Selam herkese, uzun aradan sonra tekrar geldim üstelik özel bölüm ile. Bugün bizim haylaz oğlanların doğum günü :) onlar için özel bölüm yazmak istedim,, yine herşey eskisi gibi. Bide neredeyse 7 - 8 Ay oldu kitap biteli o yüzden belki eski İkizler tadı vermeye bilir ama yine de gülebileceğinize inanıyorum herleye rağmen. Her neyse fazla uzatmadan iyi ki doğdunuz ikizlerim diyip sizi bölüm ile baş başa bırakıyorum.
İNSTAGRAM : @MİSS_VOLERE
🤍🤍🤍🤍🤍🤍🤍🤍🤍🤍🤍🤍🤍🤍🤍
Ortam o kadar sessizdi ki, kimseden çıt çıkmıyordu. Ortamda beklenen ses küçük bir pırt sesiydi, Karan kızının sırtına küçük küçük vurarken bir yandan odanın ortasında gidip geliyordu. Bütün gözler onların üzerindeydi, Kadem sevdiği adamın düşündüğün den bile güzel baba olduğuna hayranlıkla bakarken. İkizler ise bir an önce bu sessiz işgencenin bitmesini bekliyorlardı.
Karan onlara 1 dk süre vermişti sessiz kalmaları için ama, Tahir ile Samet için bir dk bir asır gibiydi.
Karan ağır ağır volta atarken yüzünde askerî bir disiplinle karışık babacan bir ifade vardı. Her adımı sanki odada yankılanıyor, ikizlerin sabrı biraz daha tükeniyordu. Tahir dudaklarını birbirine bastırıp kahkahayı yutmaya çalışıyor, Samet ise elini ağzına kapatmış titreyen omuzlarıyla kahkaha patlamasını zorla tutuyordu.
"Bir dakika dedim size," diye sertçe fısıldadı Karan, kızının sırtına hafif hafif vururken. "Bir dakika..."
Tahir'in gözü duvardaki saatteydi. İbre adeta yerinde donmuş gibiydi. Dudaklarını bükerek Samet'e eğildi, " ikizim bu saatin pili mi bitmiş? Geçmiyor bu bir dakika!" diye fısıldadı.
Samet de gülmemek için kendini sıkarken boğazından garip bir horultu çıktı " Bilmiyorum ki ikizim" dedi aynı fısıltıyla.
Tahir, kızının gazını çıkarmaya çalışan abisine ters bir bakış attı ve hafifçe arkasına yaslandı. O an odada öyle bir sessizlik hakimdi ki, kimseden çıt çıkmıyordu. Beklenen tek ses minik bir "pırt" sesi olmuştu ve odadaki herkes o sesin yankısını bekler gibi nefesini tutmuştu.
Tahir ise yaşlı teyzeler gibi ellerini göbeğinin üzerinde birleştirmiş, arada bir kısık kısık "Yarabbi şükür... Bismillah... Çok şükür... Allah..." diye söyleniyordu. Dudakları titriyor, gözleri ise minik bir endişeyle odadaki herkesi süzüyordu.
Tahir bir an için nefesini sesli bir şekilde dışarı verdi ve "Yarabbi, bu da geçecek... Amin..." dedi. Bu sefer sesi neredeyse fısıltı kadar kısaydı.
En sonunda Tahir dayanamayıp, hafifçe omuz silkerek ve merak dolu gözlerle, "Abicim, bir şey soracağım," dedi. Karan, her zamanki gibi yandan bir bakış attı; kaşları hafif çatık, dudaklarının kenarında minik bir tebessüm vardı. "Saçma ise sorma, Tahir," dedi. Tahir gururla göğsünü biraz daha dikleştirerek,"Yok, saçma değil. Mantıklı bir soru," dedi ve gözlerinde inatçı bir parıltı belirdi. "Ne zaman mantıksız bir soru sordum abi?" diye ekledi, sesi hem meydan okur hem de hafif titrek, heyecanlıydı.
Bölüm Yorumları