Ateşin İzleri

Merhaba sevgili okurum. Nasılsın?Sınavdan çıkalı  henüz birkaç saat oldu. Nasıl hissetmem gerektiğini bilmiyorum. Bir yıldır şu kitabı yazmaya çalışıyorum ve sonunda o an geldi.

Benim dünyama hoş geldin.

Çok konuştum hadi başlayalım.

BÖLÜM 9  " KIRILMA"

Mitski -The Deal
Billie - bury a friend
Doughther- youth
Agnes Obel - familiar*

" Hayat dediğin anıların toplamı , hatırladıklarımız;ömrümüzün bize kalanı. Özür dilerim her şey için ,senin hatırana sahip çıkamadım."


"Nereye getirdin beni?"

Sesim titredi. Üşüyordum . Hemde çok üşüyordum. Donmuş sayılacak ellerimi birbirine sürttüm. Sırıtarak yüzüme bakan adamı tanımıyordum . İçerideki küf kokusu sürekli aksırmama sebebiyet veriyordu.

" Hatırlamadın mı güzelim burayı?"
Hatırlamam mı gerekiyordu ?  Dudaklarımı birbirine bastırdım. Kaç saat olmuştu? Günü geçmiş miydi yoksa?  Ona arkamı dönüp yer yer boyası dökülmüş olan duvara yaslandım. Neyse ki içeride ışık kaynağı vardı.

Kollarımı kendime sardım.

Abi neredesin?

Akmaya hazır olan yaşlarım burnumu yakıyordu.

Başımın dibinde duran adama bakmamaya çalışıyordum.Ne kadar o şekilde durdum bilmiyorum ama demir kapı gürültüyle açıldı.

Kömür gözleri beni bulunca adımları kapının eşiğinde durdu.

"Lan!"
Kapının önünde dikilmeyi bıraktı. Hızlı adımlarla yanıma ulaştı. fazla karıştırmaktan dağılan saçlarından bir kez daha elini geçirdi.

" Bu kız bir hasta olsun var ya! Bitirdim lan sizi! Kendi ellerimle öldürürüm lan sizi!"

Üstündeki siyah deri ceketi çıkarıp omuzlarıma bıraktı.

"Gülüm iyi misin? "

Bakışlarımı kaçırdım.

"Saye, Gülüm iyi misin?"  Bakışları bedenimde gezindi. İyi olduğumdan emin olmak istercesine parmaklarını alnıma değdirdi.

"Ateşin var senin."

Ceketi daha sıkı üstüme sardıktan sonra beni kucaklamak için doğrulmuştu ki o ses ellerinin duraksamasına sebep oldu.

"Orada dur bakalım Ateş. Hiçbir yere gitmiyorsunuz." sesi o kadar tehditkar olmasına karşın Devrim hiç duymuyormuş gibi tekrar üstüme eğildi ve beni kucağına aldı. Kafam halsizce göğsüne düştü.

“İyi değilsin sen. Şuna bak kafanı bile kaldırmıyorsun.”

Sıkıntılı bir soluk verdi. Olduğumuz depo benzeri yerden çıkmak için kapıya doğru yürüyordu ki o adamın söyledikleriyle durdu.

“Fatih abi geliyor”

Devrim’in beni tutan elleri daha da sıkılaştı. Sanki bir anda kollarının arasından silinip kaybolabilir mişim gibi... Adem elmasının hareketlenmesiyle yutkunduğunu anladım. Bakışları beni bulunca yüzümü hafızasına kazımak ister gibi izledi. Daha sora hiçbir şey demeden çıkışa doğru yürüdü.

“Ne o tırstın mı? Tek bir adım daha atarsan vururum. “

Silahın emniyet kilidinin açılma sesini duydum.

Devrim hiçbir şey yokmuş gibi yürümeye devam etti ve ardından kulakları delen bir silah sesi...

 Acı dolu bir inilti.

Ama onun parmakları gevşemedi aksine daha sıkı sarıldı bana.

 O ana kadar hasta hatta bitkin olduğuma emindim fakat kalbim ağzımda atarken hışımla kollarının arasından sıyrıldım.