YÜREĞİMDE KALAN
Bölüm 28•
28. BÖLÜM
Tema:
BÖLÜM
Güneş Mezopotamya’nın üzerine doğarken, Dijvan ile Behram evlerine dönmek için çoktan yola çıkmıştı. Dijvan sıcacık yuvasına kavuşmak için sabırsızlanırken, Behram ise kapısının önünden ayrılmayacağı o kadına ulaşma hayaliyle sürüyordu arabayı. Vadide bıraktıkları ateşin dumanı arkalarında küçülürken, her iki adamın da zihninde silah seslerinin yerini sevdiklerinin hayali almıştı. Behram sevdiği kadına sarılıp kokusunu içine çekemesede yine de onu uzaktan izlemeye bile razıydı, dün gece bile aydan ara ara pencereye çıkıp ona baktıktan sonra yatağına geri dönmüştü Gece boyunca dışarıda, soğuk koltukta beklemiş olmasına rağmen zerre yorgunluk hissetmiyordu. Aksine, o pencereden sızan cılız ışık ruhunu ısıtmaya yetiyordu. Aydan’ın dün gece pencereye her çıkışında, Behram elini kalbine götürmüş ve ona sessiz bir söz vermişti: Bu kez ne kadar fırtına koparsa kopsun, köklerim senin toprağında kalacak.
Behram arabasını sokağın başına park ettikten sonra aydanın penceresinin baktığı sokağın olduğu yere doğru yürüdü ,sokağa girdiğinde dün gece beklediği taş duvarın önüne geçip oturdu. Başını kaldırıp aydanın penceresine baktı, dudaklarında minik bir tebessüm oluştu çünkü her zaman ki gibi aydan ona bakıyordu. Aydan da behramın tebessümüne aynı şekilde karşılık verdiğinde ikisi için bütün kara bulutlar dağıldı en çokda behram için dağıldı çünkü sevdiği kadının ona hala umutla bakması uğuruna savaşması için değerdi en çok da doğacak bebekleri için...
Dijvan ise konağın önüne gelmişti. Derin bir nefes alıp sağ koltuktan alması gerekenleri aldıktan sonra arabadan indi. Arabadan indiğinde sokakta her zamanki gibi küçük çocuklar top koşturuyordu. Bir süre sonra top ayağının ucuna geldiğinde başını kaldırıp çocuklara baktı, hepsi de kırmızı yüzlerle ona bakıyordu. “Abi topu atar mısın?” dedi içlerinden biri. Dijvan gülümsedi ve topu ayağıyla çocuklara gönderdi. Çocukların neşeli bağırışları arasında konağın ağır kapısından içeri girdi.
Adımlarını mutfağa doğru attı ve en sonunda Mutfağa girdiğinde, içerideki manzara tam da beklediği gibiydi. Nur ve annesi Esma Hanım, taze demlenmiş çay kokusu ve kızarmış ekmeklerin dumanı eşliğinde kahvaltı hazırlıyordu.
Nur, elindeki bardakları masaya dizerken kapıdaki gölgeyi fark edip başını kaldırdı. Dijvan’ı gördüğü an yüzünde sabah güneşinden daha parlak, sıcacık bir gülümseme belirdi.
"Gelmişsin," dedi Nur, yüzünde sıcacık bir gülümsemeyle.
“ geldim gülüm” dedi Dijvan, kapı eşiğinde durup karısının o huzur veren yüzünü bir süre izledi. İçindeki tüm o yıkıcı sinir, vadideki o büyük düzensizliğe olan öfkesi ve her yeri yakma potansiyeli, Nur'un tek bir gülüşüyle yerle bir olmuştu. Yerine, sevdiği kadına aşkla bakan dingin bir adam gelmişti.
"Kusura bakma, sabah erken çıkmak zorunda kaldım," dedi Dijvan
Nur, elindeki son bardağı masaya bırakıp ona doğru bir adım attı. "Annem söyledi hayatım, sorun değil," diyerek sevgiyle karşılık verdi. Nur ,Dijvan’ın her sabahki düzenine ve alışkanlıklarına olan bağlılığını biliyordu ama bu sabahki erken gidişinin altındaki o gizli huzursuzluğu sormak yerine, kocasının evine sağ salim dönmüş olmasının tadını çıkardı.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 10 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları