Öne Çıkanlar
Şu An Trend
Son Eklenenler
Bazı insanlar geçmişten dönmez.
Onlar, geçmişi de beraberlerinde getirir.
🍂
Bazı insanlar hayatımızdan çıkmaz. Sadece isimlerini daha az anar, yüzlerini daha az hatırlar ve yokluklarına alıştığımızı sanırız. Oysa insan, geçmişinden kurtulmaz. Geçmiş yalnızca sessizleşir.
Telefon ekranındaki isme uzun süre baktım.
Kerem Yalçın.
İki kelime.
Sadece iki kelimeydi aslında. Ekranın ortasında duran, birkaç saniye içinde okunup geçilebilecek kadar sıradan iki kelime.
Ama bazı isimlerin insanın içinde kapladığı yer, harflerinin sayısıyla ölçülmüyordu.
Parmaklarım telefonun kenarında hareketsiz kalmıştı. Ekranın ışığı yüzüme vuruyor, odanın karanlığını ince bir çizgiyle bölüyordu. Birkaç dakika önce aynı telefonun ekranında başka birinin gönderdiği mesajlara bakarken hissettiğim huzursuzluk, şimdi yerini çok daha eski bir duygunun ağırlığına bırakmıştı.
Kerem.
On yıl.
İnsan on yılda neler yaşayabilirdi?
Bir insanın yüzü değişirdi. Saçları uzar, kısalır, rengi değişirdi. Çocuklukta kalan bazı alışkanlıklar unutulurdu. İnsanlar evlenir, boşanır, şehir değiştirir, meslek edinir, kayıplar yaşar, yeniden başlardı. Ben de başlamıştım. En azından öyle sanıyordum. Telefonu biraz daha yaklaştırdım.
Mesaj hâlâ oradaydı.
“Hatırlıyor musun, son konuşmamızda söylediklerimi? Seninle artık konuşmamız gerek, Hazel.”
Son konuşmamız.
Gözlerimi kapattım.
Ve istemediğim bir görüntü zihnimin içinde yeniden canlandı.
Mezuniyet günü.
Kalabalık.
Beyaz balonlar.
Sahne.
Müzik.
Mısra'nın sesi.
Arda'nın gülüşü.
Ve Kerem.
O gün bana baktığında yüzünde daha önce hiç görmediğim bir ifade vardı. Sanki söyleyeceği şeyin bütün cesaretini yıllardır içinde biriktirmiş, artık o cümleyi kurmazsa kendisine ihanet edecekmiş gibi.
Seni seviyorum.
O cümleyi duyduğum anı hatırlıyordum.
Fakat garip olan şuydu...
Onun sonrasında ne hissettiğimi tam olarak hatırlayamıyordum.
Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.
Bölüm Yorumları