Gölge ve Alev

Bölüm 3•

1. Bölüm : "Herkesin karanlığı farklıdır..."

Tema:

"Herkes aynı anda geceyi yaşar, ama herkesin karanlığı farklıdır."

La Edri

☀️☀️☀️

1.Bölüm : "Herkesin karanlığı farklıdır..."

"Herkes aynı anda geceyi yaşar, ama herkesin karanlığı farklıdır." demis biri. Benim karanlığım muhtemelen zifiri siyah, yanımdakinin ise koyu füme falandır; ama sonuçta hiçbirimiz önümüzü göremiyoruz, orası kesin.

​Karşımızda duran okul binasına bakıyordum.

Babam burayı bana yirmi kere anlattığı için artık her tuğlasının TC kimlik numarasını bilecek kıvama gelmiştim.

Merdivenler, kameralar, kör noktalar... Hepsi.

​Aslan’la tanışmamızın üzerinden iki gün geçmişti.

Bu iki günde onu ne kadar mı tanıdım?

Şöyle söyleyeyim: Bir kapalı kutu düşünün, kutuyu açıyorsunuz içinden başka bir kutu çıkıyor, onu da açıyorsunuz içinde "Sana ne?" yazan bir not buluyorsunuz. İşte Aslan tam olarak buydu. O istemediği sürece hiç birşeyini öğrenemiyordum.

Ama garip bir şekilde, %95’ine nefret beslediğim insanlık popülasyonunda, Aslan o geri kalan %5’lik "katlanılabilirler" kısmına jet hızıyla giriş yapmıştı. Beni deli ediyordu ama nedense içimdeki o meşhur kin mekanizması ona karşı çalışmıyordu. Belki de bakışlarındaki o yeşiller, benim siyahlarıma "hadi ama, o kadar da kötü değil" diyordu.

​"Yürümeyi düşünüyor musun Güneş?"

​Aslan’ın sesi, derin felsefi düşüncelerimi veya sadece boş boş okula bakışımı bir bıçak gibi kesti. İki saattir kapının önünde dikildiğimi fark edince hafifçe silkindim.

​"Hayır... Yani, evet. Motoru ısıtıyordum sadece."

​Tabii ya, kesin öyledir Güneş.

İlk adımı attım. Okula girdiğimizde öğrenciler vızır vızır etrafta dolanıyordu. Okulun bu kadar büyük olması şartmıydı yani, iki kat merdiven çıktıktan sonra 9/A sınıfının önüne gelince durdum. Bu 'A' harfiyle ne derdim vardı bilmiyorum ama hayatım boyunca bu harf peşimi bırakmamıştı. Alfabe bile benden birincilik bekliyordu, şaka gibi.

Gerçi hayatım şaka gibi ama takılmayalım.

​Sınıfa girdiğimiz an, sanki birisi "dondurma" oyununu başlatmış gibi herkes sustu. Tüm gözler üzerimize döndü. Sanırsın Hollywood yıldızıyız, alt tarafı yeni gelen iki tipiz işte. Niye bu kadar abarttılar anlamadıim.

Kimseyi umursamadan en arka sıraya, duvar kenarına kendimi fırlattım. Mecazi anlamda yani bildiğin hızlı bir şekilde sıraya oturdum.

Aslan da yanımdaki sandalyeyi gıcırtıyla çekip oturdu. Bir günlük beni sinir etmese dişimi kıracağım, ama o gıcırtı bile "ben buradayım" deme şekliydi herhalde.

​Tam o sırada ön sıradaki iki kişi bize döndü. Kız olan öyle bir gülümsüyordu ki, diş macunu reklamı çekiyoruz sandım bir an. Hayat enerjisi bu kadar yülsek biri görmekk güzel.

Yanındaki çocuk ise bizi incelerken kaşlarını öyle bir kaldırmıştı ki, sanırsın sınıfa uzaylı indi.

​"Bunlar niye bize böyle bakıyorlar?" diye fısıldadım Aslan'a.

​"Bana soracağına onlara sorsana Güneş." Dedi aslan fısıltıyla.

​Harika tavsiye Aslan, gerçekten dahi olmalısın. IQ patlaması yaşıyoruz şu an.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 26 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları