YÜREĞİMDE KALAN
Bölüm 27•
27. BÖLÜM
Tema:
Bu bölüm dijvan oğlan benden bağımsız hareket etti 😂 onun da kontrollünü kaybettim artık.... Neyse keyifli okumalar dilerim herkese...
İNSTAGRAM : MİSS_VOLERE23
💙💙💙💙💙💙💙💙💙💙💙💙💙💙💙
Geçmiş ,insanın sırtında taşıdığı, içinde hem keskin cam kırıkları hem de en yumuşak anıların olduğu ağır bir heybe gibidir. Herkesin kendine sorduğu o meşhur soru, bir gece yarısı ansızın odanın boşluğunda yankılanır: İnsan her şeye rağmen affedebilir mi?
Affetmek, çoğu zaman karşıdakini azat etmek sanılır. Oysa insan, en çok kendisi için affeder. Yaşananları bir kağıt gibi buruşturup atmak mümkün değildir belki ama o buruşuk kağıdın üzerine yeni, tertemiz cümleler kurmak mümkündür. Unutmak ise zihnin değil, kalbin işidir. İnsan unutmaz; sadece artık hatırladığında canı o kadar yanmamaya başlar.
Yolun devamı her zaman pürüzsüz olmaz. Dizlerin kanayabilir, nefesin kesilebilir ama her şeye rağmen devam etmek, insanın doğasındaki en büyük direniştir. Geçmişi bir yük olarak değil, bir pusula olarak kullanmaya başladığında, adımların daha sağlam yere basar. Çünkü biten her bölüm, aslında yeni bir hikayenin ilk cümlesine yer açar.
Behram'ı içten içe affedememiştim ama onu anlıyordum. Onu, gittiği için suçlayamazdım çünkü bu duruma düşme sebebimizin bir nedeni de bendim. Hayat bize farklı yerlerden kapı açsa da yine de Behram ile başka bir hayatta karşılaşırdık; o zaman ellerimiz bu kadar kirli, kalplerimiz bu kadar yorgun olmazdı. Aramızdaki bu sessiz uçurum, suçluluk duygusuyla değil, yarım kalmış bir sevdanın huzuruyla dolardı. Şimdi farklı yönlere sapan iki yabancı gibiydik; ama biliyordum ki ruhun bir hafızası vardı ve o hafıza, bizi birbirimize bağlayan o ince sızıyı asla tamamen silmeyecekti.
Şimdi ise her şeyi düzene koymak istiyorduk. Belki eskisi gibi olamazdık ama hiç değilse denerdik; bizim için, en çok da bebeğimiz için.
Aramızdaki kırık dökük her şeyi onarmaya gücümüz yeter miydi, bilmiyordum. Fakat artık sadece kendimizden ibaret değildik. Bir canın sorumluluğu, aramızdaki o devasa gurur duvarlarını yavaş yavaş yıkıyordu. Behram'ın gözlerinde ilk kez suçluluktan fazlasını, bir yuva kurma çabasını görüyordum. Eskisi gibi tutkulu bir aşkın peşinde değildik belki; daha durgun, daha sessiz ama daha dirençli bir bağın peşindeydik.
Geçmişin tozunu tamamen yutmak zordu. Yine de bir sabah uyandığımızda, mutfaktan gelen o tanıdık seslerin ya da pencereden sızan gün ışığının altında bebeğimizin nefesini duymanın her şeyi iyileştirebileceğine inanmak istiyordum. Biz, fırtınada dağılmış bir evi yeniden inşa etmeye çalışan iki yorgun işçi gibiydik. Temeli sarsılmıştı, duvarları çatlaklarla doluydu; ama tavanı hala gökyüzüne bakıyordu.
Onunla yeniden denemek, geçmişe teslim olmak değil, geleceğe bir borç ödemekti. Elimi karnıma götürdüğümde hissettiğim o küçük kıpırtı, bize en büyük cevabı veriyordu:
Hayat, her şeye rağmen devam etmeye değerdi.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 12 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları