Ateşin İzleri

Okyanus kadar derin, gökyüzü kadar sonsuz… bir gecede beni bırakıp gittin. Okyanuslar dalgasız ,geceler yıldızsız artık.

Bir buçuk saate yakın duştan çıkamamıştım. Çıktığımda üstüme siyah bir havlu sardım. Acaba göğsünde ki dövmede ne yazıyordu? O kadar dibime girince aklım uçtuğu için ne yazdığımı okuyamamıştım.  

Üstüme kurutmadaki iç çamaşırlarımı geçirdikten sonra onun verdiği ince siyah bluzu da giydim. Cüssesi baya yapılı olduğu için bluz üstüme bol olmuştu ve kollarını kıvırmam gerekmişti. Kalçamın altına kadar kapatıyordu zaten. Siyah eşofmanı da giydiğimde belinde ki

ipten küçültmüştüm. Bileklerini ise içe doğru kıvırmıştım. Adam dev gibiydi. Kıyafetleri tabi ki üstüme uymuyordu. Boy aynasında ki görüntüme baktığımda gülmeye başladım. 

İçlerinde kaybolmuştum ve çok paspal görünüyordum. Bir moda dehasına göre çok komikti durumum.  Gülmeyi kesip kendimi siyah nevresimli yatağın üstüne attım. Saçlarımı kurutma gereği duymamıştım. Zaten duştan sonra hiç kurutmazdım. Dizlerimi kendime çekip cenin pozisyonunu aldım. Uykum vardı.

(####)

Kısacık saçları birbirine girmiş  sekiz yaşlarında bir kız çocuğu odanın ortasında yanan bir lambanın loş ışığında kirli ve yer yer kurumuş kan lekeleriyle dolu duvara yaslanmış ,dizlerini kendine çekmiş bir  şekilde oturuyordu.  Korkudan titrerken  gözleri kapıdaydı. Üstünde ki beyaz tişörtü kan lekelerinden ve topraktan kirlenmişti. Altında ki kot şortunun  açıkta bıraktığı dizleri sıyrılmıştı.. Kollarının açıkta kalan kısımları  morluklar ve el izleriyle doluydu.  

Kapı bir anda açıldı, korkuyla gözlerini  sıkıca kapattı.  İçeriye  aynı kendisi gibi üstü başı yara içinde bir çocuk girdi. Daha çok ittikleri için yere düştü.  Düştüğü yerden kalkan çocuk  ellerini yumruk yapıp kapıya vurmaya başladı.