YÜREĞİMDE KALAN

Bölüm 30•

30. BÖLÜM

Tema:
neredeyse 1 yadan fazla bölüm atmadım açık konuşmak gerekirse final yaklaştıkça yazma isteğim artık kalmadı gibi sürekli aynı karakterler ile olaylar yaşadığımız için beni sıktı ama merak etmeyin vazgeçmiyorum finale kadar buradayım jcksdnsdkjn biraz geç attım kusura bakmayın diyorum ve sizi bölüm ile baş başa bırakıyorum
Bu bölüm hayatımda yer edinmiş canım arkadaşım, kardeşim dediğim azad’da ithaf ediyorum :)
*************************************************************************
4 AY SONRA....
“ dijvan bir şey söylemeyecek misin? Uzun süredir Ağzını bıçak açmadı ” dedi nur endişe ile “ korkuyorum” dediğinde dijvan siyah harelerini karısına çevirdi. Bakışları keşistiğinde dijvan bakışlarını hemen çekip karşısında uzanıp giden yola baktı .
Nur da başını çevirip pencereden dışarı izlemeye başladı ama içten içe ağlama isteğini bastırmaya çalışıyordu çünkü dijvan’nın bu halde olmasının sebebinin suçluluğu altında eziliyordu.
Dijvan nefesini dışarı verip kuruyan dudaklarını dili ile ıslattı ve ardından “ ne diyeyim nur sen söyle “ nur dijan’nın konuşması ile bakışlarını dijvan’na çevirdi, ağzını açıp bir şey söyleyeceği sırada dijvan devam etti “ biliyorum şuan kendini suçlu hissediyorsun ama etme olur mu?” kısa süreliğine başını çevirip nur’un yüzüne baktı daha sonra tekrardan bakışlarını yola çevirdi “ asıl suçlu hissetmesi gereken kişi benim çünkü seni çok büyük bir yükün altında bıraktım “ dediğinde sesi titremişti.
Nur genizi sızladı, onu koruyup kollayan adam herşeye herkese kafa tutan adam karşısında çaresizdi . uzanıp dijvan’nın elini tuttu ve destek olurcasına sıktı “ lütfen dijvan kendini suçlu hissetme ben halimden memnunum “ dedi yumuşak ses tonu ile “ vardır allahın bir bildiği bizim için değil mi?” diye sordu ama içten içe biliyordu ki dijvan ne kadar umut dolu davransada içten içe bu duruma içerleyecekti, dışı günlük güneşlikken içerisi büyük bir yıkım ve yangından ibaret olacaktı.
Dijvan sesli bir şekilde nefesini dışarı verdi ve başını sallayıp buruk bir şekilde gülümsedi , nur’ un tuttuğu eli ile de bu sefer dijvan nur’un elini sıkı sıkı tuttu ardından elini kaldırıp nur’un elinin üzerine ardı arkasına öpücük kondurdu. Nur dijvanın bu hareketi ile içten içe sarsılmadan yumuşadı. Kalbi usulca yerleşen o ince sızıya rağmen gülümsedi.
“ öyle vardır allahın bir bildiği bizim için” diye mırıldandı dijvan. Nur dijvan’nın umut dolu haline gülümsedi “ içini ferah tut ben inanıyorum bizim çocuğumuz olacak “ dediğinde dijvan burukça gülümsedi.
Içten içe ne kadar bu olayla yüzleşmeye çalışsada başarılı olamıyordu çünkü kurduğu bütün hayaller bir haber ile yıkılmıştı.
Gözleri bir an nur’un yüzüne kaydı. Onun umutla parlayan bakışları, dijvan’nın umutsuzluğunu bir nevi dağıtıyordu ama içten içede o umudun kalbinin bir köşesine batmasını da sağlıyordu.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 12 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları