçek anlamını bulur.”Sonra gözlerini uzaklara dikip derin bir nefes aldı Sanki o an avludaki hava bile değişti; rüzgâr durdu, kuş sesleri hafifledi.
“Bir varmış bir yokmuş…” dedi ince bir tebessümle.
“Peri ışıklarıyla aydınlanan sessiz bir ormanın kenarında yaşayan küçük bir kasaba varmış.
.........................................................................
Annem, masalların bir gün gerçeğe dönüşebileceğini söylerdi. Ama her masal mutlu sonla bitmezmiş. Kimi masallar, daha başında hüzne yazılırmış. Bizim masalımız hangisiydi, hâlâ bilmiyorum. Bildiğim tek şey, hayatın Behram’la tanıştıktan sonra bana hiç sormadan yön değiştirdiğiydi.
Hastane odasında yalnızdım. Duvarlar beyaza boyalıydı ama bana gri geliyordu her şey. Sessizlik, kalbimin atışını bile duyuracak kadar yoğundu. Behram biraz önce çıkmıştı. “Yemek alıp geliyorum,” demişti. Sesinde saklamaya çalıştığı bir telaş vardı. Gözlerime fazla bakamamıştı. Belki korkuyordu, belki de benim kadar şaşkındı.
Elimi karnımın üzerine koydum. Parmaklarım titredi. Dört aydır benimleydi. Dört aydır kalbimin altında, benden habersiz bir hayat atıyordu. O an, ilk kez gerçekten hissettim. Sanki avucumun altı sıcaklaşmıştı. Sanki küçük bir sır, nefes alıyordu içimde.
Bugün öğrenmiştik. Behram’la birlikte. Doktorun dudaklarından çıkan kelimeler havada asılı kalmış, sonra bir anda üzerimize çökmüştü. “Dört aylık.” Dünya o saniye durdu sanmıştım. Behram’ın yüzü gözlerimin önüne geldi. Önce donmuştu, sonra gözlerinde anlamlandıramadığım bir şey belirmişti. Korku mu, şaşkınlık mı, umut mu… Ayırt edememiştim.
O odada yalnız kalınca her şey daha ağır bastı. Başımı yastığa yasladım. Tavana baktım. İçimden binlerce soru geçti. Zamanlama doğru muydu? Hayat buna hazır mıydı? Biz hazır mıydık? Ama bir soru vardı ki hepsinin önüne geçiyordu.
Bebeğim babasını beklemişti.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 21 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları