Hello, ben geldim! Evet, nihayet diğer kitabım sezon finali oldu. Darısı bunun başına. Neyse, fazla uzatmıyorum. Nasılsınız bakalım? İnşallah iyisinizdir.
Beni Instagram'dan takip etmeyi unutmayın. Hepinize kucak dolusu sevgiler. 😇
Instagram: Miss_volere
Keyifli okumalar dilerim herkese. Lütfen vote ve yorum yapmayı unutmayın. 😇
Şarkı: Yalın – Deva Bize Sevişler
🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵 🩵 🩵🩵
Karan yine her zamanki gibi yerini almış, bir elinde sigarası, diğerinde alkol şişesiyle Nevşehir'in ışıkları içinde kaybolmuştu. Şehrin ışıklarından çok, hapsolduğu bir çift ormanı andıran gözlere dalmıştı.
"Hayırdır gadaşım, çıkmışsın yine buraya?" dedi Begüm.
Karan, Begüm'e cevap vermeden biraz kenara çekildi. Ne zaman derdi, tasası olsa Begüm mutlaka yanında olurdu. Kan bağları belki yoktu ama onların can bağları vardı.
Begüm her zamanki gibi Karan'ın yanına geldi ve elindeki alkol şişesini alıp bir yudum içtikten sonra ona uzattı. Karan şişeyi geri aldı, kendisi de bir yudum içtikten sonra yan tarafına koydu.
İkisi de bir süre konuşmadı. Sessizlik aralarına duvar gibi girdiğinde Karan sonunda sessizliğini bozdu. "Yıllar sonra tekrar karşıma çıktı ama o beni tanımadı. Hâlbuki ben onu gözlerinden tanıdım ama o beni tanımadı," dedi ve sigarasından bir fırt çekti. Dumanı gökyüzüne doğru üflerken gözlerini kapattı.
"Uzun zaman geçti, seni tanıması mümkün değil," dedi Begüm. Karan gözlerini açtı, gökyüzünden ayırdığı bakışlarını Begüm'e çevirdi. "İnsan çocukluğunu hatırlamaz mı? Ya da vakit geçirdiği kişiyi?" diye sordu acıyla.
Begüm, Karan'ın sorusuna karşılık vermeden önce bir süre düşündü. Ne diyebilirdi ki? Tam on iki yıl boyunca Karan'dan Kadem'i dinlemişti.
Begüm sonunda söyleyecek bir şey bulduğunda Karan'a baktı. "Farkındaysan sen eski Karan değilsin. Bakışların bile değişti," dedi acımasızca.
Karan her şeyin farkındaydı. Eski Karan olmadığının, ne kadar iyi anılsa da bazı huyları yüzünden kötü de anıldığının farkındaydı. Kısacası Karan, insanların onun hakkında ne düşündüğünü biliyordu. Tek bir dileği vardı: kötü dedikoduların Kadem'in kulağına gitmemesi.
Eğer bir gün Kadem gerçekleri öğrenip ondan vazgeçerse, şu an elde ettiği şansı bir daha yakalayamayabilirdi.
Karan bakışlarını Begüm'den çekip şehrin ışıklarına çevirdi. Bir süre ışıkları izledikten sonra derin bir nefes alıp yutkundu. "İnsanlar değişir, evet. Ama insanın kalbi anlar. Tıpkı onu ilk gördüğümde kalbimin onun olduğunu anladığı gibi," dedi. Ardından sigarasından büyük bir fırt çekip ucunu yere bastırarak söndürdü.
Konuşma zaten bitmişti. Begüm'ün de söyleyebileceği bir cümle kalmamıştı. Karan yavaşça ayağa kalkıp yerden alkol şişesini aldı. Begüm'e de tek kelime etmeden yanından ayrıldı.
😉🥺
Sabah annemin sesiyle uyandım. "Kızım, hadi kalk artık. Sabah oldu." Annemin söylediklerini duymazdan gelip yorganı kafama çektim. Annem yorganı üzerimden çektiğinde gözlerimi açtım. Uyurken yorganımın üzerimden çekilmesi, en nefret ettiğim şeydi.
Bölüm Yorumları