Gölge ve Alev

Bölüm 1•

Giriş

Tema:

Bu hikayedeki her şey kurgudan ibaret olup

karakterlerin tamamı hayal ürünüdür

Gerçek kurum ve kuruluşlarla ilgisi yoktur.

☀️☀️☀️

"İnsanlar nankör, değişken ve çıkarcıdır."


Niccole machiavelli


☀️☀️☀️


Giriş


Bir sandalyede oturuyordum. Soğuk metal ayaklı sandalyenin üzerinde hafifçe ileri geri sallanırken, odanın sessizliği kulaklarımda uğuldayan bir boşluğa dönüşüyordu. Boş gözlerle karşımdaki duvara bakıyorum. Duvardaki solgun gri ton, bir süre sonra gözlerimi kamaştıracak kadar sıkıcı gelmeye başlamıştı. Sıkılmaya başlamıştım artık, yani madem bekleteceksin niye apar topar getirttirirsin ki? Bu düşünce zihnimde dolanırken, odanın içindeki ağır hava daha da baskılayıcı bir hâl alıyordu. Bir süre sonra odanın kapısi açıldı, şükür.


İçeriye tanıdığım bir adam girdi. Ayak sesleri yavaş ve belirgindi; kendine güvenenlerin yürüyüşünden. Bu şirketin sahibiydi. Ciddi yüz hatlarıyla etrafa şöyle bir baktıktan sonra masanın başındaki sandalyeye oturdu, derin bir nefes alarak yerleşti. 20 saniye falan onun yüzüne boş gözlerle baktım.




Ben konuşmayınca o konuşmaya başladı. “Seni niye şirkete çağırdığımı sormayacak mısın?”




“Hayır. Bunu evde söylemediğine göre önemli bir konu var.” diye cevap verdim. Ses tonum sakin görünse de içimde hafif bir merak vardı.




Cevabımı duyduktan sonra devam etti. “Bir görev var, kızım.”


“Nasıl bir görev?” diye sordum.




“Bir okul var ve orada bazı bilgiler var. O bilgiler bize lazım.” Yüzü ciddileştikçe, söylediklerinin ağırlığı daha belirgin hissediliyordu.




“Benden ne istiyorsun baba?” dedim, bakışlarımı bir an bile yüzünden çekmeden.




“Senin o okula gitmeni ve o bilgileri öğrenmeni istiyoruz. Bu görev için en uygun kişi sensin.” Sanki bunu söylerken gözlerinde hem gurur hem de hafif bir endişe göründü.




Neden endişeli göründüğünü bilmiyordum ama bunu boşverip “Tamam.” dedim. Yani hayır diyemezdim ya da canım aksiyon istediği için kabul etmiş olabilirim, neyse. Daha önce hiç göreve gitmemiştim. Bu ilk olacaktı. Sıkıntı yok, yaparız diye geçirdim içimden. Kalbim hafif bir hızla atmaya başlamıştı, heyecan mı endişe mi anlamıyordum.




Sonra babam yine konuşmaya başladı. “Seninle birlikte biri daha gelecek.”


Aslında kim olduğu umurumda değildi, merak etmemiştim ama yine de “Kim?” diye sordum. Masadaki telefonu eline aldı ve birkaç tuşa bastıktan sonra birini aradı. Direkt söyleseydin ölürdün zaten baba. Parmaklarının sert hareketlerinden ne kadar aceleci olduğunu görmek mümkündü.




Telefonu biri açtıktan sonra “Çocuğu odama gönder.” dedi ve telefonu kapattı. Kısa ve net. Net cevapları her zaman sevmişimdir. Bu odadaki belirsiz havada böyle netlikler iyi geliyordu.




Yaklaşık bir dakika sonra odanın kapısı çaldı. Babam “Gel.” dedi. Sesi bu kez daha otoriter çıkmıştı.




Kapı açıldı ve içeri yaklaşık 1.73 boylarında bir çocuk girdi. Üzerindeki sade kıyafetler bile kendine has bir düzen içindeydi. Benden tahminen üç santim uzundu, neyse konumuz şu an bu değil. Bu kadar umursamazlık fazlaydı ama neyse. Bazen umursamaz durmak işe yarar.




Çocuk karşımızda durdu. Gözleri kısa bir an etrafı taradı, sonra tamamen bize odaklandı.




“Bu çocuk seninle birlikte o okula gidecek.”




Sonra ayağa kalktı. “İki gün sonra okula gideceksiniz. Kayıtlarınız tamam. Sizi yalnız bırakıyorum, tanışın.” Babam bu sözleri söyledikten sonra odadan çıktı. Bu ne acele ya. Kapı kapanırken ayak sesleri uzaklaştı. Gözlerim o çocuğa döndü. Ben ona bakıyorum, o bana bakıyordu. Ayakta beklediğini görünce “Otur.” dedim, karşımdaki sandalyeyi göstererek. Sandalyeye oturduğunda hafif bir gıcırtı duyuldu.




“Merhaba.” dedi. Sesi sakin çıkmıştı.




“Merhaba.” dedim. Kısa ve direkt.




“Adın ne?” diye sordu. Bakışları sabitti.




“Güneş.” diye cevap verdim. Çocuk bana çok garip bakıyordu, ya da ben öyle görüyordum veya hissediyordum. Yoğun bakıyordu, o yeşillerin içinde kaybolmamak ayıp olurdu. Gözleri çok güzeldi… Ne diyorum ben ya, konudan sapmayalım.




“Senin adın ne?” aynı soruyu ben ona sordum.




“Aslan. Adım Aslan.” diye cevap verdi. Biraz sessiz birine benziyordu. Sadece isimlerimizi biliyorduk, çok da samimiyete gerek yoktu açıkçası.


Ama bakışlarına dayanamadım ve sordum: “Bana niye öyle bakıyorsun?”



“Nasıl bakıyorum?” diye sordu. Soruya soruyla cevap verilmesinden nefret ederim. Kader mahkumuyum yemin ederim.


Neyse, cevap verdim: “Değişik.”



“Değişikten kastın nedir?” Bunu nasıl açıklayacağımı bilmiyorum, o yüzden “Boşver.” dedim

.

Tekrar gözlerine baktım hala öyle bakıyordu. Onun gözlerine bakarsam başka yöne bakamıyorum, gözlerimi gözlerinden ayıramıyordum. Biraz daha gözlerine bakarsam ona aşık olduğumu sanacaktı çocuk. Dikkatimi dağılsın diye ona soru soracaktım, en mantıklısı buydu galiba.


“Bir hastalığın falan var mı?” Bunu neden mi sordum, sormayın ben de bilmiyorum. Sesim biraz gereksiz meraklı çıkmıştı.


Aslında bir şey sormak için sormuştum ama karıştırmayalım.


“Nasıl bir hastalık?” dedi, kafasını sol omzuna eğerek. Bu hareketi hafif bir merak ifadesi taşıyordu anladığım kadarıyla.


“Bir rahatsızlığın, alerjin malerjin falan var mı, onu soruyorum.”


“Yok. Bunu sorduğuna göre senin var.”

“Yok.” diye cevap verdim.

“Var.” inada bindirdi.

“Yok.”

“Var.” Bu çocuk inatçı belli, söyleyene kadar durmayacak. Sonunda pes ettim ve “Astımım var.” dedim.


“Kaçıncı derece?” diye sordu. Ay yeter. Gözleri kararlı bir şekilde bana kilitlenmişti. Yapma be, bakma şöyle.


“2. derece.”


“Orta düzey.” dedi. Sen nereden biliyorsun ya.


“Niye sordun?”


“Sen niye sorduysan ondan.” Bu çocuk beni delirtecekti.


Aslan’ı gözlemlediğim kadar sorulara soruyla cevap veren, inatçı, insan delirtmekte usta ve gözleriyle birini manipüle edebilen biri.


Ya da bir tek ben mi gözlerinde kayboluyorum bilmiyorum...



Bölüm Sonu

☀️☀️☀️



☀️☀️☀️

Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları