YÜREĞİMDE KALAN

Bölüm 29•

29. BÖLÜM

Tema:
Doktorun odasındaki o tanıdık steril koku, bu sefer burnuma her zamankinden daha ferah geliyordu. Ultrason cihazının ekranındaki o siyah beyaz hareketlilik, karnımdaki mucizenin kanıtıydı. Behram yanımda, elimi öyle bir tutuyordu ki sanki bıraksa dünya duracaktı.
Doktor, elindeki probu karnımın üzerinde gezdirirken gülümseyerek bize döndü. “Bir tahmininiz var mı Behram Bey?” diye sordu.
Behram, gözlerini bir an bile ekrandan ayırmadan, o her zamanki kendinden emin ama bu kez heyecandan titreyen sesiyle cevap verdi: “Benim gönlümden geçen belli doktor bey... Annesi gibi güzel, onun gibi inatçı ve bakışıyla dünyayı dize getirecek bir kız çocuk bekliyorum ben. Bahtı annesine benzesin yeter.”
Gülümseyerek ona baktım, gözlerim dolmuştu ama içimdeki o his bir an bile değişmemişti. “Boşuna heveslenme Behram Bey,” dedim sesim titreyerek. “İçimdeki ses başından beri aynı şeyi söylüyor. Tıpkı senin gibi heybetli, senin gibi sadık bir erkek çocuk geliyor. Ben biliyorum, o babasının kopyası olacak.”
Doktor cihazı sabit tutup ekranı dondurduğunda odadaki hava bir anlığına kesildi. “O zaman babamız biraz üzülecek ama annemiz haklı çıktı,” dedi doktor neşeyle. “Tebrik ederim, nur topu gibi bir oğlunuz oluyor!”
Duyduğum an boğazıma bir yumru oturdu, gözlerimden süzülen yaşlara engel olamadım. “Dedim sana...” diye fısıldadım Behram’a dönerek. “Sana dedim Behram, aslan gibi bir oğlumuz geliyor.”
Behram bir süre ekrandaki o küçük noktaya bakakaldı. O sert, taviz vermez adamın gözleri buğulandı. Elimi dudaklarına götürüp uzunca öptü, sonra alnını alnıma yasladı. “Varsın benim dediğim çıkmasın Aydan... Varsın sana benzemesin,” diye mırıldandı sesi titreyerek. “Senin bana verdiğin bu can, benim başımın tacıdır. Senin gibi vefalı olsun, gözleri senin gibi baksın, başka bir şey istemem.”
Gözlerim dolmuştu, Beş aydır içimde taşıdığım o küçük canın artık bir kimliği vardı. Babasının kopyası, hırslı ama sadık o küçük adam oradaydı.
Hastaneden çıktığımızda Mardin’in keskin ayazı yüzümüze çarptı ama içimdeki o sıcaklık tüm şehri ısıtmaya yeterdi. Behram, sanki yere basmıyormuş gibi bir heyecanla koluma girmiş, beni incitmekten korkarak arabaya kadar eşlik etmişti. Kapımı açıp binmeme yardım ettikten sonra kendisi de şoför koltuğuna geçti.
Motoru çalıştırdı ama gaza basmadan önce derin bir nefes alıp bana baktı. Yüzünde o nadir görülen, içi gülen muzip ifadesi vardı.
"Dayanamayacağım, şu Dijvan’ı bir arayayım da uykularını kaçırayım," dedi gülerek. Telefonu çıkarıp hoparlöre verdi ve numarayı tuşladı. Telefonun ucu 1 kez çalınca açıldı. Dijvan’ın her zamanki gür sesi arabanın içini doldurdu "Efendim kardeşim! “
Behram, direksiyonun üzerinde ritim tutarak sırıttı. "Müjdemi isterim kardeşim... Senin o 'yok şöyle olursa böyle yaparım' diye kasılmaların bitti. Haberin olsun, aslan gibi bir oğlum geliyor! Devran değişti Dijvan."

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 12 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları