YÜREĞİMDE KALAN

Bölüm 9•

9. Bölüm

Tema:
​Gün henüz ağarmadan, Meryem Hanım derin bir huzursuzlukla uykusundan uyandı. Dün gece konakta yaşanan fırtınalar zihnini bir saniye bile rahat bırakmamış, gözüne tek damla uyku girmemişti. 
Odasından çıkıp kapıyı sessizce arkasından kapattı. Konağın alt katından gelen tıkırtılara bakmak için merdivenlere yöneldiğinde adımları yavaşladı. Başını hafifçe yana çevirip Behram ile Aydan’ın ortak odasının kapısına baktı.
​
Dün gece Behram her ne kadar öfkeyle kükremiş olsa da Meryem Hanım gerçeğin farkındaydı. Bu evlilik sadece kâğıt üzerinde, soğuk bir anlaşmadan ibaretti ve asla gerçek bir evlilik olmayacaktı.
​
Merdiven başından ayrılıp odanın dışarıya bakan geniş penceresine doğru birkaç adım attı. Gözlerini kısarak içeriye, loş karanlığa doğru baktı. Behram, odadaki tekli koltuğa sığınmış, bir elini yastığının altına sokmuş halde derin bir uykudaydı. Aydan ise yatakta tek başına, adeta büzülerek uyuyordu. Bu manzara Meryem Hanım’ın şüphelerini tamamen haklı çıkarmıştı.
​Geriye doğru sessiz bir adım attı ve bu kez kararlı adımlarla aşağı indi. Avlunun köşesinde dikilen kahyayı görünce tok bir sesle, "Salih!" diye seslendi.
​
Salih, hanımının sesini duyar duymaz toparlanıp içeri girdi ve "Buyurun hanımım, emrinizdeyim," dedi.
​Meryem Hanım, sesindeki otoriteyi koruyarak, "Yanına güvenilir iki kişi al ve sana söylediğim o yere git," talimatını verdi.
​Salih saygıyla başını eğip, "Emredersiniz hanımım," diyerek hemen dışarı çıktı.
​Meryem Hanım onun arkasından bakarken, "Anlaşılan ipleri tamamen elime alma zamanım gelmiş de geçiyor bile," diye mırıldandı kendi kendine.
​
Ardından mutfağa, akşamdan beri süren hazırlıkları denetlemeye gitti. Öğle saatlerinde tebrik etmek ve yeni gelini görmek için çevre aşiretlerden, köylerden nüfuzlu misafirler gelecekti. Konakta her şey ama her şey kusursuz olmak zorundaydı.
​
🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵 
​Yeni bir gün, yeni umutlar demekti. Ya da belki de yepyeni acıların başlangıcı... Benim payıma hangisinin düşeceğini henüz bilmiyordum ama bundan sonra şansa da, umuda da hiç olmadığım kadar ihtiyacım olacaktı.
​
Gardırobu açıp içinden oyalı yazmalarımdan birini seçtim. Saçlarımı özenle örtüp odadan çıktığım an avludan yükselen kadın sesleri kulaklarıma doldu. İçimdeki heyecanı bastırmak ister gibi derin bir nefes aldım, terleyen avuç içlerimi elbisemin kumaşına sildim ve adımlarımı merdivenlere yönelttim.
​Merdivenlerin başına geldiğimde avludaki tüm konuşmalar bir anda bıçak gibi kesildi. Aşağıdaki bütün bakışlar hızla beni bulurken, benim bakışlarım doğrudan o siyah, gecenin karanlığını andıran gözlere, yani Behram’a kenetlendi.
​İçimdeki korkuyu ve heyecanı hissettirmemek adına omuzlarımı dikleştirdim ve basamakları yavaş yavaş inmeye başladım. Son basamağa geldiğimde önümde büyük, güven veren bir el belirdi. Bakışlarımı elin sahibine çevirdim. Behram, siyah harelerini gözlerime dikmiş, bana yardım etmek istercesine elini uzatmıştı.
​Onu öylece karşımda görünce istemsizce gülümsedim. Elimi kaldırıp avucunun içine bıraktığımda Behram, sanki gitmemden korkuyormuş gibi parmaklarımı sıkıca kavradı. Son basamağı da onun desteğiyle inip bizi merakla süzen kalabalığın arasına el ele karıştık.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 22 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları